บทที่ 1197 เธอต้องไม่ทำร้ายคนในครอบครัวของฉัน

นัยน์ตาของนงลักษณ์เคร่งขรึมทันที

เธอเตะไปด้านหลัง ยื่นแขนออกไปอย่างรวดเร็ว

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้จักท่าต่อสู้ของเธออย่างดี ในจังหวะที่นงลักษณ์เคลื่อนไหวก็ตอบสนองกลับไป แต่สุดท้ายก็พลาด

หลังจากนงลักษณ์หลอกล่อ กริชเล่มหนึ่งเลื่อนลงมาจากปากกระบอกแขนเสื้อ ฟันเข้าไปที่แขนอีกฝ่ายทันที ฉวยโอกาสในขณะที่อีกฝ่ายตกใจ ใบมีดเล็กบนฝ่ามืออีกข้างของเธอปาดลำคออีกฝ่ายอย่างไม่รอช้า

เลือดสดสีแดงกระเด็นใส่ใบหน้าของนงลักษณ์ มันอุ่น และมีความคาวเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าที่ขาวซีดของเธอมีสีสันขึ้นมา เสริมเข้ากับรอยยิ้มเย็นชาที่เธอวาดขึ้นในตอนนี้ ทำให้คนหวาดกลัวอย่างไม่คาดคิด

อีกฝ่ายค่อยๆ ล้มลงไป กลายเป็นศพ แต่ดวงตาเบิกกว้างนั้นกลับไม่สามารถอธิบายได้

นงลักษณ์มองไปยังทิศทางหนึ่ง ตรงนั้นมีจุดกะพริบสีแดง

รอยยิ้มมุมปากของเธอมีความเย็นชาและไร้เยื่อใย และยังมีความเจ็บปวดใจอีกด้วย

คนทางฝั่งจุดที่แดงมองเห็นท่าทางตอนนี้ของนงลักษณ์อย่างชัดเจนผ่านกล้อง เมื่อคิดจะลั่นไก จู่ๆ ก็เห็นนงลักษณ์ทำท่าทาง เธอนิ่งไปทันที นัยน์ตาเย็นชาคู่นั้นมีความรู้สึกบางอย่างขึ้นมา

อาศัยโอกาสนี้ นงลักษณ์รีบหนีออกไปจากตรงนี้

เมื่อมือปืนซุ่มยิงคิดจะเล็งไปที่นงลักษณ์อีกครั้ง แต่ก็เสียโอกาสที่ดีที่สุดไป

เธอถอนหายใจเบาๆ เก็บปืนไรเฟิลขึ้นมา

ผู้หญิงด้านข้างถามอย่างไม่เข้าใจ： “ พี่มิลิน พี่จะปล่อยหล่อนไปแบบนี้เหรอ？”

มือปืนซุ่มยิง ก็คือมิลิน เห็นนงลักษณ์หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย จึงพูดอย่างไม่แยแส： “ปล่อยเหรอ？ตาข้างไหนของเธอเห็นว่าฉันปล่อยหล่อนไป？เห็นได้ชัดว่าฝีมือของพวกเธอด้อยกว่าเลยทำให้หล่อนหนีไป”

“แต่เมื่อกี้พี่มิลิน……”

หญิงสาวยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกมีดที่ซ่อนอยู่ในฝ่ามือของมิลินปาดคอ ฝีมือเหมือนกับนงลักษณ์อย่างคาดไม่ถึง

“แกฆ่าคนปิดปาก แก……”

หญิงสาวยังคิดจะพูดอะไรอีก กลับทำได้เพียงจับคอล้มลงไป

มิลินเช็ดคราบเลือดบนมีดที่ซ่อนเอาไว้อย่างไม่แยแส เก็บปืนไรเฟิลเหมือนอยู่ตามลำพัง

เธอจะทำอย่างไร นังเด็กนั้นไม่ได้มีหน้าที่สั่งสอน

เพียงแค่ฆ่าคนนี้เพราะเธอเห็นทุกอย่างเมื่อสักครู่ใช่ไหม？

เมื่อสักครู่ทำไมถึงหยุดนิ่งไป？

เพราะสัญญาณมือนั้นของนงลักษณ์

นั่นเป็นสัญญาณมือที่รู้กันสองคน สัญญาณมือนั้นแบกรับความทรงจำของพวกเขามากเกินไป และสัญญาณมือนั้นคือประจักษ์พยานความเป็นความตายของพวกเขา

แต่เธอกลับลงมือฆ่านงลักษณ์

ในวินาทีนั้น มิลินรู้ดี ไมตรีจิตสุดท้ายแม้แต่นิดเดียวระหว่างตนเองกับนงลักษณ์ไม่มีเหลือแล้ว

นงลักษณ์ใช้สัญญาณมือนี้เบี่ยงเบนความสนใจ ช่วงชิงหลบหนีเพื่อเอาชีวิตรอด กลับเป็นการบอกมิลินว่า ไม่ได้มีแค่เธอที่เข้าใจการใช้ประโยชน์จากความรู้สึก

คนเรา เมื่อเริ่มใช้ประโยชน์จากความรู้สึก และยังเริ่มจากคนสนิทที่สุด นั่นหมายความว่าความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนได้สิ้นสุดลงแล้ว

ขอบตาของมิลินปวดบวมอย่างไม่ทราบสาเหตุ จนแม้แต่เต็มไปด้วยของเหลวอุ่นๆ ซึ่งกำลังจะทะลักออกมา

เธอเงยหน้าขึ้นทันที มองท้องฟ้าที่มืดครึ้ม หดหู่ใจ

สุดท้ายเธอยังต้องบีบคอคนสนิทคนเดียวของเธอ พี่น้องคนเดียวของเธอ และความอบอุ่นเดียวบนโลกด้วยมือของตนเอง

ในใจรู้สึกทุกข์ แต่ไม่รู้จะคลี่คลายอย่างไร

ในขณะนั้นเอง มือถือของมิลินดังขึ้น

นั่นเป็นมือถือส่วนตัวของเธอ มีคนรู้ไม่มาก

มิลินขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบมือถือออกมา เมื่อเห็นสายเรียกเข้า นัยน์ตาคู่นั้นเคร่งขรึมทันที เจ็บปวดหัวใจอีกครั้ง

เป็นกิจจา

คิดถึงแววตาเชื่อใจคู่นั้นของเขา คิดถึงว่าเขาเคยเป็นออทิสติก คิดถึงเขาที่เรียนหมอกับตนเอง เคยยืนกรานดูแลตอนเธอเป็นไข้ทั้งคืน ทันใดนั้นมิลินไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับลูกศิษย์เพียงคนเดียวของตนเองอย่างไร

ลูกศิษย์เหรอ？

นักเรียนแพทย์ของตนเองถูกบังคับ ไม่มีทางเลือก จนแม้แต่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะให้วิชาแพทย์ที่ยอดเยี่ยมนี้มลายหายไปในมือตนเองก็พอ ไม่ได้คิดจะรับลูกศิษย์

ทำไมถึงทำให้ตนเองใจอ่อน？

ทำไมถึงรับกิจจาเป็นลูกศิษย์？

ในตอนแรกแค่เพื่อบีบบังคับบุริศร์ เพื่อมีตัวประกันเอาไว้ข่มขู่ และรับประกันว่าถ้ามีสักวันที่ตนเองไปยั่วโมโหบุริศร์จะสามารถมีสิ่งคุ้มครองตนเอง มีคนที่สามารถให้ตนเองมีหนทางเอาตัวรอดก็พอ ทำไมถึงได้ใส่ความรู้สึกจริงๆ เข้าไป？

มือถือยังคงดังไม่ยอมหยุด เหมือนกับถ้าเธอไม่รับก็จะไม่หยุด แต่มิลินกลับรู้สึกว่ามือถือหนักมาก จนแม้แต่หยิบไม่ขึ้น

เมื่อเสียงนั้นจบลง เธอโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก แต่แผ่นหลังกลับชุ่มเหงื่อ

ก็แค่สายเรียกเข้าสายเดียวเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าจะบีบคั้นจนเธอเป็นแบบนี้！

เคยผ่านการต่อสู้ที่ยากลำบากมาไม่น้อย เคยคลานออกมาจากกองคนตายคิดว่าตนเองคือวิญญาณร้ายกลับชาติมาเกิด เป้าหมายเดียวที่มาบนโลกใบนี้คือการแก้แค้น แต่เธอไม่มีอะไรน่ากลัว คิดไม่ถึงว่าจะพ่ายแพ้ต่อสายเรียกเข้าของปีศาจน้อย

มิลินไม่รู้ว่าโชคดีหรือเปล่า แต่ตอนนี้ไม่เหมาะที่จะติดต่อกิจจาจริงๆ

ขอเพียงแค่ลูกศิษย์ที่เคยพยายามสอนอย่างดีที่สุดไม่เกลียดชังเธอก็พอ

มิลินหลับตาลง มือถือดังขึ้นอีกครั้ง

เห็นกิจจายืนกราน มิลินถอนหายใจ กดรับสาย

：