บทที่ 1190 ถ้าเธอไม่ชอบ ฉันจะแต่งเข้าบ้านมาทำไม

ท่าทีของนรมนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาเล็กน้อยทันที

ถ้าหากว่าในรถมีแต่เธอกับบุริศร์ยังพอว่า แต่ว่าในรถนี้ยังมีกมลอยู่อีกด้วย

แค่คิดว่าลูกสาวอาจจะโดนคนติดตามมา ท่าทีของนรมนก็ไม่ดีขึ้นมาแล้ว

“กมล มาหาหม่ามี้มา”

นรมนอยากจะเอากมลมากอดไว้ในอกตามสัญชาตญาณ ไม่งั้นละก็เธอรู้สึกไม่ไว้ใจจริง ๆ แต่ว่ากมลกลับเหมือนกับว่าไม่รู้ว่ามีอันตรายอยู่ยังไงอย่างงั้น แถมยังพูดอย่างง่วงเหงาหาวนอนขึ้นว่า “หม่ามี้ หนูง่วงจังเลยค่ะ ให้หนูนอนแป๊บหนึ่งนะคะ นั่งอยู่ข้างหลังก็ได้ค่ะ”

พูดจบเธอก็เอียงหัวลงไปอย่างกับว่านอนหลับไปแล้วจริง ๆ

นรมนรู้สึกดูไม่ค่อยออกกับการกระทำแบบนี้ของลูกสาว แล้วก็ส่งสายตาไปให้บุริศร์อัตโนมัติ พอเห็นว่าบุริศร์ไม่พูดอะไร และยังเหมือนกับว่าจะสงบนิ่งมาก ใจที่แกว่งอยู่ดวงนั้นของเธอก็ค่อย ๆ วางลงมา

หรือว่าเรื่องอาจจะไม่ได้ยุ่งยากขนาดที่เธอคิดก็ได้

นรมนปลอบใจตัวเองอย่างนี้ไป

รถที่อยู่ข้างหลังยังคงตามติดเป็นเงาอยู่ ระดับความเร็วรถของบุริศร์ก็ยังคงพุ่งอยู่เหมือนเดิม แต่ว่ากมลยังคงนอนได้อย่างหลับสนิทมาก หนำซ้ำยังมีเสียงหายใจแผ่วเบาดังลอยมาด้วย

นรมนเห็นว่าทั้งผู้ใหญ่ทั้งเด็กต่างก็ไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องอะไร ก็เลยไม่สนใจแล้ว แล้วก็พิงเบาะหลังไว้และหลับตาลงพักผ่อนไป

ตรุษจีนอย่างนี้ พูดตามตรงเธอก็ยังไม่ได้พักผ่อนดี ๆ เลย โดยเฉพาะเมื่อรู้เรื่องของอารองตระกูลทวีทรัพย์ธาดาและนงลักษณ์แล้ว

ตอนแรกบุริศร์นึกว่าทักษะการขับรถของตัวเองจะสามารถสลัดหางที่อยู่ข้างหลังทิ้งไปได้ แต่เห็นได้ชัดว่าเขามองทักษะในการขับรถและความพยายามของรถข้างหลังผิดไป

พอเห็นว่าทางนี้ค่อนข้างใกล้กับบ้านตระกูลทวีทรัพย์ธาดา บุริศร์เองก็ขี้เกียจตัดสินใจอย่างอื่น ก็เลยขับรถมาถึงหน้าบ้านตระกูลทวีทรัพย์ธาดาเลย

ตอนที่พ่อบ้านเห็นรถของบุริศร์ก็อึ้งไปเล็กน้อยครู่หนึ่ง แต่ว่าก็เปิดประตูใหญ่ให้อย่างรวดเร็ว

“ประธานบุริศร์!”

คำพูดของเขายังพูดไม่จบ บุริศร์ก็ขับรถพุ่งเข้ามาเลย แล้วทำให้พ่อบ้านตกใจจนกระโดดถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว แต่ว่าบุริศร์ก็พบว่ารถที่ตามอยู่ข้างหลังได้หักหัวเลี้ยวไปแล้วก็ไม่เห็นอีกเลย

อันตรายขจัดออกได้แล้ว

ตอนที่นรมนลืมตาขึ้นมานั้นก็พบว่ามาถึงบ้านตระกูลทวีทรัพย์ธาดาแล้ว สีหน้าก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนไปเล็กน้อย

บ้านตระกูลทวีทรัพย์ธาดาเป็นที่ที่เธอไม่อยากมาที่สุดในตอนนี้

แววตาที่มีแววสงสัยของเธอมองไปที่บุริศร์ทีหนึ่ง แล้วพบว่าบุริศร์จ้องมองไปที่กมลที่นอนหลับอยู่ข้างหลัง เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

“มีอะไรเหรอคะ?”

“ไม่มีอะไร เข้าไปพักผ่อนสักหน่อยก่อนเถอะ”

บุริศร์ไม่ได้ตอบนรมน แต่กลับจอดรถให้เรียบร้อย จากนั้นก็ลงจากรถไปอุ้มกมลขึ้นมา

วันนี้อากาศหนาวมาก เพราะกลัวว่าจะทำให้กมลหนาวได้ บุริศร์เลยถอดเสื้อนอกของตัวเองออก แล้วเอามาห่มตัวลูกสาวไว้แล้วอุ้มเข้าบ้านไป

ถึงแม้ว่านรมนจะตะขิดตะขวงใจเล็กน้อย แต่ว่าสถานการณ์อย่างในตอนนี้ก็พูดอะไรมากไม่ได้ จากนั้นก็ลงจากรถไป

ธรณีรู้สึกสงสัยเล็กน้อยในตอนที่พ่อบ้านบอกว่าพวกนรมนและบุริศร์กลับมาแล้ว

ตอนที่นรมนเดินเข้ามานั้นท่าทีดูไม่ดีเอามาก ๆ ที่จริงเขาคิดไม่ถึงเลยว่านรมนจะกลับมา เพราะฉะนั้นก็เลยเกิดความสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย แต่ว่าก็ยังให้พ่อบ้านรีบไปชงชา และเตรียมของกินเล่น

บุริศร์อุ้มกมลเข้ามาในห้องรับแขก กมลยังไม่ตื่น ท่าทางเหมือนกับว่าเหนื่อยมาก

“อาเล็ก เดี๋ยวผมอุ้มกมลไปนอนในห้องสักพักนะครับ”

“ได้”

ธรณีเองก็ดูออกว่ากมลเหนื่อยมาก ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไม แต่ว่าก็ให้คนรับใช้ไปเก็บกวาดห้องอย่างรวดเร็ว

นรมนเดินเข้ามาทีหลัง ตอนที่เห็นธรณีนั้นก็นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ไม่พูดอะไร แต่ว่าก็ยังมานั่งลงบนโซฟา แล้วก็หยิบของว่างที่พ่อบ้านเตรียมมาแล้วก็กินไปคำหนึ่ง

และไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่าหิวแล้วหรือเปล่า หรือว่ารสชาติของของว่างอันนี้มันถูกปาก นรมนกินไปชิ้นหนึ่ง แล้วก็หยิบขึ้นมาอีกชิ้นหนึ่ง

พอเห็นเธอชอบกิน ธรณีก็รีบออกคำสั่งให้พ่อบ้านไปเตรียมมาเยอะหน่อย แต่กลับได้ยินนรมนพูดขึ้นว่า “ไม่ต้องแล้วค่ะ ของที่อร่อยกินเยอะไปก็เลี่ยนค่ะ”

คำพูดนี้ก็ไม่รู้ว่ามีความหมายอื่นแอบแฝงไว้หรือเปล่า แต่ก็ทำให้ธรณีอึดอัดอยู่ไม่น้อย

“งั้นเธอก็ดื่มน้ำหน่อย”

เหมือนกับว่าธรณีจะกลับไปสู่สถานการณ์ที่น่าอึดอัดอย่างตอนแรกที่อยู่กับนรมน

ที่จริงเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลยจริง ๆ ล้วนเป็นเรื่องที่พี่รองก่อขึ้นมาทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ? แต่ว่าทำไมมักจะเกิดความรู้สึกผิดต่อนรมนล่ะ?

ทางด้านธรณีไม่รู้ว่าควรจะทำลายสถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้ลงยังไง หลังจากที่นรมนกินไปสามชิ้นติด ๆ กันแล้ว ก็ยกน้ำอุ่นขึ้นมาดื่มไปคำหนึ่ง แล้วถึงรู้สึกว่าร่างกายมีเรี่ยวแรงขึ้นมาเล็กน้อย อารมณ์ที่ไม่ดีอยู่ก่อนหน้านั้นก็เปลี่ยนเป็นดีขึ้นเยอะเลย

เทศกาลตรุษจีนนี้ ช่างน่ากลุ้มใจจริง ๆ

นรมนพร่ำบ่นอยู่ในใจ แต่กลับมองเห็นสีหน้าที่ระมัดระวังของธรณีอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดจายังไงกับธรณีต่อดี จึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า “อาเล็กกะว่าจะอยู่เป็นโสดตลอดชีวิตเลยเหรอคะ? ไม่สืบทอดตระกูลทวีทรัพย์ธาดาต่อไปแล้วเหรอคะ?”

“ฮ๊ะ?”

ธรณีโดนถามจนอ้ำอึ้ง ทำไมแค่ครู่เดียวก็พูดไปปัญหาเรื่องสืบทอดตระกูลทวีทรัพย์ธาดาแล้วล่ะ?

หรือว่านรมนไม่ได้กำลังโกรธเขาอยู่เหรอ?

แต่เมื่อเทียบกับความสงสัยของธรณีแล้ว นรมนกับอยู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา

โอ้โห!

ถ้าที่ตัวเองเดาไว้ก่อนหน้านี้เป็นเรื่องจริง ถ้าอารองเป็นผู้นำประเทศของประเทศFจริง ๆ งั้นราเชนก็เป็นลูกพี่ลูกน้องในตระกูลเดียวกันแล้วละซิ?

การคาดเดานี้ทำให้นรมนรู้สึกตกใจและอึ้งทึ่งไปเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจมากเท่าไหร่

ลูกพี่ลูกน้องนอกตระกูลก็ดี ในตระกูลก็ช่าง ยังไงชาตินี้ก็หลุดออกจากความเป็นญาติไม่ได้อยู่ดี แต่ว่านงลักษณ์คนนั้น……