บทที่ 1203 ฉันแค่กังวลเกินไป

นรมนพากิจจาออกไปแล้ว ก่อนจะไปก็เหลือบมองบุริศร์หนึ่งรอบ ไม่รู้ว่าในใจรู้สึกอย่างไร

เธออยากอยู่เฝ้าบุริศร์ แต่มิลินไม่ให้

บางทีอาจจะเพราะวิธีการรักษาอันเป็นเอกลักษณ์ของหมู่บ้านดารายนไม่สะดวกที่จะเผยแพร่ออกไปเหรอ?

แต่กิจจาเป็นลูกศิษย์มิลินไม่ใช่เหรอ?

และเป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียว หรือกิจจาก็ไม่สามารถอยู่ข้างๆ ได้?

แต่เห็นท่าทางมิลิน เหมือนไม่ให้ใครอยู่ตรงหน้าทั้งนั้น

ถึงแม้ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่ในเมื่อมิลินบอกว่ามั่นใจเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ นรมนก็ดีใจเล็กน้อย

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ตราบใดที่บุริศร์ไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว

หลังจากพากิจจาออกมา นรมนก็ทำตามที่มิลินสั่ง ให้คนไปถอนกล้องวงจรปิดออก

กานต์พูดขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจ “หม่ามี้ เราแอบตรวจสอบได้นะ ถ้าเธอทำอะไรกับคุณบุริศร์……”

นรมนมองลูกชายตัวเอง แล้วพูดเสียงทุ้ม “มิลินไม่น่าทำแบบนี้หรอก เธอเป็นอาจารย์ของกิจจา ถือว่าเป็นการเห็นแก่หน้ากิจจา มิลินคงไม่ทำอะไรที่ล้ำเส้นเกินไปหรอก”

นี่เป็นการให้เกียรติกิจจา และเป็นการบอกกานต์ว่าห้ามเพิกเฉยความรู้สึกกิจจาไม่ว่าตอนไหนก็ตาม

หัวใจกิจจาสั่นทันที น้ำตาในดวงตาแทบกลั้นไม่อยู่แล้ว

หม่ามี้ทำแบบนี้เป็นการปฏิบัติกับเขาเป็นลูกแท้ๆ เลยจริงๆ เขาจะไม่ปกป้องพวกเขาได้อย่างไร?

กานต์รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นก็พูดอย่างรู้สึกผิด “พี่ ขอโทษนะ ฉันแค่กังวลเกินไป”

“ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ”

กมลไม่ได้พูดอะไร เด็กคนนี้ตั้งแต่กลับมาจากตระกูลทวาทสินก็ค่อนข้างเงียบ เธอเดินมาข้างๆ กิจจาแล้วจับมือกิจจาไว้ มือเล็กอ่อนนุ่มนั้นเมื่อจับกิจจาก็เหมือนเป็นการสัญญาอย่างหนึ่ง

สัญญาว่าจะไม่ทอดทิ้งเขาไปตลอดชีวิต

กิจจาจับมือกมลกลับอย่างแน่น เหมือนกับนรมน รอคอยอย่างกังวล

ไม่มีใครรู้ว่าหลังจากพวกเขาออกมาแล้ว มิลินสัมผัสคร่าวๆ แล้วว่าในห้องไม่มีกล้องวงจรปิดก็คุกเข่าลงไปทางบุริศร์ทันที จากนั้นก็เคาะศีรษะสามครั้งปังๆๆ

เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้ามิลินก็เต็มไปด้วยน้ำตา

“คุณท่าน! คุณท่าน!”

เธอสะอึกสะอื้น แต่ไม่รู้ว่าตัวเองยังพูดอะไรได้อีก

บุริศร์ตรงหน้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น ไม่ตอบสนองอะไรทั้งนั้น แต่ลักษณะท่าทางของมิลินมีการเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย

มีความเคารพและนับถือ

เธอหยิบเข็มเงินในมือออกมา และปักลงไปหลังคอบุริศร์โดยตรง

บุริศร์ขยับนิดหน่อย ต่อมาก็ตกอยู่ในความเงียบ

มิลินไม่กล้ารอช้า แบ่งเข็มเงินสิบสองเข็มในมือปักลงไปส่วนต่างๆ ของร่างกายบุริศร์ หลังจากทำรวดเดียวไม่หยุด ทั้งร่างมีเหงื่อแตกพลั่ก สีหน้ามีความซีดเซียว แต่เธอไม่หยุดนิ่ง หยิบกล่องเล็กใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าในตัว

หลังจากเปิดกล่องมันคือหนอนพิษกู่ทองคำ!

หนอนพิษกู่ทองคำ!

ถ้าคนที่รู้จักเข้าใจสัตว์พิษเมื่อเห็นหนอนพิษกู่ทองคำตัวนี้ของมิลิน คาดว่าจะดวงตาจะสีแดงสด

ท่ามกลางสัตว์พิษจะเคารพราชาพิษสุดขีด!

เป็นสิ่งที่คนเลี้ยงพิษมากมายปรารถนาต้องการ!

ในขณะนี้ดูจากสีและเงาของพิษกู่ทองคำ หนอนพิษกู่ทองคำนี้อย่างน้อยก็มีอายุร้อยปี

แค่เห็นหนอนพิษกู่ทองคำนั้นถูกปล่อยออกมา เกิดเสียงกรอบแกรบ กระโดดไปบนหน้าผากบุริศร์ทันที

หมอกสีขาวปกคลุมรอบๆ ร่างกายของมันด้วยน้ำแข็งค้างหนึ่งชั้น มีแสงสีทองระยิบระยับเข้าไปในสมองบุริศร์ทันที

มิลินเห็นเป็นแบบนี้ก็รีบคุกเข่า ก้มศีรษะติดพื้นคำนับให้บุริศร์อีกครั้ง ปากก็พึมพำพูดภาษาที่คนอื่นฟังไม่เข้าใจ

ไม่นานนัก เลือดสีดำก็เริ่มไหลออกมาจากจุดฝังเข็มเงินของมิลิน มันไหลทีละหยดชุ่มบนผ้าปูเตียง และส่งกลิ่นคาวเหม็น

มิลินไม่ได้ขยับอีก ยังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ปากก็ยังคงพูดอะไรบางอย่าง

หลังจากประมาณหนึ่งชั่วโมง เลือดบุริศร์ก็ค่อยๆ จากสีดำกลายเป็นสีแดงเหมือนเดิม มิลินถึงได้โล่งใจ

และในขณะนี้ บุริศร์ก็ลืมตาขึ้นมาทันที ในดวงตาเย็นยะเยือกนั้นเป็นสีแดงสด

“คุณท่าน คุณฟื้นแล้วเหรอ?”

มิลินเอ่ยปากอย่างตื่นเต้น

ในเวลาต่อมา ร่างหนึ่งก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว คว้าคอมิลินไว้ทันที

“คุณท่าน……”

ทั้งร่างมิลินถูกยกขึ้น

สีหน้าเธอเป็นสีฟ้าม่วงแล้ว แต่บุริศร์เหมือนไม่เห็น หน้าตาดุร้ายและความโหดเหี้ยมในดวงตาทำให้กลัวจนตัวสั่น

“แกกล้ามากนะ!”

นิ้วบุริศร์กดลำคอเธอแน่น ราวกับเป็นมือเหล็ก เลือดไหลออกมาจากลำคอมิลินทีละนิด ย้อมนิ้วมือบุริศร์เป็นสีแดง พร้อมกับดวงตาสีแดงสดของเขาในปัจจุบัน มันแปลกประหลาดอย่างอธิบายไม่ถูก

เขาในขณะนี้เหมือนอสูร มีหน้าตาดุร้ายไม่มีความรู้สึก ราวกับทำให้อุณหภูมิทั้งห้องแช่แข็ง

มิลินหายใจยากลำบาก ความรู้สึกหวาดกลัวที่กำลังจะตายทำให้ดวงตาเธอคลายออก บุริศร์ตรงหน้าในขณะนี้ราวกับเหยียบบนกระดูกสีขาวนับน่าขนลุกไม่ถ้วน ความคาวหวานของเลือดเต็มท้องฟ้าห่อหุ้มเธอเอาไว้

หดหู่จนหายใจไม่ค่อยออก

“แค่กๆ คุณท่าน ฉันมาช่วยชีวิตคุณ”

มิลินรีบเอ่ยปาก