บทที่ 1188 คนคนนั้นช่างโหดเหี้ยมจริง ๆ

นรมนอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ดูหน้าจอโทรศัพท์ที่แสดงชื่อสายเรียกเข้า แต่กลับเป็นนงลักษณ์โทรเข้ามา

เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรจะให้อารมณ์แบบไหนไปรับโทรศัพท์สายนี้

เมื่อก่อนหน้านี้ เธอเคยระแวงนงลักษณ์มาก่อน แต่ว่าการช่วยเหลือสองครั้งติด ๆ ของนงลักษณ์ก็ทำให้เธอรู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นคนชั่วร้าย

เพื่อคุณท่านตนุวร และเพื่อแม่ นรมนอยากจะยอมรับเธอ แต่ว่าการไปบ้านตระกูลทวีทรัพย์ธาดาในครั้งนี้ ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีต่อนงลักษณ์จนถึงขีดสุดแล้ว

ไม่ว่านงลักษณ์จะมีเจตนายังไง แต่ว่าเรื่องที่เธอเคยหลอกใช้ให้อารองมากระทำต่อพ่อและแม่นั้น ไม่ว่ายังไงในใจของนรมนก็ผ่านมันไปไม่ได้

เธอกดวางสายโทรศัพท์ไปโดนตรง และก็ไม่สนใจว่าในใจของนงลักษณ์จะคิดยังไง แล้วก็เดินไปหาบุริศร์เลย

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

บุริศร์จ้องมองดูรอบข้าง แล้วเห็นคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ที่ยังคงแสร้งทำเป็นน่าเวทนาอยู่บนพื้น แล้วมองนรมนอย่างเป็นห่วงขึ้นมาทีหนึ่ง

ในมือของเขาถือน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋อยู่ ดูท่าคงจะไปซื้ออาหารเช้ามา

นรมนรับอาหารเช้าที่อยู่ในมือเขามา และยิ้มแล้วก็พูดว่า “ไม่มีอะไรแล้ว จัดการหมดแล้วค่ะ”

“งั้นกลับห้องไปกินอาหารเช้าเถอะ”

บุริศร์ดูยังไม่ดูคุณนายตระกูลจันทรวงศ์สักครั้งเลย

“ได้ค่ะ”

นรมนอารมณ์ดีไม่น้อย แล้วคล้องแขนบุริศร์ไว้แล้วก็กลับห้องพักผู้ป่วยไปเลย

พอคุณนายตระกูลจันทรวงศ์เห็นว่าไม่มีใครสนใจตัวเอง ชั่วขณะหนึ่งก็นิ่งอึ้งไปเลย

ในเวลานี้เธอถึงเพิ่งจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

ไม่!

เธอไม่อยากติดคุก!

นภดลเองก็ไม่กล้าให้เธอติดคุกหรอก!

แต่ว่าครั้งนี้คุณนายตระกูลจันทรวงศ์กลับไม่แน่ใจแล้ว

เธอนึกถึงดวงตาที่เย็นเฉียบคู่นั้นของนภดล คิดถึงความเด็ดขาดที่อยู่ในดวงตาของนภดล แล้วอยู่ ๆ ก็รู้สึกกลัวขึ้นมา

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ล้วงโทรศัพท์ออกมาโทรหาศาสตราจารย์ฐานทัตอย่างรวดเร็ว

“ฐานทัต เจ้าชั่วนภดลนั่นมันกล้าแจ้งตำรวจจับฉัน! ฐานทัต คุณต้องช่วยฉันนะ! คุณต้องช่วยฉันนะ!”

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์พูดจบก็ร้องไห้ขึ้นมา ร้องอย่างเสียงโอดครวญ

หัวสมองของศาสตราจารย์ฐานทัตรู้สึกหมุนไม่ทัน

ทำไมนภดลถึงแจ้งตำรวจจับคุณนายตระกูลจันทรวงศ์?

หมายความว่าไง?

เกิดอะไรขึ้น?

เขารู้ว่าอะไรนิดอะไรหน่อยคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ก็ทุบตีนภดล แต่ว่าเขาพูดไปแล้วคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ก็ไม่ฟัง แถมยังมักจะทะเลาะกับเขา แล้วยังมาทำการทดลองของเขาพัง ทำให้เขาไม่มีทางที่จะทำการวิจัยต่อได้

เพื่อให้ตัวเองสามารถที่จะทำการวิจัยได้อย่างสบายใจ เขาก็เลยปล่อยให้คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ไปรังแกนภดลต่อไป

ในเมื่อเขารู้จักสภาพร่างกายของนภดลดี คุณนายตระกูลจันทรวงศ์ทุบตีเขาก็ไม่สามารถทำให้ถึงแก่ชีวิตได้

ศาสตราจารย์ฐานทัตคิดไปแบบนี้ แล้วก็ไปทำการทดลองอย่างสบายใจแล้ว บวกกับที่หลายปีมานี้นภดลมักจะอดทนแบกรับไปศาสตราจารย์ฐานทัตก็เลยเคยชินกับวิธีจัดการแบบนี้แล้ว

พอมาวันนี้อยู่ดี ๆ ก็ได้ยินคุณนายตระกูลจันทรวงศ์พูดว่านภดลจะแจ้งตำรวจจับเธอ ศาสตราจารย์ฐานทัตก็เลยคิดไม่ตกเล็กน้อยว่าเพราะอะไร

ทำไมจะต้องแจ้งตำรวจจับคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ด้วย?

ทั้งสองคนนี้เป็นอะไรกันอีกแล้ว?

ศาสตราจารย์ฐานทัตพูดขึ้นอย่างอารมณ์ไม่ดีว่า “จะดื้อด้านอะไรนักหนา? คุณไม่สามารถมีวันที่สงบสุขให้ผมได้สักวันเลยเหรอ?”

ศาสตราจารย์ฐานทัตพูดจบก็วางวายไปเลย

นภดลจะไปมีความกล้าแจ้งตำรวจจับคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ได้ยังไง?

นี่มันพูดไปเรื่อยชัด ๆ!

ศาสตราจารย์ฐานทัตนึกว่าภรรยาแกล้งสร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อที่อยากจะให้ตัวเองไปโกรธเกลียดและต่อกรกับนภดลด้วย จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อย

และเพื่อไม่ให้คุณนายตระกูลจันทรวงศ์โทรศัพท์มารบกวนตัวเองอีก เขาจึงปิดเครื่องโทรศัพท์ไปเลย

ไม่ว่ายังไงคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ก็ไม่กล้าเชื่อว่าตัวเองจะมาถึงขั้นนี้ได้ นี่ศาสตราจารย์ฐานทัตไม่สนใจตัวเองแล้วเหรอ?

เธอโทรหาศาสตราจารย์ฐานทัตอีกครั้งอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่ว่าครั้งนี้ในโทรศัพท์กลับมีเสียงอ่อนหวานลอยมา แจ้งเตือนว่าศาสตราจารย์ฐานทัตได้ปิดเครื่องไปแล้ว

คุณนายตระกูลจันทรวงศ์โกรธจนปาโทรศัพท์ทิ้งไปเลย

“เจ้าชั่ว! แม้แต่คุณก็ไม่สนใจฉันแล้วเหรอ?”

แต่ว่ากลับไม่มีคนให้คำตอบกับเธอสักอัน

ตำรวจมาถึงอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่เข้าใจสถานการณ์แล้ว นรมนก็เอาคลิปวิดีโอส่งให้กับตำรวจ แล้วคุณนายตระกูลจันทรวงศ์ก็โดนพาตัวไป

เธอร้องไห้โวยวาย ล้มลุกคลุกคลาน แต่ว่าอยู่ต่อหน้าตำรวจก็ไม่มีประโยชน์อะไรทั้งนั้น

นภดลอยู่ในห้องฉุกเฉิน นรมนและบุริศร์กินอาหารเช้าอยู่ที่ห้องพักผู้ป่วย ไม่มีใครมาสนใจเรื่องของคุณนายตระกูลจันทรวงศ์เลยสักนิด

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว นรมนก็จ้องมองบุริศร์แล้วพูดขึ้นว่า “ตอนนี้นภดลเองก็บาดเจ็บอยู่ ปาณีก็ยังไม่หายดี คู่รักชายหญิงที่เผชิญความลำบากมานี้ ย้ายให้พวกเขามาอยู่ห้องเดียวกันไปเลยดีกว่า”

“ได้”

บุริศร์เองก็ไม่ห้ามปราม

เสียงโทรศัพท์ของนรมนดังขึ้นมาอีกครั้ง หัวคิ้วของเธอขมวดกันแน่น

สีหน้าของบุริศร์เองก็ไม่ดีนัก แล้วก็กวาดตาดูหน้าจอโทรศัพท์ทีหนึ่ง ก็เห็นว่าเป็นสายโทรเข้ามาของนงลักษณ์ ก็รู้เลยว่าทำไมนรมนถึงได้ไม่รับสายโทรศัพท์

“ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร มีความคิดและเป้าหมายอะไร ยังไงก็จะต้องเผชิญหน้าอยู่ดี และอีกอย่างทางด้านคุณตานั้นเธอก็ได้ไปสร้างความรู้สึกดีและการมีตัวตนไว้แล้ว ถ้าเราไม่เผชิญหน้า ก็จะต้องเป็นคุณตาที่เผชิญหน้ากับเธอ คุณคิดว่าคุณตาจะไม่เห็นแก่ความรู้สึกเหรอ?”

พอได้ยินบุริศร์พูดแบบนี้ นรมนก็อยากจะสับนงลักษณ์ไปซะเลย

ใช่ซิ เธอยังมีคุณตา

ดูจากระดับความรู้สึกผิดที่คุณท่านตนุวรมีต่อนงลักษณ์ในตอนนี้ ไม่ว่านงลักษณ์จะทำอะไรคุณท่านตนุวร คาดว่าคุณท่านตนุวรก็คงจะไม่โกรธเธอหรอก

พอคิดมาถึงตรงนี้ นรมนก็รู้สึกทุกข์ใจเป็นอย่างมาก

เธอเกลียดความรู้สึกและสถานะแบบนี้ แต่กลับต้องมาเผชิญหน้า

นรมนเอาโทรศัพท์ออกมา แล้วก็รูดหน้าจอรับสายเลย

“มีเรื่องอะไร?”

ทั้งน้ำเสียงและคำพูดของเธอต่างก็ฟังดูห้วนทั้งทั้งนั้น

ถึงแม้จะรู้ว่าตัวเองเป็นแบบนี้ดูไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่ แต่เธอก็ควบคุมไว้ไม่อยู่