บทที่ 1172 ใครซ่อน คนนั้นเป็นหลาน

“ปาณี!”

นภดลรู้สึกเพียงว่าราวกับหัวใจของเขาถูกคนบีบแน่น และมันเจ็บอย่างสาหัส

เขากอดปาณีไว้แน่น ดวงตาชื้นเล็กน้อย

“ทำไม?”

เขาพึมพำกับตัวเอง ราวกับไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ปาณีมองไปยังชายหนุ่มรูปงามที่อยู่ตรงหน้าเธอ และเมื่อเห็นว่าเขากำลังร้องไห้เพื่อเธอ จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

พอแล้ว!

อย่างนี้ก็เพียงพอแล้วละ!

ปาณีเป็นลมก่อนที่จะพูดอะไร

บุริศร์เตรียมพร้อมมาเป็นเวลานาน แต่เขากลับไม่คิดว่าคนของกล้าณรงค์จะกล้าลงมือทำอะไรคุณท่านตนุวรที่นี่ เขาโบกมืออย่างโกรธเคือง ให้คนของตระกูลโตเล็กไล่ตามไป

“รีบไปส่งเธอที่โรงพยาบาล!”

นรมนเป็นห่วงปาณี ดวงตาเธอชื้นเล็กน้อย

คนโง่เอ๋ย!

เธอรู้ความรู้สึกของปาณีที่มีต่อนภดล ขอเพียงแต่ว่าครั้งนี้ปาณีจะไม่เป็นไร ขอเพียงแต่ว่าครั้งนี้นภดลจะถนอมปาณี รู้ใจตัวเองเสียที

นภดลไม่รักปาณีหรือ?

ไม่!

เขารัก!

นรมนสามารถมองเห็นได้จากสายตาของเขาตอนนี้

นภดลเก็บความรู้สึกของเขาไว้ในใจ

เพราะว่าฐานะของตัวเอง เพราะว่าตั้งแต่เล็กจนโตคุณค่าในทางการรักษาทำให้เขาเก็บตัวเกินไป ถ้าหากบอกว่าฉัตรยาเป็นเหมือนแสงสว่างของนภดล หลังจากฉัตรยาตายไป ปาณีก็เป็นเหมือนอากาศของเขา

พระอาทิตย์ส่องแสงสว่างจ้า ไม่ว่าคุณจะยอมหรือไม่ก็ตาม เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาทุกวัน แสงอาทิตย์จะสาดแสงอันอบอุ่นมายังร่างกายคุณ ทำให้นภดลที่ถูกบังคับให้อยู่ในความมืดมิดสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความหวัง

แต่ปาณีเป็นเหมือนอากาศ แทรกซึมอยู่ในชีวิตของนภดลอย่างเงียบๆ ปกติไม่รู้สึกอะไร จะมีหรือไม่มีคนนี้ก็อยู่ได้ แต่เมื่ออากาศหายไป นภดลรู้สึกเจ็บปวดไปถึงกระดูกและไม่คุ้นชิน

บุริศร์ไม่อนุญาตให้นรมนตามไปด้วย

“วันนี้เป็นวันแต่งงานของเจตต์ คุณออกไปไม่ได้ เชื่อผม ปาณีจะไม่เป็นไร”

นรมนรู้ว่าเมื่อบุริศร์พูดอย่างนี้เขามีวิธีจัดการแน่ และจะจัดการมันได้อย่างดี แต่เธอก็ยังเป็นห่วง ,

มือเล็กคู่หนึ่งจับมายังฝ่ามือของนรมน

“หม่ามี้ พี่ปาณีจะไม่เป็นไรครับ แม้ว่ากระสุนจะทะลุไหล่ของเธอ แต่โชคดีที่มันไม่ทำร้ายเส้นเลือดใหญ่ เรารู้จักหมอหลายคน ตราบใดที่การช่วยเหลือยังทันเวลา ก็จะไม่เป็นไร”

นรมนมองไปยังท่าทางใจเย็นของกิจจา เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าก่อนหน้าเด็กคนนี้ถูกลักพาตัวไป แต่ตอนนี้กลับมาคอยปลอบหม่ามี้ของเขา จึงอดไม่ได้ที่จะเจ็บปวดใจขึ้นมา

“กิจจา เป็นความผิดของหม่ามี้ที่ไม่ได้ป้องกันมันให้ดี”

“ถ้าอย่างนั้นหม่ามี้ก็กอดผมเถอะ”

กิจจาเหยียดแขนออกไปทางนรมน

เมื่อบุริศร์เห็นระหว่างนมนและกิจจาเป็นเช่นนี้ก็ไม่พูดอะไร แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะโทรหาอรรณพ

“ฉันรู้ว่าตอนนี้นายไม่ได้อยู่ที่เมืองชลธี แต่ภรรยานายน่าจะอยู่นี่ อรรณพ นายให้รมิดามาช่วยหน่อย ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ตามต้องช่วยคนๆนี้ไว้ให้ได้ กลับไปฉันจะตอบแทนให้อย่างาม”

เมื่อได้ยินบุริศร์โทรหาอรรณพ เพื่อขอให้รมิดามาช่วย นรมนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

มีศัลยแพทย์มือหนึ่งระดับโลกอยู่ ปาณีจะต้องไม่เป็นอะไร

รถขับออกไปอย่างเร็ว ยกเว้นคราบเลือดบนพื้นแล้ว ที่นี่ก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่ดวงตาของนรมนกลับมีความโกรธแค้นพาดผ่านอยู่

“กล้าณรงค์! คนๆนี้ มันน่าขยะแขยงเกินไป”

“ใช่ ซ่อนตัวอยู่ในความมืดเหมือนหนู คอยรบกวนชีวิตเราเป็นระยะๆ น่าขยะแขยงเสียจริง ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะลากคอมันออกมาหลังวันปีใหม่”

บุริศร์จับไหล่ของนรมน

พายุหิมะข้างนอกตกค่อนข้างหนัก

บุริศร์มองไปยังภรรยาและลูกในอ้อมแขน ก่อนพูดเสียงอ่อนโยนว่า “มีรมิดาผ่าตัดให้ปาณี เธอจะต้องไม่เป็นอะไรแน่ ผมรู้ว่าคุณกังวล แต่คุณไม่รู้สึกว่าครั้งนี้เป็นโอกาสหรือ? ถ้าหากนภดลสามารถเผชิญหน้ากับหัวใจตัวเองได้ เป็นเรื่องดีที่จะให้ดินแดนแห่งความเพ้อฝันของการอยู่ร่วมกันแก่พวกเขาไหม?”

“คุณหมายถึงอย่าไปรบกวนพวกเขา แต่ว่าคุณนายตระกูลจันทรวงศ์… …”

นรมนนึกถึงคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ พลันดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความรังเกียจ

บุริศร์กลับยิ้มหยันก่อนพูด “ผมมีวิธีกันเธอออกไปชั่วคราว ไม่มีทางที่เธอจะมารบกวนนภดลได้”

“อย่าทำเกินไปนะคะ คุณก็รู้ คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ สามารถรังแกนภดลได้ตลอดชีวิต โดยอ้างว่าอยู่ในฐานะแม่ของฉัตรยา ถ้านภดลรู้ว่าคุณทำอะไรคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ละก็ เขาน่าจะรับไม่ได้นะคะ”

นรมนถอนหายใจเมื่อนึกถึงคำสัญญาของนภดลที่มีต่อฉัตรยา

บุริศร์กลับยิ้มก่อนจะพูด “ไม่หรอก นภดลเปลี่ยนไปนิดหน่อยแล้ว ไม่เห็นเหรอ? เขาเคยใช้ชีวิตอย่างไร้เป้าหมายราวกับไม่มีอุดมการณ์ ใช้ชีวิตไปวันๆ ตอนนี้เขามีความรู้สึกมีเลือดและน้ำตา แม้ว่าเขาจะดูแลคุณนายตระกูลจันทรวงศ์เพื่อฉัตรยา โดนเธอกดขี่ แต่วันนี้เพื่อเขาแล้ว ปาณีก็ยอมสละชีวิต คุณคิดว่านภดลเป็นคนใจแข็งหรือ?”

เมื่อถูกบุริศร์พูดอย่างนี้เข้า นรมนก็ก็ยังเข้าใจได้บ้าง

การตายของฉัตรยาเป็นเรื่องที่น่าเสียใจของนภดลอย่างไม่มีอะไรมาเปลี่ยนได้ เขาจะไม่ยอมให้ปาณีเป็นอะไรไปเพราะตัวเองอีก

ดังนั้น ปาณีจะเป็นชีวิตใหม่ของนภดล

เมื่อคิดถึงจุดนี้เหมือนกัน นรมนก็หัวเราะออกมา

“ดีจริง ฉันชอบเห็นคนรักกันได้แต่งงานกัน”

“โง่น่า”

บุริศร์ยื่นนิ้วออกมาลูบจมูกนรมนอย่างรักใคร่

กิจจาถูกบังคับให้เห็นคนพลอดรักกัน เขาไร้คำพูด แต่ก็ไม่ขัด เพราะจะได้เห็นพวกเขามีความสงบสุขอย่างนี้มันไม่ง่ายเลย ก่อนจะพูดเสียงต่ำว่า “หม่ามี้ พวกเราเข้าไปข้างในเถอะ ผมหิวแล้ว”

ใช่สิ ถูกลักพาตัว แล้วหนีออกมาอีกครั้ง กิจจาหิวมากจริงๆ

เมื่อได้ยินลูกชายพูดแบบนี้ นรมนก็รีบอุ้มลูกชายของเธอเดินเข้าไปข้างใน

บุริศร์เห็นว่าในอ้อมกอดว่างเปล่า ก่อนจะยิ้มอย่างขมขื่นออกมาไม่ได้

เมียเขา!

ตอนนี้ไม่สนใจเขาแล้ว

บุริศร์ส่ายหน้า ก่อนจะตามนรมนเข้าไป

ภายในบ้านยังคงคึกคัก ไม่รู้สักนิดว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก

นรมนพากิจจากลับมายังที่นั่ง กิจจาหิวจนไม่สนใจใคร ยกตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารทันที

เมื่อเห็นลูกชายกินอย่างรวดเร็วอย่างนี้ ใจเธอพลันเจ็บปวด