ตอนที่ 1148
บทที่ 1148 ตระกูลโตเล็กไม่จำเป็นต้องมีชื่อเสียง
October 31, 2026
บุริศร์คิดจะเดินเข้าไป ได้ยินกมลพึมพำ “หม่ามี้ กอด ๆ ”
นรมนกึ่งหลับกึ่งตื่น ดึงกมลมาไว้ในอ้อมแขนอย่างไม่รู้ตัว หลับต่อไป
บุริศร์เห็นเช่นนี้ เขาถอนหายใจ จากนั้นกลับห้องนอนอย่างยอมรับชะตากรรม ยากที่จะนอนหลับลง
เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเตียงกว้างเกินไป กว้างจนทำให้รู้สึกโล่ง เดียวดาย
นรมนนอนกอดกมลหลับฝันหวาน เพียงแต่ตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความหนาว เมื่อมองดู พบว่าผ้าห่มถูกกมลม้วนไปอยู่ท่อนล่าง ส่วนเธอตัวเปล่า หนาวมาก
เธอส่ายหน้าอย่างจนปัญญา นอนกับสามีดีกว่า
นรมนรู้สึกคอแห้ง จึงลุกไปกินน้ำเงียบ ๆ กลับพบว่าห้องของกานต์ไฟเปิดอยู่
เธอหยุดเดินชั่วคราวอย่างอดไม่ได้
นึกถึงสถานการณ์ของกานต์ นรมนเป็นกังวลอย่างห้ามไม่ได้
เธอรีบเดินเข้าไป แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ประตู ก็ถูกแขนที่แข็งแรงดึงไป พร้อมกับปิดปาก
นรมนตกใจเกือบร้องกรี๊ด
เมื่อเห็นว่าเป็นบุริศร์ จึงอดโล่งอกไม่ได้
“คุณทำอะไร？”
“ชวู่——”
บุริศร์ส่งสัญญาณให้เธอเงียบ
นรมนหมอบข้างประตู เห็นกานต์นั่งอยู่บนเก้าอี้ ถอดกำไลออก และ เปิดมัน ภายใต้แสงที่ปรากฏขึ้น สะท้อนเป็นหน้าจอคอมพิวเตอร์และแป้นพิมพ์ทันที
“นี่มัน……”
“เอาไว้ผมจะเล่าให้ฟัง”
บุริศร์ใช้เสียงที่ได้ยินแค่เพียงสองคน
นรมนกลั้นหายใจดู
หลังจากกานต์เปิดคอมพิวเตอร์ก็เริ่มเข้าสู่เว็บผู้ใหญ่ แคปวิดีโอสั้น ๆ ส่งให้คอมพิวเตอร์ของบุริศร์
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มซุกซนนั้นเห็นแล้วน่าตกใจ
ถ้ากานต์อยู่ในสภาพปกติ ไม่มีทางเป็นเช่นนี้แน่นอน แต่กานต์ในตอนนี้ กลับทำให้นรมนไม่สบายใจมาก
กิจจาเดินมาจากด้านหลัง กระซิบถาม “ นี่นายส่งอะไร？”
กานต์ตอบโดยไม่หันไปมอง “เด็กเมื่อวานซืนอย่างนายไม่เข้าใจหรอก รีบไปนอนเถอะ”
ท่าทางการพูดนั้น เหมือนกับผู้ใหญ่มาก！
กิจจาถามอย่างไม่รู้ “แต่ฉันอยากรู้นี่หน่า เหมือนนายจะดูอย่างสนุกมาก”
“ที่ไหนกันล่ะ ของอุจาดตาแบบนี้ ฉันจะชอบได้ยังไง？ฉันแค่จะส่งให้คุณบุริศร์”
กานต์พูดพร้อมกับส่งต่อไป
กิจจาย้ายเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งข้างเขาทันที และถามต่อ “ทำไมต้องส่งให้คุณบุริศร์ดู？ทำไมนายไม่ส่งให้คนอื่น？”
มือของกานต์หยุดลงทันที
“จริงด้วย ทำไมฉันไม่ส่งให้คนอื่น？ ว่าแต่ ฉันจะส่งให้ใครดีนะ？”
เขาเท้าคาง ท่าทางกังวล
บุริศร์กลุ้มใจทันที
นอกจากตนเองเด็กคนนี้จะส่งให้ใครอีกนะ
ทันใดนั้นก็ได้ยินกิจจาพูด “นายชอบคุณบุริศร์มากใช่ไหม？ไม่อย่างนั้น นายจะส่งให้เขาทำไม？”
“ชอบเขา？”
กานต์ชะงักงันอีกครั้ง จากนั้นพยักหน้า “อืม ฉันชอบเขามาก เขาแข็งแกร่ง ตอนอยู่ในเขตทหารได้ยินแต่คุณงามความดีของเขาทุกที่ ทุกวันได้ยินคนอื่นพูดเรื่องของเขา ฉันทั้งดีใจและไม่ดีใจ”
“ทำไมล่ะ？”
“ดีใจที่เขาคือแด๊ดดี้ของฉัน ฉันรู้สึกเป็นเกียรติ แต่ก็ไม่ดีใจที่เขาคือแด๊ดดี้ของฉัน จุดเริ่มต้นของเขาสูงเกินไป ฉันกลัวว่าจะไม่มีทางอยู่เหนือเขาได้ พูดความจริงฉันค่อนข้างกดดัน”
กานต์พูดไปพยักหน้าไป มีท่าทางยุ่งเหยิงและหงุดหงิดมาก
บุริศร์ไม่เคยคิดว่าตนเองสร้างความกดดันอย่างมากให้กับลูกชาย นี่ทำให้เขารู้สึกผิดในใจ จนแม้แต่คิดว่าการส่งกานต์ไปเขตทหารคือสิ่งที่ถูกต้องหรือเปล่า
ดูเหมือนนรมนจะรู้ว่าเขาคิดอะไร บีบมือเขาแน่นเพื่อปลอบใจเขา
กานต์พูดจบก็โบกมือทันที “โธ่เอ๊ย ไม่คิดแล้ว ยิ่งคิดยิ่งกลุ้มใจ ฉันส่งนี้ให้คุณบุริศร์ต่อดีกว่า”
“ทำไมนายถึงยืนกรานส่งของสิ่งนี้ให้คุณบุริศร์？”
กิจจาถือโอกาสถามต่อ
คำถามนี้ถามออกไปสามครั้ง แต่กานต์ไม่ได้ตอบ เห็นได้ว่าบุคลิกที่สองของกานต์ฉลาดมาก และเจ้าเล่ห์มาก เขาไม่อยากสนใจคำถามนี้
กิจจาหน้าเคร่งขรึม
กานต์หันหน้ามาทันที จ้องกิจจาและถามออกไป “ ทำไมนายถึงอยากรู้คำตอบนี้？”
“ก็อยากรู้ไงล่ะ ไม่งั้นจะเป็นอะไรไปได้อีก？”
กิจจายิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาอ่อนโยน เหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิ ทำให้คนผ่อนคลายมาก
จู่ ๆ กานต์ก็รู้สึกหนักเปลือกตา จากนั้นฟุบหลับไปบนโต๊ะทันที