บทที่ 1187 เดินทางของตัวเองให้ดี อย่างอื่นที่เหลือมอบให้เป็นหน้าที่ฉัน

การนอนครั้งนี้ของนรมนถือได้ว่านอนหลับสบายดี

ถึงแม้ว่าจะนอนหลับไม่ค่อยสนิท แต่ว่าภายใต้การเอาสองครั้งติดของบุริศร์ คาดว่าฝนตกฟ้าร้องก็คงจะไม่ทำให้เธอตื่นขึ้นมาแน่

เพราะว่าหลายวันมานี้นภดลพักผ่อนน้อยเกินไป หลังจากที่หมดสติไปบุริศร์ก็ให้คนฉีดยานอนหลับใส่เขา จะได้ให้เขานอนนานขึ้นอีกหน่อย

ทุกอย่างของปาณีเป็นปกติ ไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วง

บุริศร์ส่งคนมาส่วนหนึ่งให้มาคุ้มครองห้องผู้ป่วยของปาณีเอาไว้ จากนั้นก็กลับมาที่ห้องผู้ป่วยVIPแล้วกอดภรรยาและนอนหลับไป

จะฉลองตรุษจีนสักหน่อยก็เรื่องเยอะขนาดนี้ เขาเองก็เหนื่อยมากแล้วนะรู้ไหม?

เช้าวันที่สองในตอนที่ขอบฟ้ากำลังค่อย ๆ สว่างขึ้นนั้น บุริศร์ก็ตื่นขึ้นมาก่อน

เขากะพริบตาทั้งคู่เล็กน้อย แล้วถึงเพิ่งนึกออกว่าที่นี่คือโรงพยาบาล

มีบ้านตระกูลโตเล็กดี ๆ ไม่อยู่ มีบ้านตระกูลพรโสภณก็ไม่อยู่ มีบ้านตระกูลทวีทรัพย์ธาดาก็ไม่นอน แต่วิ่งมาเสพสุขกับภรรยาที่โรงพยาบาลรอบหนึ่ง มันไม่มีใครเกินแล้ว

บุริศร์ตื่นขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ หลังจากที่ล้างหน้าแปรงฟันแล้วก็ออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

ข้างนอกยังคงหนาวอยู่เล็กน้อย หิมะที่ตกเมื่อคืนไม่ได้หนักมาก เพียงแต่แค่เกาะเป็นน้ำแข็งชั้นเดียวเท่านั้น

บุริศร์เดินไปที่ร้านอาหารใกล้ ๆ แถวนั้นเพื่อซื้ออาหารเช้ามาให้นรมนกิน

นรมนโดนเสียงเอะอะโวยวายระลอกหนึ่งปลุกให้ตื่นขึ้นมา

เสียงร้องที่แหลมสูงนั่น ฟังแล้วคล้าย ๆ กับเสียงของคุณนายตระกูลจันทรวงศ์

นรมนขมวดคิ้วแล้วลืมตาขึ้นมา ชั่วขณะหนึ่งจำไม่ได้ว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหน

พอขยับตัวนิดหนึ่ง ทั่วทั้งตัวก็ปวดเมื่อยไปหมดราวกับร่างทั้งร่างได้แตกสลายไป

บุริศร์!

เจ้าผู้ชายที่น่ารังเกียจคนนี้!

นรมนก่นด่าอยู่ในใจ พอลุกขึ้นมาแต่กลับมองไม่เห็นเงาร่างของบุริศร์

ที่ข้างเตียงมีเสื้อผ้าที่ให้ผลัดเปลี่ยนวางเอาไว้ บุริศร์ได้ตระเตรียมไว้ให้ตั้งนานแล้ว

นรมนล้างหน้าแปรงฟันเล็กน้อย แล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและออกจากห้องผู้ป่วยไป

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์โดนคนขัดขวางอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วยของปาณี แต่ว่าเธอเข้าไปไม่ได้แล้วก็ไม่ยอมจากไปด้วย ได้แต่ร้องตะโกนด่าเสียงดังอยู่หน้าห้อง

ด่าปาณีว่าเป็นปีศาจจิ้งจอก เป็นมือที่สาม อะไรที่ไม่น่าฟังก็ด่าอย่างนั้น

บอดี้การ์ดสามารถขัดขวางเธอไม่ให้เข้าไปได้ แต่กลับห้ามเธอไม่ให้ด่าไม่ได้

นรมนมองเห็นคุณนายตระกูลจันทรวงศ์เหมือนอย่างกับเป็นมนุษย์ป้าคนหนึ่งที่ด่าคนไปทั่ว แล้วก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วจนลึกขึ้นมาอีก

ผู้หญิงคนนี้ตกลงมาเป็นคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ได้ยังไงกัน?

ศาสตราจารย์ฐานทัตที่รักในการวิจัย คงไม่น่าจะมีมาตรฐานผู้หญิงที่ชอบต่ำขนาดนี้หรอกมั้ง?

หรือว่าการตายของฉัตรยาทำให้เธอสะเทือนใจจนกลายมาเป็นแบบนี้?

แต่ว่าฟังจากที่บุริศร์พูดแล้ว ตอนที่ฉัตรยายังมีชีวิตอยู่ ผู้หญิงคนนี้ก็เป็นผู้หญิงที่ไม่มีเหตุผลแบบนี้แล้ว

นรมนฟังเธอด่าไป ยิ่งด่าก็ยิ่งไม่ใช่เรื่องแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะโกรธเคืองขึ้นมา

ปาณีทำอะไรผิดเหรอ?

ก็แค่ช่วยนภดลบังกระสุนเท่านั้น ตอนนี้ยังนอนไม่ได้สติอยู่ในห้องผู้ป่วยอยู่เลย แต่คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ก็มาเอะอะโวยวายอย่างนี้ นี่มันดื้อดึงจะตายอยู่แล้วจริง ๆ

แล้วในขณะที่นรมนกำลังจะยกเท้าก้าวเดินเข้าไปห้ามนั้น นภดลก็ปรากฏตัวออกมาพอดี

ท่าทางของเขาดูดีขึ้นว่าเมื่อวานเล็กน้อย อย่างน้อยในดวงตาไม่มีเส้นเลือดฝอยแดงออกมาเยอะขนาดนั้นแล้ว แต่ว่าตอนที่เห็นคุณนายตระกูลจันทรวงศ์นั้นหัวคิ้วก็ขมวดขึ้นมาทีหนึ่งอย่างไม่รู้สึกตัว

“คุณพอได้แล้วมั้ง!”

น้ำเสียงของนภดลไม่ได้ดังมากแต่กลับหันเหความสนใจของคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ไปได้อย่างสวยงาม

ชั่ววินาทีแรกที่เห็นหน้านภดล ในดวงตาของคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ก็มีแววโกรธเคืองอย่างมากพาดผ่านไป

“นภดล! แกนี่มันเป็นคนอกตัญญูลืมบุญคุณคน! นี่แกถึงกับกล้าหักหลังฉัตรยา! แล้วแกยังวิ่งมาดูแลผู้หญิงคนนี้ที่นี่ หัวใจแกกำลังคิดอะไรอยู่? แกชอบมันเข้าแล้วใช่ไหม? แกจะแต่งงานกับมันใช่ไหม? ห๋า?”

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ร้องตะโกนอย่างสุดเสียง

นี่ถ้าคนที่ไม่รู้เรื่องจะนึกว่านภดลมาแย่งผู้ชายของเธอมา หรือทำลายสุสานบรรพบุรุษของเธอไปซะอีก

นภดลจ้องมองท่าทางโหดร้ายของคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ แล้วพูดอย่างเรียบเฉยขึ้นว่า “ใช่ ผมจะแต่งงานกับเธอ ผมรักเธอ!”

เสียง“เพี๊ยะ”ดังขึ้นมาทีหนึ่ง ฝ่ามือของคุณนายตระกูลจันทรวงศ์สะบัดไปที่ใบหน้าของนภดลตรง ๆ

“แกพูดอีกครั้งซิ? แกกล้าพูดอีกครั้งหนึ่งดูซิ! แกจะแต่งงานกับใครนะ?”

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ตัวสั่นไปทั้งตัว ในดวงตามีไฟโทสะเรืองรองอยู่

นภดลไม่ได้สนใจฝ่ามือฉาดนั้นที่ตบมาบนใบหน้า ยิ่งไม่ได้สนใจเลือดที่ซึมออกมาจากมุมปาก แล้วพูดไปทีละคำ ทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำขึ้นว่า “ผมจะแต่งงานกับปาณี ผมจะเอาเธอเป็นภรรยา”

“เพี๊ยะ…..”

แล้วคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ก็สะบัดมือมาตบอีกฉาดหนึ่ง

“แกฝันไปเถอะ! นภดล ฉันจะบอกแกให้นะ ชาตินี้เมียของแกเป็นได้แค่ฉัตรยาเท่านั้น ถึงเธอจะตายไปแล้วแกก็ต้องกตัญญูกตเวทีเพื่อเธอ รักษาขนบธรรมเนียมประเพณีเพื่อเธอ จงรักภักดีต่อเธอ! แกทำให้ลูกสาวของฉันต้องตายไป แต่ตอนนี้กลับอยากไปมีชีวิตที่เสวยสุขของตัวเองเหรอ? บนโลกใบนี้จะไปมีเรื่องที่สวยงามแบบนี้ได้ยังไง! ฉันไม่เพียงจะไม่อนุญาตให้แกแต่งงานกับมัน ฉันยังจะด่ามันด้วย ฉันจะให้คนทุกคนรังเกียจมัน มันเป็นปิศาจจิ้งจอกตัวหนึ่ง เป็นมือที่สามที่หน้าไม่อาย!”

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ยังคงมีแต่คำพูดสกปรกเต็มปากเหมือนเดิม แต่ว่าครั้งนี้นภดลไม่ได้ปล่อยให้เธอด่าตามใจอีก

ในขณะที่คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ด่าคำพูดพวกนี้เสร็จนั้น ฝ่ามือของนภดลก็สะบัดตบไปฉาดหนึ่ง

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์โดนตบจนมึนงงไปทั้งตัวเลย ร่างกายก็ซวนเซล้มลงไปกับพื้น

เธอมองเห็นดวงตาของนภดลมีแววอาฆาตและโกรธเกลียด อยู่ ๆ ก็สะดุ้งตกใจขึ้นมาทีหนึ่ง

“แก แกกล้าตบฉันเหรอ?”

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์อยากจะด่าทอเขาแรง ๆ แต่ว่านภดลในวินาทีนี้ทำให้เธอรู้สึกแปลกหน้ามาก