ตอนที่ 1207
บทที่ 1207 สถานที่ที่มีคุณก็คือสวรรค์
October 31, 2026
เมื่อบุริศร์พูดคำนี้ออกมา สีหน้าคุณท่านตนุวรก็เปลี่ยนแปลงทันที และนรมนก็มองบุริศร์อย่างประหลาดใจ มักรู้สึกว่าตอนที่เขาพูดประโยคนี้ในน้ำเสียงมันมีความเหี้ยมเกรียมเล็กน้อย
คือภาพลวงตาของตัวเองเหรอ?
นรมนไม่กล้าพูด เธอนึกถึงท่าทางบุริศร์ก่อนหน้านี้ที่ปฏิบัติกับตน บุริศร์ในตอนนั้นเหมือนไม่รู้สึกตัว ตอนนี้ล่ะ?
เธอมองบุริศร์อีกครั้ง สีหน้าแววตาชัดเจน ไม่มีท่าทางไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด จึงขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้
คุณท่านตนุวรชะงักไปแค่ชั่วขณะหนึ่ง เมื่อมองบุริศร์ก็เอ่ยปากขึ้นเรียบๆ
“เรื่องนี้มันคือการเคลื่อนไหวทางการทหาร เธอก็น่าจะรู้ เรามีข้อตกลงในการรักษาความลับ เรื่องนี้พูดไม่ได้”
“อ่อ ก็จริงครับ มีข้อตกลงในการรักษาความลับ”
บุริศร์ยิ้มทันที ยิ้มอย่างชั่วร้ายมาก ทำให้นรมนหัวใจแกว่งอย่างช่วยไม่ได้
เขาในอดีตจะไม่ยิ้มแบบนี้ แต่ยิ้มนี้ทำให้รู้สึกว่างดงามจนล่มเมือง ถึงขนาดมีความเจ้าชู้น่าหลงใหลด้วย
นรมนเดินไปข้างหน้ากอดแขนเขาเอาไว้ทันทีแล้วพูดขึ้น “ทำไมจู่ๆ คิดจะถามเรื่องหมู่บ้านดารายนล่ะ?”
“ไม่มีอะไร นึกขึ้นได้ก็เลยถามเฉยๆ และตอนนี้พี่คริชณะก็ถูกตรวจสอบ ฉันกลัวว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้อง ก็เลยถามดู”
บุริศร์พูดคำนี้ก็สามารถอธิบายให้เข้าใจได้
คุณท่านตนุวรมองเขา ถึงจะรู้สึกว่าดวงตาบุริศร์เมื่อครู่นี้มันมีความดุร้ายจริงๆ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีแล้ว
บางทีเขาอาจจะดูผิดเองล่ะมั้ง
คุณท่านตนุวรปรับอารมณ์จิตใจแล้วพูดขึ้น “นี่พวกเธอจะไปเที่ยวกันที่ไหน? ตัดสินใจกันเรียบร้อยหรือยัง?”
“ยังครับ ไปเดินดูตามใจชอบ”
บุริศร์เอ่ยปากเรียบๆ น้ำเสียงอ่อนโยน แตกต่างกันเหมือนคนละคนกับท่าทางตอนถามเมื่อครู่นี้
นรมนกลัวบุริศร์เปลี่ยนแปลงอีกครั้ง จึงรีบดึงแขนเขาแล้วพูดขึ้น “ฉันเตรียมเสื้อผ้าบางส่วนแล้ว คุณเข้าไปดูหน่อยว่ามีอะไรต้องเพิ่มไหม”
บุริศร์มองนรมน ยิ้มสักหน่อย ไม่ได้พูดอะไร ตามนรมนเข้าไปในห้องนอน
เพิ่งเข้ามาในห้องนอน นรมนก็ปิดประตูห้อง มองบุริศร์แล้วพูดโดยแสร้งทำเป็นโกรธ “เมื่อกี้คุณทำฉันตกใจแทบตายแล้วนะ? แววตานั้น ท่าทางนั้น น้ำเสียงตอนถาม เหมือนอยากจะทุ่มสุดตัวกับคุณตาฉันเลย”
“ถ้าฉันทุ่มสุดตัวกับเขาจริงๆ คุณจะทำยังไง?”
บุริศร์ยื่นมือออกไป ทัดผมบนหน้าผากนรมนไว้ด้านหลัง ดวงตาอ่อนโยน
นรมนตกตะลึงเล็กน้อย
“คุณหมายความว่าไง? หรือคุณอยากจะทำอะไรกับคุณตาฉันจริงๆ เหรอ? บุริศร์ เกิดอะไรขึ้นกับคุณใช่ไหม? ฉันรู้สึกว่าหลังมิลินถอนพิษให้คุณ คุณก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน โดยเฉพาะกับคุณตาฉัน คุณจะขอความเป็นธรรมให้หมู่บ้านดารายนเหรอ?”
นรมนถามอย่างตรงไปตรงมา
คราวนี้บุริศร์ตกตะลึงเล็กน้อย
เขารู้นรมนฉลาด แต่ไม่คิดว่าเธอรู้สึกไวยิ่งขึ้น ความคิดพิถีพิถัน ที่ตนถามเมื่อครู่นี้มันควบคุมไม่ได้ ดึงดูดการคาดเดามากมายของนรมนได้
บุริศร์จับหลังคอเธอทันที ริมฝีปากเย็นเล็กน้อยแย่งชิงลมหายใจนรมนภายในพริบตาเดียว
นรมนดิ้นรน อยากจะผลักเขาออกแต่แรงไม่มากพออย่างใจหวัง ไม่นานนักภายใต้การโจมตีของบุริศร์ก็ละลายกลายเป็นน้ำบ่อหนึ่ง บุริศร์อุ้มขึ้นเตียงไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ
เมื่อเธอตระหนักได้ ตัวเองก็นอนอยู่ในอ้อมแขนบุริศร์แล้ว
ลมหายใจคุ้นเคยผสมกับความหอมเย็นๆ ทำให้นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อย
“คุณอย่าใช้วิธีนี้ในการเบี่ยงเบนความสนใจฉัน บุริศร์ ถ้าวันนี้คุณไม่อธิบายอย่างมีเหตุผลกับฉัน ฉันจะไม่ตกลง”
พูดจบ นรมนก็หันหน้าไปอย่างขุ่นเคือง
บุริศร์ยิ้ม ยื่นแขนยาวออกอีกครั้ง โอบนรมนให้มาอยู่ในอ้อมแขนตัวเอง แล้วพูดเสียงทุ้ม “ท่าทางตอนคุณอารมณ์เสียนี่สวยยั่วยวนจริงๆ”
“คุณ ออกไปนะ!”
นรมนยื่นหมัดมาทุบเขา ทำให้บุริศร์หัวเราะฮ่าๆ เสียงดัง
เขาไม่ได้หัวเราะร่าเริงแบบนี้มานานมากแล้ว
นรมนตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้
บุริศร์รู้สึกถึงการอึ้งของนรมน ยื่นนิ้วออกมาจิ้มหน้าผากเธอหนึ่งทีก่อนพูดขึ้น “คุณวางใจซะ ฉันไม่เป็นอะไร ตอนที่มิลินถอนพิษให้ฉันเธอวางพิษสีทองตัวหนึ่งไว้ในร่างกายฉัน บางครั้งก็ระงับความเหี้ยมไว้ไม่ได้แค่นั้น”
“อะไรนะ?”
นรมนนั่งขึ้นมาทันที
“มิลินอยากตายเหรอ? ไม่คิดว่าจะใส่พิษให้คุณ!”
“ถ้าไม่ปลูกพิษสีทอง ฉันก็ต้องตาย”
บุริศร์เล่าเรื่องพิษในความทรงจำกับเรื่องหมู่บ้านดารายนให้นรมนฟัง
หลังจากนรมนฟังจบ ก็ไม่พูดอะไรอยู่นานมาก
เป็นแบบนี้ได้อย่างไร?
น่ารังเกียจเกินไปแล้ว!
“แม่คุณต้องการอะไร? ตายไปแล้วยังไม่ปล่อยคุณไปอีก เธอไม่อยากให้คุณใช้ชีวิตเหมือนคนปกติเหรอ? แม่คนอื่นล้วนเสี่ยงชีวิตให้ลูกตัวเองสบายดีกันทั้งนั้น แต่เธอล่ะ? ถึงเธอจะตายไปแล้ว ก่อนตายยังวางแผนร้ายกับคุณอีก บุริศร์ ตอนนี้ฉันอยากไปหมู่บ้านดารายนเอาศพแม่คุณมาเฆี่ยนจริงๆ”
“ได้”
คำพูดบุริศร์ทำให้เสียงกริ้วโกรธของนรมนหยุดกะทันหัน
“คุณว่าไงนะ?”
“คุณอยากเฆี่ยนศพไม่ใช่เหรอ? เธอเป็นเถ้ากระดูกแล้ว เฆี่ยนศพไม่ได้ แต่เอาเถ้ากระดูกขึ้นมาน่าจะได้”