บทที่ 1161 เราควรเคารพเธอ

นรมนตกใจกลัวกับบุริศร์ที่เป็นแบบนี้

พลังเคร่งขรึมทั่วร่างเขา เหมือนเดินออกมาจากกองคนตาย ความรู้สึกนั้นน่าอึดอัดอย่างมาก

ยิ่งไปกว่านั้นคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ทนแรงกดขี่นี้ไม่ไหว ขาสองข้างอ่อนแรงอย่างช่วยไม่ได้

“พวกแกจะทำอะไร? ฉันจะบอกพวกแกให้นะ ตอนนี้สังคมในหลักนิติธรรม ฉันสามารถฟ้องพวกแกบุกรุกสถานที่ส่วนตัว และทำร้ายโดยเจตนา”

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ขาดความมั่นใจอย่างเห็นได้ชัด แต่มีท่าทางไม่ยอมรับความพ่ายแพ้

บุริศร์ยิ้มเยาะพูดขึ้น “นั่นก็ต้องดูว่าแกมีชีวิตออกไปฟ้องฉันได้ไหม”

“แกคิดจะทำอะไร? ฉันเป็นแม่ฉัตรยานะ”

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ถึงฉัตรยามาเกี่ยวอีกครั้ง

บุริศร์กลับพูดขึ้น “ฉัตรยาเกี่ยวอะไรกับฉันสักนิดไหม?”

“เธอเป็นผู้มีพระคุณของนภดล ใช่ เธอเป็นผู้มีพระคุณของนภดล ถ้าพวกแกจะระบายความโกรธ ฆ่านภดลไปก็พอ ไม่เกี่ยวกับเรา”

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ตกใจกลัวแรงกดขี่ของบุริศร์จนพูดสะเปะสะปะแล้ว จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเมื่อครู่นี้ขัดแย้งกับบุริศร์เพราะเรื่องอะไร เธอในตอนนี้แค่อยากผลักนภดลออกไป

แค่ไม่ทำร้ายเธอกับฐานทัต การเป็นการตายของนภดลเธอไม่สนใจมันจริงๆ

ท่าทีของคุณนายตระกูลจันทรวงศ์กระตุ้นนภดลอย่างลึก

นภดลปฏิบัติกับเธอเหมือนแม่แท้ๆ ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้อยากให้ตัวเองตาย

จริงๆ แล้วผลลัพธ์แบบนี้ควรเดาได้ตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ?

ถ้าตอนแรกฉัตรยาไม่ได้ปกป้องเขาสุดชีวิต เขาอาจจะไม่รอดชีวิตมาจนถึงตอนนี้

สุดท้ายนภดลอย่างเขาก็ติดหนี้ฉัตรยา ชีวิตนี้ก็คืนไม่หมด

จิตใจนภดลหนักอึ้งทีละนิด ฉีกขาดออกจากกันทีละนิด สุดท้ายก็กลับมาสงบนิ่ง

คนแบบนี้อย่างเขามีคุณสมบัติอะไรที่จะมีความสุข?

มีคุณสมบัติอะไรไปแสวงหาความสุข?

ชะตาชีวิตฉัตรยากำหนดให้เขาไม่มีความสุขตลอดชีวิต

อย่างไรแล้วคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ก็คิดว่าเขาติดหนี้ฉัตรยาทั้งหมด

คิดถึงตรงนี้ นภดลหลับตา พูดขึ้นเสียงทุ้ม “ประธานบุริศร์ คุณนาย ผมรู้พวกคุณหวังดีกับผม แต่นี่มันเรื่องในบ้านผม หวังว่าพวกคุณจะไม่เข้าไปยุ่ง”

เมื่อพูดคำนี้ออกมา นรมนก็ตกตะลึงทันที

“นภดล นาย……”

“คุณนาย ผมรู้ทำแบบนี้พูดแบบนี้จะทำให้คุณรู้สึกผิดหวัง แต่เดิมทีผมเป็นคนที่ควรตาย ทุกอย่างนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ผมติดหนี้ฉัตรยา ผมเคยสัญญากับฉัตรยาว่าจะดูแลพ่อแม่พวกเขาให้ดี ดังนั้นคุณนายไม่ต้องสนใจดีกว่า”

ในคำพูดนภดลมีความหดหู่ใจเล็กน้อย

คนที่รักตายไปแล้ว ในตอนนี้ใช้ชีวิตแบบนี้ก็แค่ซากศพที่เดินได้เท่านั้น ถ้าไม่ใช่เพื่อทดแทนบุญคุณ นภดลอาจจะตายตามฉัตรยาไปนานแล้ว

เขามองนรมนที่ใบหน้าคล้ายฉัตรยา สีหน้าแววตาเหม่อลอยอยู่บ้าง

นรมนโกรธมาก โกรธอย่างยิ่ง แต่ก็สงสารมาก

น่าสงสารแบบนี้จะมีชีวิตอยู่ไปทำไม!

เขาใช้ชีวิตแบบไหนอยู่กันนะ!

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ได้ยินนภดลพูดแบบนี้ สติก็มาทันที

“พวกแกได้ยินหรือยัง? นภดลพูดเอง นี่คือสิ่งที่เขาติดหนี้ฉัตรยาของเรา เราเองยังไม่คิดมากอะไรเลย ต้องให้พวกแกเข้ามาวุ่นวายเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองด้วยเหรอ?”

ดวงตาบุริศร์เย็นชาทันที ทำให้คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ตกใจกลัวถอยหลังไปสองสามก้าวอีกครั้ง

“แกจะทำอะไรอีก?”

“เฮอะๆ”

บุริศร์ยิ้มทันที แต่รอยยิ้มไม่ถึงดวงตา

“นภดล นายต้องการปกป้องเธอใช่ไหม? แบกรับข้อผิดพลาดแทนเธอใช่ไหม? ได้ วันนี้นายต้องจ่ายเงินดาวน์บ้านล่วงหน้าแปดแสนคืนให้ฉัน ก่อนเที่ยงคืน ถ้าคืนไม่ได้ฉันจะยึดบ้าน พวกแกต้องไสหัวไปจากที่นี่!”

“มีสิทธิ์อะไร? บ้านหลังนี้เป็นชื่อนภดล เขาซื้อให้เราอยู่”

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์เมื่อได้ยินบุริศร์จะยึดบ้านพวกเขาคืน ก็กังวลทันที

ใบหน้าบุริศร์ไม่มียิ้มเลยสักนิด

นรมนรู้ บุริศร์อยากบีบบังคับนภดล และอยากให้คุณนายตระกูลจันทรวงศ์รู้ว่าไม่มีนภดลแล้ว เธอก็ไม่มีค่าอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ก็แค่ผู้หญิงวัยกลางคนที่น่าเวทนาเท่านั้น

บุริศร์ไม่พูดอะไรอีก

นภดลตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นก็พยักหน้า

“ครับ”

“นภดล นายบ้าไปแล้วเหรอ?”

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ได้ยินนภดลพูดแบบนี้ ก็กังวลทันที ต้องการเดินไปข้างหน้าทำร้ายนภดล แต่บุริศร์และนรมนอยู่ที่นี่ เธอจึงไม่กล้าอีก แต่กังวลจนดวงตาสองข้างแดงไปหมดแล้ว

“ถ้าแกให้พวกมันยึดบ้านไป ฉันกับฐานทัตจะอยู่ที่ไหน?”

“ผมจะเช่าบ้านให้พวกคุณอยู่”

คำพูดนภดลทำให้คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ยิ้มเยาะขึ้นมาทันที

“เช่าบ้าน? นายคิดว่าตระกูลจันทรวงศ์ของเราเป็นคนที่เช่าบ้านอยู่ได้งั้นเหรอ? ฐานทัต แกไม่ต้องทำไอ้การทดลองอะไรนั่นของแกแล้ว รีบออกมา ภรรยาของแกจะโดนรังแกตายอยู่แล้ว”

ในตอนนี้คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ตะเบ็งลำคอตะโกนเข้าไปด้านใน

ศาสตราจารย์ฐานทัตเดินออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจ บนร่างกายสวมชุดวิจัยสีขาว

“ตะโกนทำไม? โวยวายทั้งวัน ว่างนักหรือไง? ไม่รู้เหรอว่าฉันกำลังทำการทดลองอยู่?”