บทที่ 1162 นี่มันจบแล้วเหรอ?

อย่างไรนรมนก็ไม่คิดว่าศาสตราจารย์ฐานทัตจะตื่นรู้อย่างสมบูรณ์หลังจากผ่านการตายของฉัตรยา แก้ไขข้อผิดพลาดในอดีตได้อย่างแท้จริง ขจัดความสกปรกและประพฤติตัวเองใหม่

หรือจะบอกว่าทั้งหมดนี้ศาสตราจารย์ฐานทัตแสดงละครต่อหน้าพวกเขา?

ความคิดแบบนี้ทำให้คิ้วนรมนขมวดขึ้นมาเล็กน้อย

บุริศร์พูดขึ้นเรียบๆ “พวกนายต้องการจัดการยังไงมันเรื่องของพวกนาย แต่ตอนนี้เพราะคำพูดของคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ ทำให้ฉันไม่สบายใจมากๆ และสร้างผลกระทบไม่ดีกับภรรยาฉันด้วย ถ้าเป็นแบบนี้ งานของนภดลในตอนนี้ก็ไม่ต้องทำดีกว่า จะได้ไม่โดนนินทาพูดไปในทางไม่ดี”

นรมนตกตะลึงทันที

“บุริศร์……”

บุริศร์เหลือบมองเธอ ถึงไม่ได้เอ่ยปาก สีหน้าเคร่งขรึมนั้นทำให้นรมนค่อนข้างหวาดกลัว

นี่เขาต้องการทะเลาะแล้ว

เฮ้อ!

ในใจนรมนถอนหายใจ

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์เป็นอันตรายต่อคนอื่นจริงๆ

บอกว่ายังไม่กลับมาจากความเจ็บปวดเนื่องจากการตายของลูกสาว พูดตามตรงแล้วก็เป็นผู้หญิงร้ายกาจนั่นแหละ ไม่อย่างนั้นจะทำแบบนั้นกับนภดลทำไม?

ในสายตาเธอ นภดลไม่ถือว่าเป็นคนด้วยซ้ำ

นรมนรู้ ถ้าตอนนี้ตัวเองขอร้องให้นภดล คาดว่าบุริศร์จะหึงจริงๆ แล้ว

เธอถอนหายใจหนึ่งที ไม่ได้พูดอะไรอีก

นภดลตกตะลึงกะทันหัน

“ประธานบุริศร์ ตอนนี้ความปลอดภัยของคุณนายต้องการการดูแลจากผมมาก คุณถอนตัวผมตอนนี้มันไม่ค่อยสมเหตุสมผล”

“ภรรยาฉัน ฉันดูแลเองได้แน่นอน อย่าคิดว่าตัวเองสำคัญขนาดนั้น ในเมื่อนายปกป้องนรมนได้ไม่ดีพอ งั้นก็ไม่ต้องทำตำแหน่งนี้แล้ว”

เสียงบุริศร์เย็นชามาก

ทันใดนั้นนภดลก็ตื่นตระหนก

“ประธานบุริศร์ ผมบริการคุณนายสุดหัวใจ ผมไม่ได้สองจิตสองใจ”

“งั้นเหรอ? ไม่สองจิตสองใจฉันเชื่อนะ แต่ตอนนี้นายโดนผู้หญิงคนนี้ทรมานด้วยแส้เพราะฉัตรยาที่ตายไปแล้ว สภาพร่างกายนายในตอนนี้ยังยอดเยี่ยมได้อยู่ไหม? ถ้าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นมาจริงๆ สภาพร่างกายนายในตอนนี้ฉันจะกล้าให้นายดูแลความปลอดภัยนรมนได้ยังไง? นภดล ตอนนี้นายไม่ได้ตัวคนเดียว ยังต้องนำอาณาจักรรัตติกาล และแบกความรับผิดชอบสำคัญในการดูแลความปลอดภัยภรรยาและลูกๆ ฉัน น่าเสียดายนายเหมือนไม่ได้เข้าใจในจุดนี้ ฉันจัดการเรื่องส่วนตัวของตัวเองได้ แต่นายไม่ควรให้ตัวเองบาดเจ็บเยอะ ไม่ควรทำงานด้วยสภาพแบบนี้ นายน่าจะรู้ งานของนายมันอันตรายมาก คนที่นายต้องปกป้องอยู่ด้านหลังคือคนที่ฉันยอมทิ้งทุกอย่างและให้บาดเจ็บไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ขอโทษด้วยนะ สภาพจิตใจและสภาพร่างกายของนายตอนนี้มันไม่มากพอที่จะทำให้ฉันเชื่อใจมอบภรรยาและลูกให้นาย”

ไม่บ่อยนักที่บุริศร์จะพูดเยอะแบบนี้กับนภดล

เดิมทีนภดลไม่พอใจ แต่ตอนนี้พูดไม่ออกสักคำเดียว

เขาละเลยจริงๆ!

เขาคือหัวหน้าใหญ่อาณาจักรรัตติกาล รับผิดชอบหน้าที่สำคัญในการปกป้องนรมนและลูกๆ แต่ตอนนี้สภาพร่างกายเขาแย่มากจริงๆ

ถึงไม่ได้ไปโรงพยาบาล นภดลก็รู้สภาพร่างกายตัวเอง

แผลใหญ่แผลเล็กเป็นเรื่องรอง ช่วงนี้โรคกระเพาะของเขายิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ถ้าปวดท้องขณะปฏิบัติหน้าที่ นภดลไม่กล้าจินตนาการผลที่ตามมา

เห็นเขาเงียบไม่พูดอะไร บุริศร์รู้ว่าเขาฟังเข้าไปแล้ว

“นายคิดดูดีๆ แล้วกัน ถ้ายังอยากกลับมา ยังอยากอยู่เคียงข้างนรมนกับฉัน ก็จัดการเรื่องส่วนตัวของตัวเองให้เรียบร้อย ปรับสภาพร่างกายตัวเองให้ดีที่สุด ไม่งั้นนายก็หางานใหม่เถอะ ฉันซาบซึ้งที่นายเคยช่วยชีวิตนรมน แต่มันไม่เพียงพอที่จะให้ฉันมอบชีวิตภรรยาฉันไว้ในมือนาย นายน่าจะรู้ ว่าตอนนี้เธอเสี่ยงมากแค่ไหน จะประมาทนิดเดียวก็ไม่ได้”

บุริศร์พูดจบก็เหลือบมองศาสตราจารย์ฐานทัต พูดขึ้นอย่างเย็นชา “ฉันไม่สนหรอกว่าเรื่องของนายจะจริงหรือเปล่าที่จะไม่รู้ทุกอย่างที่ภรรยานายทำกับนภดล แต่ในเมื่อเธอยั่วโมโหฉัน ก็ต้องชดใช้”

“ประธานบุริศร์คุณพูดมาสิ ว่าคุณจะเอายังไง”

ศาสตราจารย์ฐานทัตจริงๆ เป็นคนที่ทะลุปรุโปร่งอย่างมาก

นภดลมีพระคุณต่อนรมน แต่บุริศร์ไม่เห็นแก่หน้าใครแบบนี้ เขากับคุณนายตระกูลจันทรวงศ์จะพูดอะไรก็ไม่มีค่าสำหรับพวกเขา แถมยังพูดให้ร้ายนรมนอีก พวกเขาต้องชดใช้อะไรบางอย่างจริงๆ

“บ้านหลังนี้ฉันจะยึดไป อนุญาตให้พวกนายย้ายออกไปจากที่นี่ก่อนเที่ยงคืน จะอยู่ที่ไหนฉันไม่สน แต่สิ่งที่ฉันอยากพูดก็คือ พวกนายจะไม่ได้รับการปกป้องดูแลจากตระกูลโตเล็กฉันอีกต่อไป”

“ย้ายออกก็ย้ายออก ใช่เรื่องใหญ่ที่ไหนกันล่ะ”

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ยังไม่รู้ความร้ายแรงของสถานการณ์เห็นบุริศร์เย็นชาไร้น้ำใจแบบนี้ก็ทำเสียงฮึดฮัดเย็นชาอย่างช่วยไม่ได้

“ดูพวกเขาย้ายออกจากที่นี่”

พูดจบ บุริศร์ก็โอบไหล่นรมนหันตัวเดินไป

มือนรมนถือของวันปีใหม่อยู่ ในเวลานี้รู้สึกค่อนข้างกระอักกระอ่วน

“ของวันปีใหม่นี่ให้พวกคุณ”

นรมนรู้ บุริศร์ตั้งใจจะแบนศาสตราจารย์ฐานทัตและนภดล

ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป พวกเขาไม่มีทางหางานทำที่เมืองชลธีได้อีกแล้ว และไม่สามารถเช่าบ้านได้ สภาพอากาศหิมะตกหนักนี้ สำหรับคุณนายตระกูลจันทรวงศ์และศาสตราจารย์ฐานทัตที่อยู่ดีกินดีมาตลอดนั้น อาจจะเป็นการลงโทษที่รุนแรงที่สุด

ตรงกันข้ามคือนภดล เพราะถูกรังแกมาตั้งแต่เล็ก ร่างกายคงต้านทานสภาพแวดล้อมได้มากหน่อย

นภดลก็เข้าใจความหมายของบุริศร์

เขากำลังจะพูดขอบคุณ ก็ได้ยินคุณนายตระกูลจันทรวงศ์พูดขึ้น “ใครอยากได้ของของพวกแก? พังพอนมอบของขวัญปีใหม่ให้กับไก่ มีเจตนาไม่ดีในใจ เอากลับไปให้หมด เราไม่ต้องการ”

คำพูดนี้ทำให้สีหน้าบุริศร์ยิ่งมืดมน

“เธอหุบปากซะ”

ศาสตราจารย์ฐานทัตตอนนี้อยากจะเอาเข็มมาเย็บปากคุณนายตระกูลจันทรวงศ์

เขาและนภดลคิดเหมือนกัน ในเมื่อบุริศร์พูดคำนี้แน่นอนว่ามีวิธีการภายหลัง ดูเหมือนชีวิตพวกเขาจะแย่แล้ว แต่ทำไมผู้หญิงโง่คนนี้ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ เขาโกรธแทบตายแล้ว และเป็นครั้งแรกที่เสียใจที่รู้เห็นเป็นใจภรรยาที่ทำอะไรตามอำเภอใจอยู่ข้างนอกตลอดเวลา

เขามักรู้สึกว่าผู้หญิงเอาแต่ใจหน่อยคงไม่เป็นอะไร ตอนนี้ถึงได้ตระหนักว่า ตระกูลจันทรวงศ์ล้มแล้ว ไม่มีใครให้เกียรติตระกูลจันทรวงศ์ของพวกเขาอีก แต่คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ก็ยังนึกว่าตัวเองสูงส่งอยู่เลย

บุริศร์ยิ้มน่ากลัว จากนั้นก็รับของวันปีใหม่ในมือนรมนไป โยนไปที่บอดี้การ์ดทันที

“ทิ้งถังขยะซะ”

“ครับ ประธานบุริศร์”

บอดี้การ์ดไปทำหน้าที่ทันที