บทที่ 1191 มีความคับแค้นใจอะไรกับพวกเขา

“คุณอารองของเธอ？”

ธรณียิ้มอย่างเกรงใจ： “ถ้าฉันบอกว่าจำไม่ค่อยได้ เธอจะหัวเราะเยาะฉันไหม？”

“หา？”

นรมนประหลาดใจ

“อาธรณี ล้อเล่นแบบนี้ไม่ขำนะคะ”

“ไม่ได้ล้อเล่น ฉันกับพ่อของเธอ และอารองของเธออายุห่างกันตั้งสิบแปดปี ตอนที่คุณย่าของเธอตั้งท้องฉันเกือบจะต้องเอาออก ผู้คนต่างบอกว่าอายุขนาดนี้แล้วยังท้องคนจะหัวเราะเอาได้ และตอนนั้นพี่ใหญ่พี่รองก็อายุมากแล้ว กลัวพวกเขารับไม่ได้ ได้ยินว่าพี่ใหญ่กับพี่รองขอร้องฉันถึงได้เกิดมา”

พูดถึงตรงนี้ ธรณีหดหู่เล็กน้อย ถึงแม้หลังจากเกิดมาคุณนายทวีทรัพย์ธาดาจะค่อนข้างรักเขา แต่หลังจากรู้ว่าพี่ใหญ่กับพี่รองเป็นคนตัดสินใจให้ตนเองเกิดมา เขาจะดีใจซะที่ไหน

ตอนนี้นรมนถามถึงเรื่องของอารอง ธรณีจึงต้องเล่าเรื่องนี้

นรมนก็ประหลาดใจ

ดูเหมือนเธอจะมองข้ามปัญหาช่องว่างระหว่างวัยของพ่อกับอาธรณีมาเสมอ

ตอนนี้อาธรณีเพิ่งจะสามสิบต้นๆ นรมนเรียกเขาว่าอามาตลอด จนเกือบลืมอายุของเขาไปแล้ว

ได้ยินธรณีพูดถึงเรื่องนี้ นรมนหัวเราะขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

“เธอยังหัวเราะอีก？”

หัวเราะของนรมน ทำให้ความทุกข์ก่อนหน้านี้ระหว่างพวกเขาสองคนหมดไป

ธรณีก็ไม่มีเวลาสนใจว่าเป็นปัญหาน่าอายหรือเปล่า เพียงแค่พูดตามที่คิด： “จำได้ว่าพี่ใหญ่ใจเย็นมาก ส่วนพี่รองขี้เล่นชอบต่อต้าน แต่มีความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องดีมาก เมื่อฉันเข้าอนุบาล พวกเขาก็เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ตอนนั้นพี่รองชอบอิสระ ชอบออกไปเที่ยวข้างนอก ถึงแม้ปิดเทอมก็ไม่กลับบ้าน ตลอดทั้งปีในบ้านจะได้รับโปสต์การ์ดจากพี่รองกับของขวัญที่ให้พวกเราทั้งสามคน อันที่จริงพี่รองเป็นคนละเอียดรอบคอบทั่วทุกด้านมาก ถึงแม้จะไม่ค่อยเจอกับพวกเรา แต่เขารู้ความชอบของทุกคน ทุกครั้งที่ซื้อของให้พวกเราจะเป็นสิ่งที่พวกเราชอบที่สุด ดังนั้นฉันรู้สึกมาตลอดว่าในใจของพี่รองมีพวกเราอยู่”

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ธรณีเศร้าใจ

“รู้ไหม นรมน เมื่อนงลักษณ์มาบอกความจริงในตอนนั้น ฉันโกรธมากจริง ๆ โกรธที่พี่รองทอดทิ้งครอบครัวไปหลายปีเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง แม้พี่ใหญ่จะเสียสละไปแล้ว เขาก็ไม่เคยปรากฏตัว หลังจากนั้นคุณย่าของเธอจากไป ข่าวครึกโครมแบบนั้น ฉันไม่เชื่อว่าเขาไม่เห็น แต่เขาก็ยังไม่กลับมา นี่ไม่ใช่นิสัยของพี่รอง นรมน ถึงแม้จะต้องทะเลาะกับพี่ของตนเองเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง เขาก็ไม่มีทางไม่กลับมาบ้านนานขนาดนี้ และยิ่งไม่มีทางไม่กลับมาเมื่อญาติของตนเองตาย ไม่มีแม้แต่สักคำด้วยซ้ำ”

ธรณีจ้องมองนรมน

นรมนชะงักงันโดยพลัน

สำหรับอารองคนนี้ นรมนไม่รู้จักเลย แต่ธรณีสามารถพูดแบบนี้ได้ แน่นอนว่าต้องมีหลักฐาน

และถ้าสิ่งที่ธรณีพูดเป็นความจริง อารองไม่ใช่คนทิ้งครอบครัวแน่นอน นอกเสียจากเขาจะไม่กลับมา หรือกลับมาไม่ได้

ความคิดแบบนี้ทำให้นรมนคิ้วขมวด ไม่สบายใจเล็กน้อย

“อาธรณี อาคิดว่าเกิดเรื่องขึ้นกับอารองเหรอ？”

“ใช่”

ธรณีไม่ปิดบังนรมนสักนิด เปรียบเทียบความลังเลคราวก่อน ครั้งนี้ธรณีกลับไม่ปิดบังนรมน

เหมือนกับรู้ว่านรมนกำลังแปลกใจอะไร ธรณียิ้มเจื่อน： “ก่อนหน้านี้ฉันปิดบังเธอเรื่องที่นงลักษณ์มาหาฉัน เพราะไม่อยากให้เธอเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ และยิ่งไม่อยากให้เธอรู้ว่าความผิดพลาดพ่อแม่ของเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับอารองของเธอและนงลักษณ์ เนื่องจากไม่ว่าจะเป็นอารองหรือนงลักษณ์ สำหรับเธอก็มีความสัมพันธ์ครอบครัวที่ซับซ้อน เรื่องนี้ทำร้ายคนเยอะมาก แต่มันโหดร้ายกับเธอที่สุด และเหี้ยมโหดที่สุด”

ได้ยินธรณีพูดเช่นนี้ ความไม่พอใจในตอนแรกที่มีต่อเขาหายไป

“อาธรณี ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น”

“ฉันรู้ นรมนของพวกเราเข้มแข็งมาก แต่บางครั้งก็เข้มแข็งจนฉันสงสาร จนแม้แต่เคยคิดว่า ถ้าพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ ถ้าเธอเป็นเจ้าหญิงน้อยของตระกูลทวีทรัพย์ธาดาตั้งแต่แรก เธอคงไม่ต้องแบกรับมากมายแบบนี้？ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับบุริศร์จะราบรื่นมาก ในเมื่อตระกูลทวีทรัพย์ธาดาดีกว่าตระกูลธนาศักดิ์ธน สามารถให้การคุ้มครองและสนับสนุนเธอได้ยิ่งกว่า”

สิ่งเหล่านี้คือคำพูดในใจของธรณี และธรณีรู้สึกติดค้างพี่ใหญ่

ถ้าหานรมนเจอเร็วกว่านี้ บางทีชีวิตของนรมนคงจะไม่เป็นแบบนี้

นรมนอบอุ่นหัวใจ

ความจริงแล้วเธอเป็นผู้หญิงขี้ใจอ่อนและมีเมตตา

“อาธรณี สวรรค์เป็นคนกำหนดเรื่องเหล่านี้ อย่างไรเสียตอนนี้พวกเราก็ได้อยู่ด้วยกันแล้วไม่ใช่เหรอ？”

“ใช่ แต่ฉันหวังว่าเธอจะมีความสุข เรื่องหลังจากนี้ฉันกับอาสามของเธอจะพยายามจัดการไม่ให้เธอต้องกังวล อีกอย่าง ฉันกลัวเธอจะหัวร้อนเรื่องของอารองของเธอจนไปเสี่ยงอันตรายที่ประเทศ F ฉันจึงไม่คิดจะพูดเรื่องเหล่านี้กับเธอ แต่คิดไม่ถึงว่าพวกเธอจะรู้เรื่องที่นงลักษณ์มาหา”

ธรณียิ้มเจื่อน

เป็นเขาเองที่ตอนนั้นประมาทเกินไป ลืมคิดว่าบุริศร์มีอำนาจสืบว่าใครทำอะไรในเมืองชลธีได้อย่างง่ายดาย และตอนนั้นเขาตกใจไปหน่อย จึงไม่ได้ขัดขวางและจัดการป้องกัน

ตอนนี้นรมนรู้แล้ว เห็นเธอคิดว่าจะออกไปท่องเที่ยว ธรณีจึงคิดว่าไม่มีอะไรที่เล่าไม่ได้

แน่นอนว่านรมนก็คิดถึงตรงนี้ จึงถามเสียงเบา： “ อาธรณี อาไม่กลัวเล่าให้ฉันฟังแล้วฉันจะเปลี่ยนใจไม่ออกไปเที่ยวหรือไง？”

“เธออยากให้บุริศร์เห็นด้วย ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นเมืองชลธีหรือเมือง F ต่างก็วุ่นวาย ตัวเธอเองสามารถคิดจะหลุดพ้นออกไปได้ บุริศร์อาจจะมีความสุขมาก โดยเฉพาะหลุดพ้นจากเรื่องเหล่านี้ถึงจะสามารถมองได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ดังนั้นตอนนี้ฉันจะเล่าให้ฟังหรือเปล่า ไม่มีผลอะไรกับเธอ”

คำพูดของธรณีทำให้นรมนนิ่งไปสักพัก