บทที่ 1170 เธอโง่หรือเธอบ้า

กิจจา!

นรมนรีบวิ่งเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว มองหาตัวของกิจจาไปทั่ว

"มีอะไรเหรอ?"

บุริศร์เห็นท่าทางตื่นตระหนกของนรมน ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาคว้าตัวเธอไว้

"คุณเห็นกิจจาไหม?"

เมื่อนรมนเห็นบุริศร์ ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา เหมือนกับว่าที่ไหนที่มีเขาเธอก็เหมือนมีที่ยึดเหนี่ยวจิตใจอยู่ด้วย

บุริศร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

กิจจาเหรอ?

เหมือนเมื่อครู่เพิ่งบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แต่ว่านี่ก็ผ่านมาสักพักแล้วนะ

"ผมจะลองไปหาดู"

"ฉันจะไปกับคุณด้วย เมื่อกี้พี่ราเชนเพิ่งโทรมา บอกว่ากล้าณรงค์คิดจะลงมือกับคนใกล้ตัวพวกเรา ให้พวกเราระวังเด็กๆ ไว้ ฉันก็เพิ่งพบว่ากิจจาหายไป ฉันเป็นแม่ที่ไม่ดีเลย ฉันลืมกิจจาไปเลย ฉันควรจะไปห้องน้ำเป็นเพื่อนเขา"

นรมนโทษตัวเอง

วันนี้เป็นวันแต่งงานของเจตต์ พวกเขาคิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันไว้มากมายและเตรียมความพร้อมไว้เต็มที่แล้ว แต่เหตุการณ์เดียวที่ไม่ได้เตรียมป้องกันคือการที่ฝั่งตรงข้ามนั้นจะลงมือกับเด็กๆ

บุริศร์เห็นนรมนกำลังจะร้องไห้ ก็รีบพูดปลอบ "ไม่ใช่ความผิดของคุณ คุณคนเดียวความคิดมีจำกัด เรื่องที่คิดไม่ถึงนั้นมีเยอะ นี่เป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น เชื่อผมว่ากิจจาจะไม่เป็นอะไร ไปกัน พวกเราไปดูกัน"

"โอเคค่ะ"

ทั้งสองสามีภรรยารีบมุ่งไปที่ห้องน้ำ

เพราะว่าเป็นช่วงเวลาของงานเลี้ยงแต่งงาน บริเวณรอบๆ ห้องน้ำจึงมีคนวนเวียนมาไม่ขาดสาย แต่สำหรับนรมนและบุริศร์นั้น นี่ไม่ใช่ข่าวดีเลย

เพราะว่านี่อาจเป็นได้อย่างมากว่ากิจจาจะโดนคนอุ้มไปโดยไม่มีใครทันสังเกตเห็น

บุริศร์มองไปที่นรมน พูดกับเธอเบาๆ ว่า "คุณรอผมข้างนอกนะ ผมจะเข้าไปดูข้างใน"

"โอเคค่ะ"

นรมนพยักหน้า

หลังจากที่บุริศร์เข้าไป เข้าก็หาค้นหาไปทั่วทุกที่ แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของกิจจา เพียงแต่พบกระดุมเสื้อของกิจจาตกอยู่บนพื้น

สีหน้าของเขาก็เริ่มบึ้งตึง

นึกไม่ถึงเลยว่าจะลงมือกับเด็กจริงๆ

กล้าณรงค์!

ทางที่ดีแกควรสาบานว่าลูกฉันไม่เป็นอะไร ถ้าไม่เช่นนั้นแล้วละก็ต่อให้ต้องไปถึงประเทศF ฉันก็จะตามไปสับแกให้แหลกเป็นชิ้นๆ !

นรมนเห็นบุริศร์เดินออกมาโดยที่ไม่มีกิจจาออกมาด้วย ก็รู้เลยว่าการคาดการณ์ของเธอเป็นเช่นนั้นจริงๆ

"ฉันจะไปหากิจจา"

นรมรพูดพร้อมกับจะเดินออกไปข้างนอก แต่กลับถูกบุริศร์คว้าตัวไว่ก่อน

"เหตุการณ์วันนี้ไม่เหมาะที่คุณจะออกไป ยิ่งไปกว่านั้นคนของกล้าณรงค์คงกำลังจับตาดูพวกเราอยู่แน่ๆ ถ้าพวกนั้นไม่ได้จับกิจจาไป การที่พวกเราออกไปแบบนี้ก็เหมือนเป็นการเตือนพวกมัน ถึงเวลานั้นเกรงว่ากิจจาจะยิ่งเป็นอันตราย"

"แต่ว่า…"

สมองของนรมนสับสนวุ่นวายไปหมด

บุริศร์โอบกอดเธอไว้แน่นในอ้อมแขน พร้อมพูดเบาๆ "นรมน ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงกิจจา ผมก็เป็นห่วงเหมือนกัน แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาสับสนวุ่นวาย คุณฟังที่ผมพูดนะ พวกเราจะโทรหาคุณป้าของคุณ เรื่องนี้มีเพียงคุณป้าเท่านั้นที่จะช่วยหาทางออกได้ ถ้าเกิดว่ากิจจาโดนคนของกล้าณรงค์จับตัวไปจริงๆ เธออยู่ในประเทศFมานาน มิลินก็เป็นครูของกิจจา คงไม่นั่งมองเฉยๆ โดยไม่ทำอะไรแน่ พวกเขาจัดการคงจะดีที่กว่าพวกเราที่ไม่มีหนทางอะไรเลย"

ได้ยินบุริศร์พูดเช่นนี้ นรมนก็อุ่นใจขึ้นมาได้บ้าง

"ใช่ใช่ใช่ คุณป้ากับมิลิน ฉันลืมพวกเขาไปเลย"

นรมนพูดพร้อมกับรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหานงลักษณ์และมิลิน พร้อมอธิบายเหตุการณ์ที่ผ่านมาให้ฟังแบบกระชับ

ทางด้านนงลักษณ์ก็บอกว่าจะช่วย ถ้าหากว่าหากิจจาเจอแล้วจะรีบติดต่อนรมนมาในทันที ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมิลิน เธอนั้นปฏิบัติกับกิจจาเปรียบเสมือนลูกของเธอจริงๆ

หลังจากวางสายไป นรมนก็ยังไม่ค่อยวางใจ

นี่ก็ใกล้จะปีใหม่แล้ว กิจจาสวมใส่เสื้อผ้าเพียงนิดเดียว ไม่รู้ว่าจะหนาวแค่ไหน

ในใจของบุริศร์ก็ร้อนรนเช่นกัน เขามองไปรอบๆ พร้อมกับจับมือนรมนแล้วพูด "กลับกันเถอะ พวกเราออกมานานขนาดนี้คนอื่นอาจจะสงสัยเอาได้"

"ค่ะ"

นรมนพยักหน้า แต่ดวงตาของเธอนั้นกลับเยือกเย็นขึ้นมา

กล้าณรงค์!

ผู้ชายคนนี้มันสมควรตายจริงๆ

หลังจากกลับมาถึงที่นั่ง แม้ว่าบรรยากาศในงานโดยรอบจะเต็มไปด้วยความรื่นเริงแค่ไหน แต่ก็ไม่อาจทำให้นรมนมีอารมณ์ร่วมไปด้วยได้

เธอรู้ว่าการที่เป็นแบบนี้เหมือนไม่ให้เกียรติเจตต์กับขวัญตา แต่จะให้ทำยังไงได้?

ลูกชายเธอหายไปทั้งคน

ตอนนี้เรื่องอะไรก็ไม่สำคัญเท่ากิจจา

ทางฝั่งกิจจานั้นโดนคนทำให้หมดสติอยู่ในห้องน้ำ ตอนที่เขากำลังจะตอบโต้ก็คงดมยาสลบเข้าไปเยอะมากแล้ว ถึงยังไงเขาก็คือเด็ก ไม่ได้แข็งแรงจนสามารถต้านฤทธิ์ยาได้ขนาดนั้น และก่อนที่จะสลบไปกิจจาก็โมโหจนสบถคำหยาบคายออกมา

เมื่อตอนเขาตื่นฟื้นขึ้นมา เขาก็อยู่บนรถแล้ว

รถสั่นไปมา และทั้งมือทั้งเท้าก็โดนมัด ปากก็ถูกยัดด้วยผ้าเก่าๆ เหมือนกับฉากโดนลักพาตัวที่เห็นในโทรทัศน์ชัดๆ เลย

กิจจาอยากจะกลอกตาอย่างเอือมระอา

รถคันนี้เป็นรถตู้ราคาถูกๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวปลา อีกทั้งเชือกที่มัดเขาไว้นั้นหยาบซะจนทำให้กิจจารู้สึกว่ามือและเท้านั้นเจ็บแสบไปหมด

นี่มันคือพวกคนโง่

กิจจาพยายามออกแรงสะบัดหัว แต่ก็ได้ยินเสียงผู้ชายสองคนด้านหน้ากำลังเริ่มพูดคุยกัน

"พี่ใหญ่ พี่ว่าพวกเราลักพาตัวเด็กน้อยคนนี้มาแล้วจะได้เงินจริงๆ เหรอ? วันนี้เป็นวันแต่งงานของคุณชายเจตต์ คนที่ไปก็มีแต่คนใหญ่คนโต เด็กคนนี้ใส่เสื้อผ้าดีขนาดนี้ จะใช่ลูกชายคนมีตังค์บ้านไหนหรือเปล่านะ?"