ตอนที่ 1214
บทที่1214 สามีฉันหล่อขนาดนี้
October 31, 2026
หลังจากเจตต์ได้รับข่าวสารแล้วก็ออกเดินทางกลางดึกพร้อมกับขวัญตา รีบไปที่สถานที่ที่นรมนให้มา
ตอนที่นรมนกลับมาถึงคลับ ทางด้านบุริศร์ก็จัดการเสร็จพอดี เห็นนรมนท่าทางอารมณ์ไม่ค่อยดี ก็อดไม่ได้ที่จะล้อมเธอไว้ในอ้อมแขน
“ทำไมหรอ?”
“พรรษาดูผิดปกติ แล้วยังไม่ให้เจตต์มาที่นี่ เหมือนกับกำลังกลัวอะไรอยู่ แต่ประธานกรรมการบริษัทตระกูลรัตติกรวรกุลอย่างเขา มีอะไรต้องเกรงกลัวล่ะ? แล้วตอนนี้ร่างกายเขาก็หนักเอามากๆ ดวงตาก็มองไปเห็นแล้ว ได้ยินมาว่าเกิดจากกินยาอะไรซักอย่างมานาน ฉันจำได้ว่าเขาไม่มีโรคความดัน ร่างกายก็แข็งแรงมาก ทำไมถึงไปกินยาอะไรเข้าล่ะ?”
ตรงจุดนี้นรมนคิดไม่ออกมาตลอด
คิ้วของบุริศร์ขมวดเล็กน้อย พูดเสียงต่ำ “ไม่แน่ว่าเป็นผู้หญิงคนนั้นแอบใส่อะไรในอาหารเขา เธออย่าลืมสิ ผู้หญิงคนนั้นมีคำนำหน้าเป็นหมอ”
สำหรับแม่ของพฤกษ์คนนี้ บุริศร์ขี้เกียจแม้แต่จะพูดชื่อ
คิ้วของนรมนขมวดเข้าด้วยกันมาตั้งแต่ต้น ทำให้บุริศร์รู้สึกขัดตา
“เอาน่า ไม่ว่าพรรษาจะเป็นยังไง ที่พวกเราทำได้ก็เพียงแค่ช่วยเจตต์หยุดคนไว้ สำหรับเรื่องอื่น ไม่ต้องคิดแล้ว พวกเราออกมาท่องเที่ยวกัน ไม่ใช่เพื่อมาแก้ปัญหาเรื่องแตกหัก”
คำพูดนี้ของยนมทำให้นรมนไร้คำจะพูด
ท่องเที่ยวหรอ?
คิดว่าเธอเป็นเด็กน้อยหรอ?
พวกเขาออกมาจากเมืองชลธียังไง?
ออกมาแบบนี้กลับบอกว่าเพื่อท่องเที่ยว?
นรมนจ้องเขาเขม็ง แต่ไม่รู้ว่าลักษณะท่าทางที่หลากหลายของตน ทำให้บุริศร์อารมณ์พลุ่งพล่านทันที
“พวกเราไปดูบ้านใหม่ชั่วคราวกันไหม?”
คำพูดนี้ของบุริศร์ทำให้นรมนรู้สึกแปลกใจ
“มีอะไรแตกต่างหรอ?”
“ไปดูก็รู้เองไม่ใช่หรอ?”
บุริศร์พูดจบก็ดึงนรมนออกจากคลับ
บ้านสไตล์จีนอยู่ไม่ไกล ทั้งสองไม่ได้นั่งรถ เดินจูงมือกันไปช้าๆตามถนนแบบนี้
แสงแดดสาดส่องเงาของทั้งสองทอดยาวออกไป นรมนเหลือบไปมอง เงาของทั้งสองพัวพันอยู่ด้วยกัน มีกลิ่นอายความซาบซึ้ง
เธออดไม่ได้ที่จะโค้งมุมปาก จนกระทั่งตอนนี้ถึงได้ความรู้สึกการท่องเที่ยวจริงๆ
นรมนยื่นอีกมือหนึ่งออกไปราวกับเด็กน้อย ทำรูปหัวใจบนเงาของทั้งสอง ทันใดนั้นก็แอบดีใจเหมือนกับโจร
เธอนึกว่าบุริศร์มองไม่เห็น แต่คิดไม่ถึงว่าดวงตาเหยี่ยวคู่นั้นของบุริศร์จะเต็มไปด้วยความเอาใจและขบขัน
บุริศร์ยื่นมือออกมา ลูบมือของนรมน เรียนท่าทางของนรมนแล้วทำเงารูปหัวใจออกมา เติมเต็มเงาของนรมนทันที
นรมนชะงักทันที เงยหน้าขึ้น ก็เห็นชายหนุ่มที่เก็บอาการคนนี้มีรอยยิ้มเบาๆที่มุมปาก สายตามองตรงไปข้างหน้า
ผู้ชายคนนี้ยังคงไม่แสดงออกเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
แต่ฟองสีชมพูที่เกิดขึ้นในใจกะทันหันนี่มันอะไรกัน?
ความหวานเยิ้มห้อมล้อมเธอเบาๆ
นรมนพิงไหล่ของบุริศร์ พูดอย่างอ่อนโยน “นายมีแพลนอะไรไหม?”
“เธอถามถึงอะไร?”
“กลยุทธ์ท่องเที่ยวไง”
เวลานี้ นรมนอยากที่จะท่องเที่ยวให้สนุกกับบุริศร์จริงๆ
บุริศร์พูดยิ้ม “กลับไปแล้วค่อยคุย”
ทั้งสองเดินอยู่ริมถนน ต้นเมเปิลที่นี่สวยงามมาก ส่งเสียงกรอบแกรบเมื่อลมพัดผ่าน
นรมนไม่เคยเห็นต้นเมเปิลตามริมทางมากมายขนาดนี้มาก่อน อดไม่ได้ที่จะพูดยิ้ม “ฉันได้ยินมาว่าในปีนั้นอดีตนายกรัฐมนตรีปลูกต้นเมเปิลฝรั่งเศสไว้มากมายเพื่อภรรยาเขา”
“เธอก็อยากได้? งั้นฉันให้วินเซนต์ซื้อถนนทั้งเส้นนี้ แล้วปลูกเมเปิลฝรั่งเศสให้เธอ”
ท่าทางอวดรวยของบุริศร์ทำให้นรมนไร้คำจะพูด
“นายอย่าเชียวนะ ฉันแค่พูดเฉยๆ”
นรมนรีบห้ามไว้
เธอรู้ ถ้าตนบอกว่าอยากได้ดวงดาวบนท้องฟ้า ผู้ชายคนนี้ก็จะหาวิธีเอามาให้เธอ
ผู้ชายแบบนี้ จะไม่ทำให้คนใจเต้นได้ยังไง
นรมนมองใบหน้าที่หล่อเหลาของบุริศร์หายใจ
มิน่าล่ะผู้หญิงมากมายต่อสู้แย่งชิงเพื่อจะปีนขึ้นไปบนเตียงเขา
หาสามีที่เยี่ยมยอดขนาดนี้ได้ เธอเองก็ลำบากทีเดียวเลยใช่ไหม?
นรมนพูดอยู่ในใจ แล้วก็หลุดขำออกมาทันที
“ขำอะไร?”
“ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่านายขี้เหร่หน่อยก็ดี นายหล่อซะขนาดนี้ มักมีผู้หญิงสายตาสั้นเพิ่มเข้ามา ฉันเหนื่อยแย่”
นรมนพูดตำหนิ
บุริศร์ชะงักเล็กน้อย พูดขึ้นทันที “งดงามขี้เหร่มันเกี่ยวอะไรด้วย? ไร้สาระทั้งนั้น”
ดูเข้าสิ ผู้ชายคนนี้ช่างเก่งพูดจาให้คนโมโหตาย
“งั้นตอนนั้นทำไมนานไม่แต่งกับคนขี้เหร่ล่ะ?”
นรมนจ้องไปที่เขา
บุริศร์ล้อมไหล่ของนรมนไว้อย่างร้องขอและแข็งแกร่ง พูดขึ้น “มีคนสวย ทำไมต้องไปหาคนขี้เหร่ล่ะถูกไหม?”
“ทำไมพูดเข้าข้างนายหมดเลย จริงสิ ฝีมือของสุนิษาไม่เลวเลยจริงๆ นายดูฉันสิ ฉันส่องกระจกตัวเองยังรู้สึกแปลกตา”
นรมนตอนนี้ยังรู้สึกแปลกๆเล็กน้อย
ตอนที่บุริศร์พูดถึงผู้หญิงคนอื่น น้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย
“หล่อนเรียนรู้ได้ก็คือเรื่องนี้”
ระหว่างที่พูดคุยทั้งสองก็มาถึงหน้าประตูบ้านสไตล์จีน
นรมนคิดไม่ถึงว่าบ้านสไตล์จีนนี้จะอยู่สุดทางของต้นเมเปิล
ลานที่โดดเดี่ยว แยกตัวออกมาจากกลางเมืองที่พลุ่งพล่าน คิดว่าราคาไม่ถูกแน่นอน
บุริศร์หยิบกุญแจออกมาเปิดประตู
ทันทีที่นรมนเดินเข้าไป ราวกับเดินเข้าไปในอุโมงค์เวลา ย้อนกลับไปในอดีต
การตกแต่งบ้านในสวนหลังนี้สวยงามมาก มีศาลา ซุ้มประตู และรูปแบบสถาปัตยกรรมโบราณ