ตอนที่ 1218
บทที่ 1218 ผู้หญิงคนนี้วันนี้ถูกตนทำให้กลัว
October 31, 2026
“สมองเล็กๆนี่กำลังคิดอะไรอยู่กันนะ?”
บุริศร์เห็นท่าทางนรมนครุ่นคิดอย่างใจลอย อดไม่ได้ที่จะยื่นสองนิ้วไปดีดศีรษะเธอ ทำให้เธอเกิดการประท้วง
“โอ้ย เจ็บ นายทำเหมือนฉันเป็นกมลหรอ”
นรมนมุ่นปาก ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะเข้าไปจูบหนึ่งที
บุริศร์คิดแบบนี้ แน่นอนว่าก็ทำแบบนี้ด้วย
เขาจูบนรมนทันที นรมนตกใจรีบคว้าคอเสื้อเขาไว้แน่น หายใจอย่างเร่งด่วน
ขัดจังหวะแบบนี้ นรมนก็ลืมเรื่องของพรรษาที่บุริศร์พูดไปแล้ว
หลังจากทั้งสองกลับมาถึงบ้าน พวกเด็กๆก็หลับแล้ว
นรมนถูกกระตุ้นให้ไปอาบน้ำ ตอนที่กลับมาที่เตียงก็เห็นสายตาเร่าร้อนของบุริศร์ จึงกระแอมแล้วพูดขึ้น “เอ่อวันนี้ฉันเหนื่อยนิดหน่อย”
บุริศร์หัวเราะพรืด
ผู้หญิงคนนี้วันนี้ถูกตนทำให้กลัวแล้วหรอ?
“มานี่”
เขากวักมือเรียกนรมน
“ไม่เอา”
นรมนส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ พูดอะไรก็ไม่เข้าไป
ร่างกายยังปวดเมื่อยอยู่เลย
บุริศร์ในตอนนี้ต้องการขึ้นมาจะไม่มีการควบคุม ทำให้เธอทนรับไม่ไหวจริงๆ
บุริศร์มองไปที่เธออย่างขำขัน พูดขึ้น “ไม่แตะต้องเธอ”
“จริงหรอ?”
นรมนใบหน้าสงสัย
บุริศร์ขี้เกียจเปลืองคำพูดกับเธออีก ยื่นแขนยาวออกไป ดึงสาวน้อยที่ไม่เชื่อฟังเข้ามาไว้ในอ้อมแขน
“ไม่เอา ฉันไม่เอา! บุริศร์ นายทำแบบนี้ไม่ได้!”
นรมนดิ้นรน แต่กลับได้ยินบุริศร์หัวเราะเสียงต่ำ “เงียบ นอนซะ ถ้าพลังวิญญาณยังเต็มเปี่ยมแบบนี้อยู่ ฉันไม่ถือสาทำเรื่องอื่นกับเธอ”
คำพูดนี้ทำให้นรมนเงียบได้สำเร็จ
เธอเป็นเด็กดีนอนอยู่ในอ้อมแขนของบุริศร์ เดิมทีนึกว่าจะนอนหลับยาก ไม่คาดคิดว่าไม่นานก็หลับแล้ว
บุริศร์ฟังเยงหายใจที่สม่ำเสมอของเธอแล้วก็รู้สึกหดหู่
ไหนว่ากังวล?
ไหนว่ากลัว?
ผู้หญิงปากไม่ตรงกับใจ!
บุริศร์จุ๊บใบหน้าของเธอ จากนั้นก็หลับตานอน
นอนไม่หลับทั้งคืน
เช้าวันต่อมา กมลกับพวกกานต์ตื่นขึ้น โดยเฉพาะกมล วิ่งมาเคาะประตูของบุริศร์อย่างไม่กลัวตาย
“แด๊ดดี้ หม่ามี๊ ลุกจากเตียงได้แล้ว พระอาทิตย์ส่องก้นแล้ว! รีบออกมาไปเที่ยวกันเถอะ”
ความปรารถนาสูงสุดของเด็กๆก็คือการไปเที่ยว
ได้ยินว่าวันนี้จะออกไปเที่ยว กมลก็หลับไม่สนิททั้งคืน ปีนขึ้นมาดูเวลาเป็นครั้งคราว พบว่าเวลาเดินช้าเกินไปแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่ออกมาเที่ยวทั้งครอบครัว
ดวงตาของบุริศร์หรี่เล็กน้อย ตอนที่ลืมตาเต็มไปด้วยความดุร้าย ความรู้สึกของการตื่นขึ้นเมื่อมีคนมารบกวนการนอนของเขาทำให้ดวงตาของเขาแดงก่ำเล็กน้อย เขาถึงกับอยากจะโยนคนนอกประตูนั้นออกไป
ในตอนนี้เอง มือเล็กเย็นๆคู่หนึ่งก็กุมมือใหญ่ของเขา น้ำเสียงอ่อนนุ่มก็ดังสวนมา
“นั่นกมลหรอ? เด็กคนนี้ทำไมวันนี้ตื่นเช้าขนาดนี้?”
นรมนหาวหนึ่งที เสียงนั้นอ่อนนุ่ม ทำให้ใจที่ดุร้ายและกระสับกระส่ายของบุริศร์สงบลงอย่างน่าประหลาด
ดวงตาของเขาค่อยๆชัดเจนขึ้น
กมลนั่นเอง
ลูกสาวสุดที่รักของเขาหรอ?
บุริศร์ส่ายหน้ายิ้ม พูดเสียงต่ำ “เธอนอนต่อไปก่อน ฉันจะลากเด็กตัวแสบคนนี้ไป ดูว่าอาหารเช้าทำเสร็จหรือยัง”
เมื่อวานนรมนเหนื่อยมาก แม้ว่ากลางคืนบุริศร์จะปล่อยเธอไป แต่เธอก็ยังรู้สึกว่านอนหลับไม่เพียงพอ
พลิกตัวหันมา พูดพึมพำ “งั้นนายรีบไป ง่วงจะตายอยู่แล้ว”
พูดจบก็นอนหลับไปต่อหน้าบุริศร์อย่างไร้ความปราณี
บุริศร์ส่ายหน้ายิ้ม ลงจากเตียงอย่างยอมรับชะตากรรม เมื่อเปิดประตูก็อุ้มกมลขึ้นมาด้วยมือเดียวทันที
“แด๊ดดี้ หม่ามี๊ยังไม่ตื่นเลย? รีบปลุกขึ้นมา พวกเราจะออกเดินทางแล้ว อุ๊บ.....”
เสียงเจื้อยแจ้วของกมลถูกมือใหญ่ของบุริศร์ปิดไว้ทันที แล้วยังปิดประตูอุ้มกมลออกมาห่างจากประตูห้องนอน
“ปล่อยให้หม่ามี๊นอนต่ออีกหน่อย”
น้ำเสียงของบุริศร์เรียบนิ่ง แต่กลับมีความกดดัน
กมลมุ้ยปากเล็กๆพูด “หกดมงแล้วนะ หม่ามี๊ยังนอนอยู่อีก ไหนบอกว่าจะออกไปเที่ยวไม่ใช่หรอ?”
“นั่นก็ไม่ใช่ตอนนี้ อย่าเอะอะ หม่ามี๊หนูเหนื่อยมาก”
คำพูดนี้ทำให้สายตาของกานต์จ้องมาทันที ในแววตามีความดูหมิ่น
ยัยตัวยุ่งนี่!
บุริศร์ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อย วางกมลไว้บนเก้าอี้ด้านข้าง เห็นว่าพวกลูกชายกับลูกสาวตื่นกันหมดแล้ว บุริศร์ก็พูดขึ้นทันที “ในเมื่อมีพลังงานล้นเหลือขนาดนี้ ออกไปวิ่งกับพ่อเถอะ”
“หนูไม่เอา”
กมลปฏิเสธเป็นคนแรก
พูดเป็นเล่น เธอตื่นเช้าขนาดนี้ไม่ใช่เพื่อออกไปวิ่งกับแด๊ดดี้
กานต์กับกิจจากลับไม่ได้รู้สึกอะไร ออกไปวิ่งกับบุริศร์แล้ว
ก่อนที่บุริศร์จะไปก็พูดกับกมล “ไม่อนุญาตให้ไปรบกวนหม่ามี๊ตอนนอน ไม่อย่างนั้นพ่อจะตีก้นลูก”
“อ้าว แด๊ดดี้ ไม่รักหนูแล้ว”
กมลรู้สึกว่าตำแหน่งของตนเองในครอบครัวมีการสั่นคลอน
แต่ก่อนบุริศร์จะโอ๋คนรักตัวน้อยนี้อย่างรวดเร็ว แต่วันนี้บุริศร์กลับพูดนิ่งๆ “พ่อรักภรรยาพ่อ ผิดหรอ?”
กมลโดนโจมตีแล้ว
รู้สึกว่าตนเองไม่ใช่คนรักตัวน้อยของแด๊ดดี้แล้ว
ใจเปลี่ยนไปไวเกินไปแล้ว
ฮือฮือ เศร้าใจจัง
แต่บุริศร์เหมือนไม่เห็นท่าทางที่น่าสงสารของกมล พูดกับคนรับใช้ที่อยู่ด้านหนึ่ง “ถ้าคุณหนูรบกวนการพักผ่อนของคุณนาย พวกเธอก็กลับบ้านตัวเองไปได้เลย”
คำพูดนี้ทำให้กมลเบะปากอีกครั้ง
เธอมันไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยหรอ?
กานต์กับกิจจาทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว
“คุณบุริศร์ เป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้แล้วรังแกเด็กผู้หญิงคนนึง ไม่อายหรอ?”
“แด๊ดดี้ กมลไม่ได้ตั้งใจ”
กานต์กับกิจจาเอ่ยปกพร้อมกัน แต่บุริศร์กลับเอ่ยปากพูดนิ่งๆ “เป็นเพราะพวกลูกตามใจเธอเกินไป”
ลูกชายทั้งสองคนหดหู่ทันที
ตามอกตามใจกมล เป็นความผิดของใครกันแน่?