ตอนที่ 1205
บทที่ 1205 เธอมีค่าอะไร?
October 31, 2026
ความรู้สึกหายใจไม่ออกก็ค่อยๆ เข้ามาทันที
“บุริศร์……”
เสียงนรมนมีความสงสัยและความเสียใจเล็กน้อย
บุริศร์แค่รู้สึกตรงหน้าเป็นสีแดงสด ความดุร้ายไร้ขอบเขตสุมในอกเขา ราวกับมีเสียงตะโกนข้างหูเขาตลอดเวลาว่า “ฆ่าเธอ ฆ่าเธอ!”
ปัจจัยความโกรธกริ้ววิ่งไปทั่วร่างกาย ราวกับมีแค่เลือดสดเท่านั้นที่บรรเทาความใจร้อนในก้นบึ้งจิตใจได้ แต่เสียงที่เสียใจนั้นดันคุ้นเคย ราวกับมีมือเล็กนุ่มนิ่มคู่หนึ่งสัมผัสหัวใจเขาเบาๆ มันมีความอบอุ่นและความหวานเล็กน้อย
มือบุริศร์คลายลงทันที
นรมนรีบดิ้นออกมา กุมคอตัวเองแล้วไอ ดวงตาคู่สวยมองตรงไปที่บุริศร์
บุริศร์ผิดปกติ!
ดวงตาเขาไม่มีจุดโฟกัส ดวงตาถึงขนาดแดงสด ราวกับตกอยู่ในฝันร้ายอะไรบางอย่าง
และกลิ่นอายบนร่างกายเขาในขณะนี้ความยุ่งเหยิงเล็กน้อย ด้วยปัจจัยที่บ้าคลั่งดีเดือด ราวกับจะทำลายทั้งห้อง
“บุริศร์ คุณตื่นสิ! ฉันเป็นภรรยาคุณนรมนไง! บุริศร์!”
นรมนตะโกน
คิ้วบุริศร์ขมวดแน่น ราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง และเหมือนใจลอยอีกครั้ง
ถึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับบุริศร์ แต่นรมนในตอนนี้รอไม่ไหวแล้ว
เธอรีบเดินไปข้างหน้า ตบหน้าบุริศร์หนึ่งที
“คุณตื่นสิ!”
“เธอรนหาที่ตายเหรอ!”
บุริศร์จับมือนรมนทันที ขณะที่คิดจะออกแรงทรมาน ทันใดนั้นน้ำตาใสหยดหนึ่งก็ตกลงบนหลังมือบุริศร์
“คุณบ้าไปแล้วเหรอ? คุณคิดจะฆ่าฉันอีกเหรอ? บุริศร์ คุณแม่งชั่ว! คุณจะฆ่าฉันนะ! ตอนนี้คุณจะฆ่าฉัน!”
ขณะที่พูด นรมนก็เดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างช่วยไม่ได้ ถึงขนาดยื่นศีรษะตัวเองออกมาด้วยซ้ำ
“คุณลงมือเลย เอาสิ รีบลงมือ!”
เสียงดุด่าด้วยความโกรธแต่ละเสียงทำให้บุริศร์มึนงง ราวกับคิดอะไรบางอย่างได้ ดวงตาเขาค่อยๆ สว่างขึ้นทีละนิด และเห็นนรมนตรงหน้าร้องไห้แล้ว
บางทีเพราะความโกรธ บางทีเพราะความเสียใจ นรมนใช้มืออีกข้างเช็ดน้ำตาด้วยความไม่พอใจ ท่าทางขุ่นเคืองทำให้บุริศร์ยกมุมปากขึ้นมาทันที
ฝ่ามือจับข้อมือเธออย่างแรง นรมนตกอยู่ในอ้อมแขนเขา
กลิ่นคุ้นเคยผสมกับกลิ่นหอมเย็นๆ โอบล้อมนรมนทันที
“คุณปล่อยฉัน! คุณมันชั่ว! คุณจะบีบคอฉันให้ตายใช่ไหม? ตอนนี้มากอดฉันเพื่ออะไร? ไอ้ชั่ว!”
นรมนยกกำปั้นต่อยหน้าอกบุริศร์
ความโค้งที่มุมปากบุริศร์กว้างขึ้น
“พอแล้ว ไม่กลัวมือเจ็บเหรอ?”
แรงนรมนนั้นสำหรับบุริศร์แล้วมันก็ไม่ต่างกับการจั๊กจี้ เห็นเธอต่อยจนเหนื่อย ใบหน้าก็แดงจะเป็นลม จึงเอ่ยปากพูดเรียบๆ
นรมนรู้สึกน้อยใจจะตายอยู่แล้ว
ตัวเองเป็นห่วงและหวาดกลัว ผลสุดท้ายพอเข้ามาบุริศร์ก็เหมือนบ้าคลั่ง เกือบบีบคอตัวเองตาย
ถึงไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่เธอก็น้อยใจอย่างอธิบายไม่ได้
คิดถึงตรงนี้ ก็รู้สึกยังไม่หายโกรธ จึงอ้าปากกัดหน้าอกบุริศร์ทันที
ความชาผสมความเจ็บพุ่งเข้ามาทันที
บุริศร์เรียกมันว่าความเจ็บแสบเกินบรรยาย
ก้มหน้ามองหญิงสาวตัวน้อยในอ้อมแขน เสียงมีสีสันเล็กน้อย
“คุณกัดตรงไหนน่ะ?”
นรมนตกตะลึงเล็กน้อย รีบอ้าปากปล่อย ก็เห็นรอยแดงบนหน้าอกบุริศร์ที่ไม่คิดว่าตัวเองจะกัดลงไป
ทันใดนั้น หน้านรมนก็กังวลขึ้นมาทันที อยากจะหารูแล้วมุดหนี
เธอกำลังโกรธอยู่โอเคไหม?
ทำไมตอนนี้ดูแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเสพสม?
นรมนผลักบุริศร์ออกแล้วหันตัวจะเดินไป แต่โดนบุริศร์โอบเอวบางจากด้านหลัง ออกแรงโยนนรมนไปบนเตียง
“ออกไป! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!”
นรมนโกรธเคืองในเวลาเดียวกัน ยังไม่ทันลุกขึ้น ก็ถูกบุริศร์กดลงบนเตียงทันที
“พอได้แล้ว นอนเป็นเพื่อนฉันนะ ปวดหัว”
เสียงบุริศร์ไม่ดัง แต่กลับทำให้นรมนหยุดการกระทำทั้งหมดได้สำเร็จ
ใช่แล้ว
ชายคนนี้โดนวางยาพิษ!
มิลินบอกถอนพิษแล้วเธอเลยขึ้นมา แต่ท่าทางบุริศร์เมื่อครู่นี้ผิดปกติอย่างมาก และน่ากลัวมาก
นรมนหัวใจเต้นตึกตัก ถามขึ้น “พิษของคุณ……”
“ถอนพิษแล้ว แค่อ่อนแอกับเหนื่อยมาก ให้ฉันพักผ่อนสักพัก ครึ่งชั่วโมงก็พอ”
พูดจบบุริศร์ก็พลิกตัวนอนทันที แต่แขนยังโอบนรมนอยู่ ท่าทางนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ให้นรมนจากไป
ข้างหูมีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของบุริศร์ดังเข้ามา ราวกับว่าเขาหลับแล้วจริงๆ
นรมนหันหน้าไปข้างๆ เห็นสีหน้าบุริศร์ซีดเซียวเหมือนกระดาษ แม้แต่ปากก็ไม่มีสีเลือดด้วยซ้ำ กังวลขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
มิลินบอกว่าถอนพิษได้แล้ว เธอไม่ค่อยเชื่อนัก แต่เมื่อครู่นี้บุริศร์ก็พูดแบบนี้ ก็แสดงว่าถอนพิษได้แล้วจริงๆ ล่ะมั้ง
แต่บุริศร์ที่ใจร้อนรุนแรงเมื่อครู่นี้มันเกิดอะไรขึ้น?
นรมนไม่เข้าใจ
“หลับตา นอนหลับ ไม่งั้นเราทำเรื่องอื่นกันได้นะ”
บุริศร์ที่เดิมทีควรหลับไปแล้วจู่ๆ ก็เอ่ยปาก ทำให้นรมนตกใจมาก
“คุณแกล้งหลับเหรอ?”
“ตอนแรกหลับอยู่ แต่คุณจ้องฉันตลอดเวลา สายตานั้นทำให้ฉันอึดอัด”
สิ่งที่บุริศร์ไม่ได้พูดก็คือ สีหน้าแววตาสอบสวนนั้นทำให้เขาหงุดหงิดมาก อยากจะทะเลาะ อยากจะฆ่าคน
เขาพยายามยับยั้งชั่งใจ เพราะเขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้ที่อยู่ข้างกายเป็นผู้หญิงที่ตัวเองต้องการปกป้องสุดหัวใจ