บทที่ 1208 แค่อยากแกล้งเธอเท่านั้น

นรมนรู้สึกถึงสายตาที่เปลี่ยนไปของบุริศร์ กระโจนเข้าหาอ้อมแขนเขาอย่างเขินอายทันที พูดขึ้นเสียงทุ้ม “โอ๊ย คุณอย่ามอง เขินจะตายอยู่แล้ว”

มุมปากบุริศร์ยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตายิ้มแย้มยิ่งอ่อนโยนเหมือนน้ำมากขึ้น

“ผู้หญิงทึ่ม”

เธอทึ่มจริงๆ ล่ะ

ด้วยเงื่อนไขของนรมน ถ้ารักผู้ชายปกติ แน่นอนว่าจะใช้ชีวิตมีความสุขมากกว่าตอนนี้ แต่เธอรักเขา บุริศร์ที่มีสถานะน่าอึดอัด มีปัญหาเยอะแยะมากมาย แค่ความรักลึกซึ้งนี้ก็ทำให้บุริศร์รู้สึกยกย่องมากแล้ว

ไม่ใช่ครั้งแรกที่นรมนได้ยินสามคำนี้ออกจากปากบุริศร์

ทุกคนคิดว่าเธอโง่ คิดว่าเธออุทิศเพื่อความรักมาตลอด แต่ถ้าบุริศร์ไม่ดีกับเธอ เธอจะทนต่อไปได้อย่างไร?

อุปสรรคจะมากแค่ไหนเธอไม่กลัว สิ่งที่เธอกลัวมีแค่จิตใจของชายตรงหน้าเปลี่ยนไป ตราบใดที่เขารักเดียวใจเดียวกับเธอ ไม่ว่าเส้นทางข้างหน้าจะมีขวากหนามแค่ไหน มันก็ไม่มีค่าอะไรสำหรับเธอ

คิดถึงตรงนี้ มือนรมนก็กอดเอวบุริศร์แน่น พูดขึ้นเสียงทุ้ม “บุริศร์ เราจะมีความสุขตลอดไปใช่ไหม?”

“ใช่ ใช่แน่นอน”

บุริศร์รู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจของนรมน

บางทีอาจจะเพราะท่าทางปัจจุบันของตัวเองทำให้นรมนค่อนข้างกังวล บางทีอาจจะเพราะความจริงของหมู่บ้านดารายนทำให้เธอหวาดกลัว แต่ไม่ว่าจะเพราะเหตุใด ตราบใดที่มาขัดขวางความคืบหน้าความรักของพวกเขา บุริศร์จะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น

ถ้าความจริงของหมู่บ้านดารายนทำให้นรมนไม่สบายใจแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นไม่ตรวจสอบก็ได้ ตราบใดที่เป็นเรื่องที่เขาไม่อยากทำ ใครก็บังคับเขาไม่ได้ ถึงจะเป็นสิ่งของเก่าแก่พวกนั้น ถึงจะเป็นพิษสีทอง ก็ควบคุมเขาไม่ได้

ดวงตาบุริศร์มีความเย็นชา แต่ก็แวบผ่านไป

นรมนที่ได้คำตอบแน่นอน ก็ยิ้มเหมือนเด็กพึงพอใจ

ความต้องการของเธอที่มีต่อเขานั้นเรียบง่ายแบบนี้อยู่เสมอ

บุริศร์พูดขึ้นด้วยเสียงอ่อนโยน “ไม่งั้นเราไปเมืองYกันดีไหม”

“เมืองYเหรอ? นั่นมันที่ไหน?”

นรมนเงยหน้าขึ้นมา ดวงตามีความสงสัย

มุมปากบุริศร์ยกขึ้นเล็กน้อย ออกแรงอุ้มนรมนขึ้นมา จากนั้นก็วางนั่งบนตักตัวเอง

นรมนโอบคอเขาไว้โดยไม่รู้ตัว แต่รู้สึกว่าท่าทางนี้มันคลุมเครือไปหน่อย

เธออยากลงจากขาบุริศร์ แต่บุริศร์หยุดเอาไว้

“อย่าขยับ ตอนนี้ฉันทนการกระตุ้นคุณไม่ได้”

หน้านรมนยิ่งแดงขึ้นมา

“ค-ใครกระตุ้นคุณ? ท่าทางนี้มันไม่ดี”

เสียงเธอเขินอายนิดหน่อย ทำให้บุริศร์ยิ่งดีใจ

“ไม่ดียังไง? ฉันรู้สึกว่ามันดีมาก”

“โอ๊ย ก็แก่กันหมดแล้ว ถ้าถูกลูกๆ เห็นเข้า……”

“นี่ห้องนอนเรานะ นรมน เด็กๆ ไม่ได้สายตามีปัญหาขนาดนั้น”

บุริศร์ชอบท่าทางนรมนในตอนนี้จะตายอยู่แล้ว

ตั้งหลายปีแล้ว เธอไม่เพียงแต่รักเขาเหมือนเดิม แม้แต่การแสดงออกที่เขินอายก็เปลี่ยนไปไม่มาก เหมือนต้นไมยราบตั้งแต่ต้นจนจบ ทำให้เขาอยากจะยั่วยุอย่างควบคุมไม่ได้

หน้านรมนยิ่งแดง

“น-นั่นก็ไม่ดี เด็กๆ อยู่ข้างล่างรออยู่นะ”

“ก็ให้พวกเขารอไป”

บุริศร์พูดจบ ก็จูบปากนรมนทันที การกระทำที่กำเริบเสิบสาน การแสดงออกที่ชั่วร้าย มอบประสบการณ์ใหม่ทั้งหมดแก่นรมน

เธออยากดันออก แต่ดันออกไม่ได้ ทำได้แค่ปล่อยให้บุริศร์ทำตามใจชอบ

เมื่อนรมนจะหายใจไม่ออกแล้วก็ถูกบุริศร์ปล่อย

“พักหายใจ”

บุริศร์ตลกขบขันเล็กน้อย

ผู้หญิงคนนี้ตอนนี้ช่าง……

เขาส่ายหน้า เซลล์ทั้งร่างกายล้วนร้องโห่ แต่ถ้าตอนนี้ทำอะไรกับนรมนจริงๆ เกรงว่าต่อไปผู้หญิงคนนี้จะไม่มีทางเผชิญหน้ากับลูกๆ

บุริศร์พยายามข่มความปรารถนาของตัวเอง พูดด้วยเสียงแหบพร่า “คุณลงไปก่อน ฉันจะอาบน้ำ”

“อาบน้ำตอนเช้ามันไม่ดี”

ตอนนี้นรมนค่อนข้างมีปมในใจที่บุริศร์อาบน้ำตามลำพัง จึงพูดออกไปโดยไม่รู้ตัว ไม่ได้ตระหนักว่าสิ่งที่ตัวเองพูดออกไปมันมีอิทธิพลกับบุริศร์มากแค่ไหน

“หืม? คุณหมายความว่าฉันมีอะไรกับคุณได้เหรอ?”

คำถามนี้ทำให้ใบหน้านรมนจะร้อนรนอีกครั้ง

“ฉันไม่ได้พูดแบบนี้”

เธอกระโดดลงมาจากตักบุริศร์ทันที ค่อนข้างเขินอายและมีความสุข

แต่งงานมาตั้งหลายปี ความปรารถนาของบุริศร์ที่มีต่อเธอยังเหมือนเดิม เหมือนผู้ชายอายุสิบเจ็ดสิบแปด ยังไงแล้วนี่มันก็ทำให้นรมนรู้สึกมีความสุขมาก

แต่ตอนนี้โอกาสมันไม่เหมาะสมจริงๆ

บุริศร์เห็นเธอเป็นแบบนี้ ก็ยิ้มขณะพูดขึ้น “ลงไปก่อนเถอะ ฉันไม่เป็นอะไร ฉันรับประกันว่าครั้งนี้ฉันจะไม่ล็อกประตู ถ้าคุณอยากเข้ามา ก็เข้ามาได้ทุกเมื่อ”

พูดคำนี้ออกมา นรมนอยากจะหารูแล้วมุดหนี

“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันก็แค่ โอ๊ย ไม่พูดกับคุณแล้ว”

นรมนย่ำเท้าวิ่งออกไป แต่บุริศร์ที่อยู่ด้านหลังเปล่งเสียงหัวเราะเบาๆ

เขาไม่รู้ได้อย่างไรว่าเธอไม่ได้หมายความแบบนี้?

แค่อยากแกล้งเธอเท่านั้น

บุริศร์ลุกขึ้นไปห้องน้ำ

หลังจากนรมนลงมาข้างล่าง สีหน้ายังคงเห่อแดงนิดหน่อย เด็กๆ เก็บของเรียบร้อยแล้วอยู่ที่ห้องรับแขก

คุณท่านตนุวรเห็นนรมนลงมา ในดวงตากำลังครุ่นคิด

“นรมน มาที่ห้องทำงานหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”