บทที่ 1196 คนที่ทำร้ายคุณเป็นใคร

นรมนอึ้งไป เหมือนกับไม่ได้คาดคิดมาก่อน แต่ไม่มีความกระวนกระวายใจใด ๆ เดินตรงไปหาคนนั้น

“ดูเหมือนคุณจะเก่งไม่เบานะ”

นรมนมองนงลักษณ์ที่ใบหน้าขาวซีด อดพูดออกมาไม่ได้

นงลักษณ์มองนรมน กระแอมไอทันที และกล่าวว่า： “ถ้าไม่มีอุบายรักษาชีวิตแบบนี้ ฉันคงไม่รอดมาถึงตอนนี้”

“รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าฉันตามมา？”

นรมนประหลาดใจ

ตนเองเรียนรู้มาจากบุริศร์ ถึงแม้จะไม่ชำนาญมาก แต่สำหรับคนทั่วไปก็นับว่าไม่เลว เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าการติดตามนงลักษณ์จะกลายเป็นเรื่องน่าขำ จึงอดไม่ได้อยากรู้ว่าตนเองพลาดตรงไหน

นงลักษณ์มองท้องฟ้าที่ครึ้มฝนด้านนอก ตอบเสียงเบา： “เมื่อสักครู่นี้เอง เธอตามฉันมาตลอดทาง ถือว่าไม่เลว”

ประโยคนี้ถือว่าเป็นคำชมเชย นรมนก็ไม่งอแงไร้เหตุผล ถือโอกาสรับเอาไว้

“นั่นคือหลุมฝังศพของคุณยายเหรอ？ คุณรู้ได้ไงว่าท่านฝังอยู่ที่นี่？”

ไม่มีความไม่สบายใจและรังเกียจใดๆ นรมนถามด้วยความประหลาดใจ

นงลักษณ์มองตาของนรมน ไม่รู้กำลังคิดอะไร สุดท้ายจึงถอนหายใจออกมา： “นรมน ฉันอยู่กับเธอต่อไปก็มีแต่จะสร้างปัญหาให้เธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนคนนั้นมีอำนาจมาก เธอให้ฉันไปเถอะ”

“ปัญหา？ตอนนี้คิดถึงปัญหาเหรอ？ทำไมก่อนหน้านี้ที่กลับมาหาฉันคุณถึงไม่คิดว่าจะสร้างปัญหาให้ฉัน？อย่าบอกนะว่าตอนแรกคุณไม่ได้คิดถึงสิ่งเหล่านี้”

มุมปากของนรมนมีความเหน็บแนมเล็กน้อย

ความรู้สึกของนงลักษณ์หายไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดจึงกล่าวว่า： “ถ้าไม่มีการพูดคุยเมื่อสักครู่นี้ บางทีฉันอาจจะยังอยู่ แต่เธอเกลียดฉันแบบนี้ ฉันจะ……”

“กลัวฉันจะจัดการคุณเพราะเรื่องที่คุณทำให้พ่อแม่ของฉันต้องพลาดกันชั่วชีวิตเหรอ？ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก ไม่ว่าจะพูดอย่างไร คุณคือคนในครอบครัวคนสุดท้ายบนโลกใบนี้ของคุณตา ไม่ว่าคุณจะใช้ประโยชน์จากฉันกับคุณตาหรือเปล่า ฉันไม่มีทางทิ้งคุณไปได้จริงๆ สภาพร่างกายตอนนี้ของคุณ อยากจะไปคนเดียว ไม่ง่ายแน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสามารถทำร้ายคุณได้โดยที่คุณไม่ได้ป้องกันตัว น่าจะเป็นคนที่คุณรู้จักใช่ไหม？คนที่ลอบสังหารคุณ คุณรู้จักไหม？”

นรมนถามอย่างนิ่งเฉย แต่กลับสังเกตนงลักษณ์อยู่ตลอด

นงลักษณ์สั่นไหวทันที แววตามีความเจ็บปวดและเย็นชา

เห็นได้ชัดเจน เธอเดาถูก

“ไปเถอะ กลับไปกับฉัน ในเมืองชลธีไม่มีปัญหาอะไรที่ฉันกลัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่ใช่เพราะมีคุณอยู่ถึงเกิดเรื่องมากมายขึ้น แต่ในฐานะคนของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา คนของตระกูลพรโสภณ และคุณนายของตระกูลโตเล็ก ทั้งสามตัวตนนี้ ฉันหลบไม่พ้น ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมฉันจะต้องหวาดกลัวกับปัญหาที่คุณพูดด้วย？”

นรมนพูดอย่างไม่แยแส น้ำเสียงไม่สูงไม่ต่ำ แต่คำพูดเหล่านี้กลับเผยร่องรอยของความใจอ่อน

นงลักษณ์มองเธอ มองอยู่นานสองนาน จู่ ๆ ก็ถอนหายใจและพูดขึ้น： “เธอเหมือนกับแม่ของเธอมาก เหมือนมากจริง ๆ ยังจำตอนที่หล่อนเพิ่งตามหาฉันเจอได้อยู่เลย น้ำเสียงก็เป็นแบบนี้ พูดกับฉันด้วยท่าทางแบบนี้ กลับไปเถอะ ไม่ว่าพี่จะทำอะไรมา พ่อกับแม่ไม่มีทางตำหนิพี่หรอก ตอนนั้นหล่อนเย็นชาเหมือนเธอ ฉันเข้าว่าที่หล่อนเย็นชากับฉันแบบนี้ เพราะได้รับคำสั่งจากพ่อแม่มา เพราะไม่ชอบฉันแต่กลับต้องรับฉันกลับบ้าน ตอนนั้นฉันจึงไม่รู้สึกซาบซึ้งใจ จนเมื่อหล่อนถูกคนเข้าใจผิดว่าเป็นฉัน โดนวางยา เมื่อกลับมายังคงพูดกับฉันอย่างไม่มีอะไร ไม่ต้องกลัวนะ พี่ไม่ได้ตัวคนเดียว ยาพิษนี้ทำอะไรฉันไม่ได้ อย่าทุกข์ใจและโทษตนเองมากไปเลย ตอนนั้นฉันถึงรู้ว่าฉันมันใจแคบและโง่เขลาแค่ไหน”

ได้ยินนงลักษณ์พูดแบบนี้ นรมนไม่รู้ว่าในใจรู้สึกอย่างไร

ความรู้สึกของเธอยังไม่ฟื้นคืนตั้งแต่คิมถูกทำร้าย การพูดตรงๆ กับนงลักษณ์ก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีมาก เพียงแต่สุดท้ายใจก็ไม่แข็งพอ

นงลักษณ์ก็เข้าใจความรู้สึกของนรมน จึงยิ้มเจื่อนๆ อย่างห้ามไม่ได้： “ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันรู้ว่าเธอก็มีปัญหาเยอะอยู่แล้ว และรู้ว่าเธอสามารถปกป้องฉันได้ แต่เรื่องบางอย่างในที่สุดฉันต้องเป็นคนทำเอง การนองเลือดนี้สุดท้ายแล้วฉันต้องลงมือเอง เรื่องบางเรื่อง ควรจะเป็นฉันเอง ใครก็แย่งไปไม่ได้ ถึงแม้ว่าคนนั้นจะเป็นพี่น้องกับฉันก็ตาม”

พูดถึงตอนสุดท้าย แววตาของนงลักษณ์เยือกเย็นลงทันที กลิ่นอายความเย็นชานั้นทำให้นรมนแปลกใจ

“คนที่ทำร้ายคุณเป็นใคร？”

“ลูกน้องของมิลิน”

นงลักษณ์น้ำตาคลอเล็กน้อย กำมือแน่น

เธอคิดไม่ถึงว่าคนที่ทรยศตนเองจะเป็นมิลิน

มิลิน

ครั้งหนึ่ง ณ เกาะร้าง คนที่เป็นเพื่อนเธอเดินออกมาจากฝันร้ายนั้น และออกมาจากการเข่นฆ่าในวัยเด็ก

คนที่เคยมีกันและกันยอมสละแม้แต่ชีวิตได้

วันนี้กลับกลายเป็นเรื่องตลก กลายเป็นการเสียดสีที่ยิ่งใหญ่

เหอๆ

นงลักษณ์รีบเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้ม บีบให้น้ำตาไหลกลับไป

ไม่มีอะไรน่าร้องไห้จริงไหม

ควรจะรู้ตั้งนานแล้ว คนที่มาจาก“นรก”จะจริงใจได้อย่างไร？

เป็นเธอที่โง่เอง ไม่นึกว่าจะเชื่อในมิตรภาพของคนที่เติบโตมาด้วยกัน ไม่นึกว่าจะเพ้อฝันว่าวิญญาณชั่วร้ายในนรกจะมีความเมตตาและเจตนาดี

ความโศกเศร้าห้อมล้อมนงลักษณ์เอาไว้อย่างแน่นหนา พร้อมกับอากาศแบบนี้ และป้ายหลุมศพด้านหลัง ทำให้คนเป็นทุกข์อย่างอึดอัดใจ

นรมนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร สุดท้ายจึงเอ่ยเสียงเบาว่า： “บาดแผลของคุณค่อนข้างหนัก อยู่ตัวคนเดียวเกรงว่า……”

“ฉันเคยเจ็บหนักกว่านี้ ฉันก็ผ่านมาได้ ชีวิตสุขสบายหลายปีที่ผ่านมาทำให้ฉันลืมไปว่า เดิมทีฉันเป็นวิญญาณชั่วร้ายจาก“นรก” ไม่ควรเพ้อฝันถึงความอ่อนโยนและความอบอุ่นของโลกมนุษย์ ตอนนี้คิดไม่ถึงว่าเพราะยึดติดอยู่กับความอบอุ่นนี้จึงเกือบต้องชดใช้ด้วยชีวิต นี่คือการลงโทษที่ฉันต้องรับมัน”

นงลักษณ์พูดอย่างนิ่งเฉย กลับทำให้คนอยากร้องไห้อย่างอธิบายไม่ถูก

“ฉันยังยืนยันคำเดิม มาหาฉันได้ทุกเวลาที่คุณต้องการ ถึงแม้ฉันจะไม่ชอบคุณ แต่ก็ทนเห็นคุณตายไม่ได้”