ตอนที่ 1163
บทที่ 1163 แต่ฉันไม่อยากให้คุณน้อยใจ
October 31, 2026
เสียงโทรศัพท์ทำให้นรมนตกใจมาก เธอมองบุริศร์โดยไม่รู้ตัว เห็นสีหน้าบุริศร์ยิ่งมืดมน ก็รู้สึกหดหู่อย่างช่วยไม่ได้
หยิบโทรศัพท์ออกมาดู ขวัญตาโทรมา
นรมนรีบรับสาย
“ขวัญตา มีอะไรเหรอ?”
“พวกคุณกลับมาหรือยัง? ตอนนี้รีบกลับบ้านเถอะ รู้นานแล้วว่าคุณออกไป ฉันกับเจตต์ก็เลยไม่ออกไป คุณรู้ไหมว่าตอนนี้อันตรายแค่ไหน? รู้ไหมว่าตัวเองโดนจับตามอง? ทำไมไม่ตระหนักถึงความปลอดภัยสักนิดเลยล่ะ?”
ขวัญตาพูดไปเรื่อย จนนรมนไม่รู้ว่าควรตอบกลับอย่างไร
เธอมองบุริศร์อย่างขอความช่วยเหลือ บุริศร์รับโทรศัพท์ไปทันที พูดขึ้นเสียงทุ้ม “เดี๋ยวกลับไป”
“อ่อ โอเค”
ขวัญตาตกตะลึง
เสียงนี้ของบุริศร์เหมือนไม่ค่อยน่าฟังนัก
บุริศร์ไม่สนว่าทางด้านขวัญตาจะคิดอย่างไร หลังจากวางสายทันทีก็วางโทรศัพท์ไว้ในรถ จากนั้นก็สตาร์ตรถ
นรมนเห็นเขาขับรถ ก็ยากที่จะทำอะไรบางอย่าง แค่นั่งดีๆ บนเบาะผู้โดยสารข้างคนขับ แต่รู้สึกกระสับกระส่ายอย่างมาก
ถ้าบุริศร์เริ่มแบนนภดลจริงๆ คาดว่าชีวิตนภดลจะยากลำบากมาก
เธอถอนหายใจ จากนั้นก็เหลือบมองบุริศร์ หยิบโทรศัพท์ไว้ในมืออย่างเงียบๆ จากนั้นก็เปิดวีแชท
คมทิพย์กำลังออนไลน์พอดี นรมนรีบส่งข้อความหนึ่งไป
“ถ้าสามีโกรธจะทำยังไงดี? รอคำตอบอยู่นะ”
ทางด้านคมทิพย์เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เห็นข้อความนรมน ก็หัวเราะคิกคัก
“เกิดอะไรขึ้น?”
พฤกษ์กอดเธอจากด้านหลัง เอาคางวางบนไหล่เธอ
“พอได้แล้ว ฉันคุยกับนรมนอยู่”
สีหน้าคมทิพย์แดงก่ำ
ไอ้ลามกคนนี้ช่วงนี้มักทำตัวไม่ไว้วางใจ เธอจะแห้งตายอยู่แล้ว
พฤกษ์ตกตะลึงเล็กน้อย พูดขึ้น “ใกล้ปีใหม่แล้ว ไม่กลับไปเหรอ?”
“คุณอยากกลับเหรอ?”
แน่นอนว่าคมทิพย์รู้ความรู้สึกของพฤกษ์ที่มีต่อบุริศร์ จึงถามขึ้นอย่างช่วยไม่ได้
“ตามใจคุณ”
พฤกษ์ยิ้มขณะพูดขึ้น จากนั้นก็จูบมุมปากคมทิพย์ทันที
คมทิพย์รู้สึกว่าตัวเองจะละลายกลายเป็นแอ่งน้ำพุ เธอจับด้านหน้าชุดนอนพฤกษ์ไว้แน่น ค่อนข้างหายใจหอบ
นรมนกังวลจะตายอยู่แล้ว
คมทิพย์กำลังทำอะไรอยู่?
ตอนนี้จะปีใหม่แล้ว คงไม่ได้บันทึกเสียงที่สตูดิโอหรอกนะ?
คิดถึงตรงนี้ เธอก็ส่งไปอีกข้อความหนึ่ง
“อยู่หรือเปล่า? รีบช่วยหน่อย!”
เสียงเตือนข้อความทำให้คมทิพย์ตื่นทันที เธอแสร้งทำเป็นโกรธจ้องมองพฤกษ์
“ต้องโทษคุณ บอกแล้วว่าฉันกำลังคุยกับนรมนอยู่ บอกว่าบุริศร์โกรธแล้ว จะกล่อมไงดี?”
พฤกษ์อยู่กับบุริศร์เป็นเวลานานมาก คมทิพย์รู้สึกว่าปัญหานี้เหมาะกับเขามากที่สุด
พฤกษ์ยิ้มขณะพูดขึ้น “ถ้าอีกฝ่ายเป็นคุณนาย งั้นคุณก็บอกเธอไป ประธานบุริศร์เป็นคนข้างนอกสงบแต่ข้างในคลุ้มคลั่ง ทุกอย่างแก้ได้ด้วยการนอนกับเขา ครั้งเดียวไม่ได้ก็ครั้งที่สอง จะปราบเขาได้เสมอ”
คำพูดนี้ทำให้รู้สึกค่อนข้างละอายใจ
แต่เธอก็ยังส่งข้อความนี้ให้นรมน
สีหน้านรมนแดงขึ้นทันที
“คมทิพย์ เธอแย่ลง ไม่คิดว่าจะกลายเป็นคนเชี่ยวชาญไปแล้ว”
นรมนรีบส่งข้อความไป
คมทิพย์ยิ้มขณะพูดขึ้น “ใช่ที่ไหนกันล่ะ ฉันยังห่างไกลเธอเยอะ ฉันไปทำธุระก่อนนะ เธอทำตามสะดวกเลย”
ทันใดนั้นเลือดเก่าที่อยู่เต็มปากก็ติดคอ
ไม่คิดว่าเธอจะถูกคมทิพย์ทิ้งแล้ว
ไอ้เจ้าเห็นแฟนแล้วลืมเพื่อนเก่า!
หางตาบุริศร์เห็นสีหน้าท่าทางเขินอายของนรมน ก็เลิกคิ้วอย่างช่วยไม่ได้
เขายังโกรธอยู่นะ
ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะคุยกับคนอื่นอย่างไร้กังวลแบบนี้
ที่สำคัญที่สุดคือทำไมหน้ายังแดง?
เธอคุยกับใครน่ะ?
บุริศร์ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด
ทำไมรู้สึกว่าตัวเองโดนภรรยาทอดทิ้งแล้วล่ะ?
บุริศร์เหยียบคันเร่งทันที รถพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
โทรศัพท์ในมือนรมนเกือบกระเด็นออกไป
“คุณเป็นอะไร?”
เธอรีบกำโทรศัพท์ไว้ ตรวจสอบสีหน้าบุริศร์อย่างระมัดระวัง
บุริศร์พูดอย่างเย็นชา “ไม่มีอะไร ที่นี่ไม่มีคน เลยเร่งความเร็วหน่อย”
“อ่อ”
นรมนพูดจบก็ก้มหน้าไถวีแชทต่อ
บุริศร์ค่อนข้างหงุดหงิดแล้ว
ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้ไม่รู้จักกล่อมตนสักหน่อย
เขากำลังไม่สบอารมณ์ นรมนกลับอ้อมค้อมมากขนาดนั้น หลังจากคุยกับคมทิพย์จบแล้ว โพนี่ก็ส่งข้อความหนึ่งมา ถามเธอว่างามสุดาเป็นอย่างไรบ้าง
นรมนรีบตอบกลับ ทั้งสองคุยกันอย่างมีความสุขชั่วขณะหนึ่ง
ในที่สุดรถก็มาจอดที่บ้านคุณท่านตนุวรแล้ว
นรมนพูดขึ้นอย่างไม่หายอยาก “ทำไมถึงบ้านเร็วจัง?”
“คุณอยากขับรอบเมืองชลธีเหรอ?”
บุริศร์พูดคำนี้อย่างไม่พอใจมาก
นรมนหดคอ ไม่พูดอะไร ลงรถอย่างเชื่อฟัง
ถึงบุริศร์จะโกรธ แต่ก็ยังเอาเสื้อคลุมมาพาดไหล่เธอ
กลิ่นอายอบอุ่นลอยเข้ามา ทำให้นรมนยกยิ้มอย่างช่วยไม่ได้
“ขอบคุณค่ะสามี”
บุริศร์หันหน้าไปอย่างเย็นชาแล้วตรงเข้าบ้านไป
เฮ้!
นรมนโดนทิ้งไว้ตรงนั้น พูดไม่ค่อยออก
ผู้ชายคนนี้ทำไมเอาใจยากขนาดนั้นนะ
เธอรีบตามไป ถึงได้พบว่าบุริศร์รอเธออยู่ตรงประตูทางเข้า
“เฮอะๆ รู้อยู่แล้วว่าสามีทิ้งฉันไม่ลง”