ตอนที่ 1215
บทที่ 1215 นี่คือเป้าหมายสุดท้ายของนายใช่ไหม?
October 31, 2026
หลังจากทั้งสองกินข้าวเสร็จ บุริศร์ก็ยิ้มบางๆ “รู้สึกง่วงหรือเปล่า? ไปนอนเสียหน่อยไหม?”
นรมนจ้องเขม็งไปที่เขา “นี่เป็นเป้าหมายสุดท้ายของนายใช่ไหม?”
บุริศร์หัวเราะไม่ได้พูดจา รวบตัวนรมนอุ้มเข้าห้องไป
สายลมยามบ่ายมีความอบอุ่น พัดลงบนร่างของพวกเขา ทำให้คนรู้สึกอบอุ่น เหมือนกับความรู้สึกในใจ
หลังจากนรมนถูกอุ้มมาที่เตียง เดิมทีนึกว่าบุริศร์จะร้องขอ กลับนึกไม่ถึงว่าบุริศร์เพียงแค่กอดเธอไว้ พูดเสียงต่ำ “นอนเถอะ”
เธอตะลึงเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นดวงตาที่ดำเขียวของบุริศร์ นรมนก็พยักหน้า
ทั้งสองหลับไปอย่างรวดเร็ว ห้องที่เงียบสงบนี้ทำให้คนอิจฉาไม่น้อย
ทางด้านกานต์ได้พบกับจิ้งจอกเงิน เดิมทีนึกว่าเป็นรหัสชื่อเหมือนกัน แต่เมื่ออีกฝ่ายใช้กลยุทธ์การแฮ็กกระตุ้นเขา กานต์ก็มีความสุขจนลืมที่มาโดยสมบูรณ์
คนนึงวิ่งหนีอีกคนไล่ตาม ทั้งสองเล่นกันอย่างสนุกสนาน
แต่กิจจาไม่คาดคิดเลยว่าในคลับแห่งนี้จะมีหมออยู่หนึ่งคน
มีหมอไม่ได้น่าแปลกใจนัก ที่แปลกใจคือความรู้ที่ลึกซึ้งของหมอคนนี้ ทำให้เขามีความรู้สึกรู้แจ้ง
กมลกินอยู่ที่พื้นที่อาหารอย่างมีความสุข กินเยอะอย่างตำหนิไม่ได้ หลังจากที่เธอไปวิ่งที่ห้องออกกำลังกายได้สองรอบ ก็ถูกวินเซนต์จัดแจงให้ไปพักผ่อนที่ห้องนอน
ทุกคนเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ราวกับว่าต่างปล่อยวางเรื่องในใจ แล้วเที่ยวเล่นอย่างผ่อนคลาย
ในตอนที่นรมนตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พลบค่ำแล้ว
แสงอาทิตย์รำไรสาดส่องลงบนที่นอน ทำให้เธอหาวโดยไม่รู้ตัว
ตำแหน่งข้างกายไร้คนอยู่นานแล้ว
นรมนรู้สึกสูญหายเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงสถานะของบุริศร์ เธอก็ละทิ้งความรู้สึกสูญหายนั้นไป
ลุกขึ้นสวมรองเท้าลงจากเตียง
นรมนเดินมาถึงที่สวน
ดอกบ๊วยดอกสองดอกผลิบานอย่างเงียบๆ
เวลาช่วงบ่ายเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจมาก
นรมนเดินอยู่ในสวนช้าๆ เมื่อเดินผ่านศาลา เมื่อนึกถึงการเปลี่ยนแปลงทางประวัติศาสตร์ของบ้านหลังนี้เมื่อหลายร้อยปีก่อน ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเล็กน้อย
หลังจากบุริศร์ทำธุระในห้องทำงานเสร็จ ออกมาก็เห็นนรมนเดินเล่นสบายๆอยู่ในสวน ความสงบบนใบหน้าทำให้ความกระสับกระส่ายในใจของเขาบรรเทาลง
เขาเดินเข้าไปอย่างเงียบๆ โอบกอดนรมนจากด้านหลัง
ลมหายใจที่คุ้นเคยโผล่เข้ามา ทำให้นรมนชะงักเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว
“นายอยู่บ้านหรอ?”
“อื้ม”
บุริศร์วางคางไว้บนไหล่ของนรมน แต่ไม่กดดันเธอ
“กลางคืนมีตลาดนัด อยู่ไม่ไกลนัก อยากไปดูหน่อยไหม?”
“เอาสิ”
นรมนค่อนข้างมีความสนใจ
เด็กสาวทุกคนล้วนแต่ชอบเดินตลาดนัดกลางคืนทั้งนั้น
เธอบอกตัวเองแบบนี้
ดวงตาของบุริศร์เร่าร้อนขึ้นทันที ทำให้นรมนรู้สึกแปลกใจ
“ทำไมหรอ?”
เธอก้มหน้ามอง ถึงพบว่าไม่ได้ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย คอที่ขาวราวหิมะมีความรักใคร่อยู่ภายใต้ดึงดูดสายตาของบุริศร์ทันที
“นั่น ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
นรมนพูดจบก็แทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาด
อะไรคือไม่ได้ตั้งใจ?
เหมือนกับจงใจ จะดึงดูดบุริศร์
ดวงตาของบุริศร์เผยรอยยิ้ม แขนที่โอบกอดเธออยู่กระชับขึ้น
“อ้อ ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้จงใจ แต่ตั้งใจเป็นพิเศษใช่ไหม?”
เดิมทีเพราะว่าการดูแลนรมนมาตลอดทางทำให้เหนื่อยล้าเล็กน้อย เมื่อกี้จึงไม่ได้ทำอะไรเธอ ตอนนี้มองท่าทางของสาวน้อยคนนี้ดูมีความปรารถนา ร้องขอ ไม่พอใจ?
สำหรับบุริศร์แล้วพึงพอใจอย่างมาก
นรมนกลับรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่นะ ฉันเปล่า”
แต่ใบหน้าที่แดงก่ำและเสียงแหบแห้งในตอนนี้ของเธอ เหมือนเป็นการเชื้อเชิญไฟในใจของบุริศร์อย่างไร้คำพูด ราวกับแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว
“ใช่ เธอไม่มี แต่ฉันมี”
น้ำเสียงของบุริศร์แต่งแต้มด้วยอารมณ์รัก เสียงแหบแห้งด้วยความปรารถนา
เขาอุ้มนรมนขึ้นมาทันที อุ้มเธอกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง
“บุริศร์ ไม่เอา”
นรมนผลักเขา แต่ถูกบุริศร์กดลงบนตัว
ความหลงใหลที่เร่าร้อนแทบจะกลืนกินพลังของนรมนไปเกือบหมด
เธอนอนอยู่บนตัวบุริศร์ ไม่อยากที่จะขยับ ทั่วร่างเจ็บปวดอย่างมาก
“นายมันสัตว์ร้าย”
นรมนรู้สึกว่าบุริศร์ดูร้อนรุ่มมากกว่าเมื่อก่อนมาก เวลาที่ทำธุระ เมื่อก่อนบุริศร์มีความพะว้าพะวัง และดูแลร่างกายของเธอ แต่เมื่อกี้เขาเหมือนบ้าไปแล้ว ควบอยู่บนตัวเธออย่างสุดแรง เธอเกือบจะทนรับไม่ไหว
แต่นรมนกลับพบว่าตนเองชอบความดุร้ายนี้ของบุริศร์อย่างน่าประหลาด
ความเร่าร้อนภายใต้ความเยือกเย็นเปรียบเหมือนสวรรค์แห่งน้ำแข็งและไฟ นำพาความรู้สึกและประสบการณ์ที่แตกต่าง ทำให้เธอชอบมาก
บุริศร์เองก็ฟังออกถึงความชื่นชอบในน้ำเสียงเธอ ยิ้มอย่างชั่วร้ายเล็กน้อย
“สัตว์ร้าย? การแสดงออกของเธอเมื่อกี้เหมือนจะไม่ได้บอกแบบนี้นะ”
“นายเงียบไปเลย!”
นรมนรีบปิดปากของบุริศร์ ใบหน้าแดงก่ำราวกับกุ้งต้มสุก
บุริศร์ขำเบาๆ แต่เมื่อเห็นรอยช้ำเขียวบนร่างนรมนก็นิ่งเงียบไปเล็กน้อย
เมื่อกี้เขาทำร้ายเธอไม่หนักไม่เบา?
“ฉันดูหน่อย”