บทที่ 1184 พวกเรามีรักแค่ดื่มน้ำเปล่าก็ยังรู้สึกอิ่ม

ร่างกายของบุริศร์แข็งทื่อไปครู่หนึ่ง นรมนรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนี้แล้ว

เธอรู้ว่าไม่ได้เป็นเพราะคำพูดประโยคที่ตัวเองถามถึงเรื่องราวของนงลักษณ์ แต่เป็นเพราะว่าบุริศร์นึกอะไรออกขึ้นมาแล้ว

นรมนไม่ใช่คนโง่เขลา แน่นอนว่าเรื่องที่บุริศร์สามารถนึกออกได้ นรมนก็สามารถนึกออกได้เช่นกัน

พอนึกออกแล้ว นรมนก็เงียบขรึมลงเหมือนกัน

เชษฐ์ทำเรื่องแบบนั้นออกมาก็เพื่ออชิระ

อชิระก็เป็นคนของประเทศF แล้วกล้าณรงค์ที่แพรวาคลอดออกมาก็เป็นลูกชายของผู้นำประเทศF เพราะฉะนั้นเธอจะสามารถเข้าใจว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเจตนาของท่านผู้นำประเทศFได้หรือเปล่า?

ถ้าหากใช่ละก็ แล้วผู้นำประเทศFคนนี้คือใครกันล่ะ?

ทำไมถึงได้มาลงมือกับตระกูลโตเล็ก ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาและตระกูลพรโสภณได้ล่ะ?

สามารถใช้สถานะพี่น้องฝาแฝดของนงลักษณ์กับคิมมาทำให้พี่น้องตระกูลทวีทรัพย์ธาดากลายเป็นศัตรูต่อกันได้ ดูท่าแล้วน่าจะรู้เรื่องเมื่อตอนนั้นที่ตระกูลพรโสภณได้สูญเสียลูกสาวคนหนึ่งไป

เพราะฉะนั้นผู้นำประเทศคนนี้น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับคดีผู้ก่อการร้ายลักพาตัวในตอนนั้น

พอคิดมาถึงตรงนี้ นรมนก็อึ้งไปเลย

ในความโกรธแค้นของคนรุ่นก่อนนั้น ใครกันนะที่เป็นคนที่ทั้งตระกูลทวีทรัพย์ธาดาตระกูลพรโสภณและตระกูลโตเล็กจะต่อกรด้วย?

ในหัวสมองของนรมนค่อย ๆ ไล่เรียงไปเรื่อย ๆ แล้วอยู่ ๆ ก็มีความคิดและข้อคิดเห็นโผล่ออกมา

ป้าโอ!

หมู่บ้านดารายน!

เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงหมู่บ้านดารายนที่โดนทำลายไปแล้ว

จำได้ว่าป้าโอเคยพูดไว้ว่า ตอนนั้นที่หมูบ้านโดนทำลายล้างยังมีตระกูลทวีทรัพย์ธาดาเข้าร่วมด้วย

พอคิดไปแบบนี้ นรมนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าเกิดความกลัวขึ้นมา

“หมู่บ้านดารายน……”

นรมนพูดเสียงต่ำขึ้น

ดวงตาของบุริศร์ขรึมลงไปหลายส่วน

เห็นได้ชัดว่า บุริศร์เองก็คิดถึงสิ่งนี้แล้ว

เขาจับมือของนรมนไว้แน่น แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “เรื่องนี้มันไม่ง่ายเลย โสธรทายาทของหมู่บ้านดารายน มิลินเองก็ใช่ นงลักษณ์บอกว่ามิลินได้รับบาดเจ็บแล้ว ตอนนี้พวกเราจะต้องตามหามิลินให้เจอ แล้วก็พาโสธรกลับมาด้วย ทั้งสองคนนี้จะให้ใครเกิดเรื่องไม่ได้เด็ดขาด”

ในใจของนรมนเองก็หนักหน่วงขึ้นมา

โสธรเป็นคนของเธอ เธอไม่อยากจะให้โสธรเกิดเรื่องขึ้นยิ่งกว่าใครทั้งนั้น ส่วนมิลินก็เป็นอาจารย์ของกิจจา รักและปกป้องกิจจาเป็นอย่างมาก เธอก็ยิ่งไม่อยากจะให้มิลินเกิดเรื่องอะไรขึ้น

แต่ว่ามิลินติดตามนงลักษณ์มาหลายปีขนาดนี้ จะโดนนงลักษณ์ล้างสมองไปแล้ว? หรือว่าโดนนงลักษณ์หลอกลวงกันแน่?

ในจุดนี้นรมนไม่รู้ แล้วก็ไม่เข้าใจ แต่กลับเป็นกังวลเล็กน้อย

ถ้าหากมิลินเป็นพวกเดียวกับนงลักษณ์ งั้นผลที่ตามมาเธอก็ไม่อยากจะคิดเลย

“ฉันจะให้นภดลไปสืบค้นว่าตอนนี้มิลินอยู่ที่ไหน”

นรมนพูดถึงชื่อของนภดลขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ พอพูดจบแล้วถึงรู้สึกว่าไม่ค่อยถูกต้อง

ตอนนี้นภดลโดนปลดออกแล้ว และยังดูแลปาณีอยู่ที่โรงพยาบาล

พอนึกถึงปาณี นรมนก็รู้สึกว่าตัวเองช่างดูเป็นคนไม่มีน้ำใจเลย

“ฉันลืมไปเลยว่า ปาณียังบาดเจ็บอยู่ หนำซ้ำฉันยังไม่เคยไปเยี่ยมเธออีก ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้างแล้ว”

“ผมได้ยินมาว่าการผ่าตัดของป้องประสบความสำเร็จมาก กระสุนไม่ได้โดนจุดสำคัญ ตอนนี้นอนดูอาการอยู่ในห้องไอซียู ถ้าไม่มีอะไร พรุ่งนี้ก็น่าจะได้เปลี่ยนไปอยู่ห้องผู้ป่วยธรรมดาแล้ว”

บุริศร์นั้นได้ส่งคนไปติดตามอาการของปาณีอยู่ตลอด รู้ว่านรมนเป็นห่วงปาณี แต่ว่าช่วงนี้มีเรื่องราวมากมายไม่สามารถทำให้เธอผ่อนคลายลงมา เพราะฉะนั้นก็เลยช่วยจัดการอะไรนิดหน่อยแทนนรมน

นรมนกอดรอบเอวของบุริศร์ไว้อย่างรู้สึกซาบซึ้งแล้วพูดขึ้นว่า “ขอบคุณมากนะคะ บุริศร์ ถ้าไม่มีคุณฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นยังไงบ้าง”

“คนโง่ คุณเป็นภรรยาผมนะ”

บุริศร์ยิ้มอ่อน ๆ ขึ้น ระหว่างหัวคิ้วมีความรักใคร่ตามใจโผล่ออกมาเสี้ยวหนึ่ง

นรมนนอนยังไงก็นอนไม่หลับ

จ้องมองหิมะที่ปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า นรมนก็รู้สึกว่าบ้านตระกูลทวีทรัพย์ธาดามีความกดดันอยู่บ้าง

“ฉันอยากจะไปเยี่ยมปาณีหน่อยได้ไหมคะ?”

คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์อึ้งไปเล็กน้อย

“ตอนนี้เหรอ?”

“ค่ะ”

นรมนรู้ว่าตัวเองเอาแต่ใจแล้ว

กล้าณรงค์อยากจะฆ่าเขา แต่นงลักษณ์บอกว่าตอนนี้กล้าณรงค์โดนกักตัวไว้แล้ว ไม่มีทางที่จะลงมือได้ คำพูดนี้ไม่รู้ว่าจริงหรือปลอม แต่ว่าจะไม่ระแวงเลยก็ไม่ได้

ถ้าเธอออกไปตอนนี้ก็เท่ากับเป็นเป้าที่เคลื่อนไหวอยู่ แต่ว่าเธอก็ยังอยากจะไปเยี่ยมปาณีอยู่ดี

บุริศร์ไม่ได้พูดอะไรเลย แล้วก็ไปหาเสื้อผ้ามาให้นรมนใส่ให้เรียบร้อย

พอเห็นบุริศร์ตามใจและเข้าข้างตัวเองเช่นนี้ นรมนก็รู้สึกโศกเศร้าเล็กน้อยแล้วก็กอดบุริศร์ไว้แล้วพูดว่า “บุริศร์ พวกเราจะต้องรักกันดีใช่ไหม? จะไม่เหมือนพ่อกับแม่ที่เหลือความเสียดายไว้แบบนั้นใช่ไหมคะ”

“อืม จะไม่เป็น ชาตินี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมก็จะเอาแค่คุณคนเดียว”

น้ำเสียงของบุริศร์ไม่ได้ดังมาก แต่ก็เพียงพอให้นรมนได้ยินอย่างชัดเจน แล้วก็เป็นเพราะว่าเข้าใจดี นรมนก็เลยยิ่งซาบซึ้ง

เธอซบอยู่บนแผ่นหลังของบุริศร์ ขอบตาเปียกชื้นเล็กน้อย

“ฉันก็จะเอาแค่คุณเหมือนกันค่ะ”

“ยัยโง่”

บุริศร์ตบมือของเธอเบา ๆ แล้วก็รวบตัวเธอมาไว้ในอก จากนั้นก็จูบลงบนหน้าผากของเธอทีหนึ่งแล้วก็พูดขึ้นว่า “อย่าคิดมากขนาดนั้น คุณอยากจะทำอะไร ผมก็จะยืนข้างคุณทั้งนั้น ผู้หญิงของผมบุริศร์มีสิทธิ์ที่จะเอาแต่ใจตัวเองได้”

“คุณจะตามใจฉันจนเสียคนได้นะคะ”

นรมนแสร้งทำเป็นงอน

บุริศร์กลับพูดขึ้นอย่างดีใจว่า “นั่นจะดีมากเลย ตามใจจนคุณเสียคน คนอื่นก็ไม่กล้าเข้ามายุ่งแล้ว คุณก็จะได้อยู่ข้างกายผมไปตลอดชีวิตเลย”

“เจ้าเล่ห์”

ถึงแม้นรมนจะพูดไปแบบนี้ แต่ว่ามุมปากกลับมีรอยยิ้มคลี่ออกมาเสี้ยวหนึ่ง ดูแล้วสวยงามเป็นอย่างมาก