ตอนที่ 1221
บทที่ 1221 พวกนายสบายจังเลยนะ
October 31, 2026
นรมนได้ยินเพลงนี้ อดไม่ได้ที่จะอึ้งไป
เธอคุ้นเคยเสียงริงโทนมือถือของบุริศร์ แต่เห็นชัดว่าเสียงริงโทนนี้ไม่ใช่เพลงแบบที่คุ้นเคย
“เกิดอะไรขึ้นคะ หรือว่าวินเซนต์มีปัญหาอะไร”
นรมนถามทันที
บุริศร์กลับยิ้ม เอ่ยขึ้น “ไม่มีอะไร ผมสั่งเรียบร้อยแล้ว แต่เป็นวินเซนต์โทรมาจริงๆ ผมไปรับสายก่อน คุณแช่ตัวต่ออีกหน่อยเถอะ”
“ค่ะ”
พอได้ยินวินเซนต์โทรมา นรมนก็ไม่คิดจะซักถามอะไร เพราะเธอรู้ดีวินเซนต์ซื่อสัตย์กับบุริศร์แค่ไหน
บุริศร์หยิบมือถือเดินออกไปแล้ว
นรมนค่อยผ่อนคลายเต็มที่
อนเซ็งที่นี่ดีจริงๆ รู้สึกเหมือนเลือดลมเดินดี ช่างสบายมากๆ
สบายจนไม่รู้สึกตัว นรมนพิงขอบสระอนเซ็งผล็อยหลับไป
บุริศร์เดินออกมาแล้วก็กดรับสายทันที
“มีเรื่องอะไร”
น้ำเสียงบุริศร์ไม่ค่อยดีนัก
วินเซนต์รู้ว่าวันนี้เขาพาลูกๆ กับเมียมาเที่ยว แต่ยังโทรมารบกวนเขา เช่นนั้นต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่
เมื่อได้ยินน้ำเสียงของบุริศร์เย็นชา วินเซนต์ไม่แน่ใจตอนนี้บุริศร์โกรธหรือไม่ รีบพูดขึ้น “เบื้องบนส่งคนมาแล้ว มาสืบหาร่องรอยของคุณแถวนี้”
บุริศร์ชะงักทันที แล้วยิ้มเย็นออกมา “ไม่ลดละความพยายามจริงๆ ใครกันล่ะ”
“เสนาธิการตฤณ ไม่รู้ว่ารับคำสั่งใครมา หาคุณซะเอิกเกริก เหมือนคุณเป็นนักโทษหนีคดี ทำให้ผมนึกถึงหลายปีก่อนตอนที่ผมถูกลบชื่อและจับกุม”
วินเซนต์พูดเหน็บแนม น้ำเสียงแฝงด้วยการเสียดสี
ดวงตาบุริศร์มีประกายนิดหนึ่ง พูดเสียงเบา “ผมรู้แล้ว คุณจัดการละกัน พวกนั้นอยากจะหาก็หาไป คงมาไม่ถึงสระมังกรที่นี่”
“ก็จริง พวกนั้นคิดว่าคุณหนีไปแล้ว ใครจะคิดคุณจะพาลูกเมียไปท่องเที่ยวสบายใจล่ะ แต่เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน คุณก็ระวังตัวหน่อยละกัน ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้มีเจตนาดี หลายปีนี้ก็สร้างรากฐานไว้บ้าง”
น้ำเสียงวินเซนต์แฝงด้วยความกังวล
“อึม ผมรู้ควรทำยังไง”
บุริศร์วางสายแล้ว มองทิวทัศน์ภายนอก อดยิ้มเย็นออกมาไม่ได้
คนพวกนั้นตามหาเขาเพราะอะไรกันแน่ เขาไม่รู้แน่ชัดนัก
หรือเป็นเพราะมิลินเป็นคนของหมู่บ้านดารายน และเขากับมิลินไปแตะเรื่องที่ทำให้วุ่นวายขึ้นมา
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนมีหน้ามีตา และถึงกับเป็นคนที่มีอิทธิพล เบื้องบนตามหาเขาเอิกเกริก ไม่ลังเลที่จะทำให้เขาเป็นนักโทษหนีความผิด พวกเขาต้องการอะไรกันแน่
คุณท่านตนุวรและตระกูลทวีทรัพย์ธาดาที่ยังอยู่ที่นั่นตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างนะ
คิดถึงตรงนี้ ในที่สุดบุริศร์ก็รู้สึกเป็นห่วง โทรไปหาวินเซนต์อีกครั้ง
“คุณท่านตนุวรตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”
“ถูกขังอยู่ข้างใน ตัดขาดการติดต่อทั้งหมดครับ คล้ายกับจะถูกกักบริเวณ”
คำพูดของวินเซนต์ทำให้ดวงตาของบุริศร์เย็นเยือกขึ้นทีเดียว
ความทรงจำที่หมู่บ้านดารายน เขาค่อนข้างแค้นคุณท่านตนุวร แต่ความแค้นนี้ไม่ได้มาจากตัวเขาเอง ดูเหมือนจะเป็นผลจากความทรงจำ
แต่ถึงอย่างไรคุณท่านตนุวรก็คือตาของนรมน ตอนนั้นหมู่บ้านดารายนพังทลายเพราะเรื่องอะไรกันแน่ ตอนนี้ก็ยังไม่มีใครบอกได้ชัด ตอนนี้แม้แต่คุณท่านตนุวรถูกกักบริเวณแล้ว ถ้าหากจะพูดว่าเสนาธิการคนหนึ่งทำเรื่องนี้ได้ พูดอย่างไรบุริศร์ก็ไม่มีทางเชื่อ
“ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาล่ะ”
“ธรรศไม่อยู่ในประเทศ ก็เลยไม่มีข่าวอะไรครับ ส่วนธรณีช่วงนี้อยู่ในบ้านตลอด แต่รอบๆ ตระกูลทวีทรัพย์ธาดามีคนเดินลาดตระเวน น่าจะจับตาดูอยู่”
เมื่อได้ยินวินเซนต์เล่าอย่างนั้น มุมปากของบุริศร์ก็เหยียดยิ้มเสียดสี
“คนพวกนี้ความอดทนสูงมากจริงๆ ตั้งใจจะพลิกฟ้าทำเรื่องสั่นสะเทือนหรือไง”
“ใครจะไปรู้ล่ะ”
วินเซนต์ก็พูดเชิงเสียดสี
บุริศร์พูดเสียงเบา “แอบส่งคนไปปกป้องตระกูลทวีทรัพย์ธาดาให้ดี”
“รู้แล้วครับ พฤกษ์จัดการแล้ว”
บุริศร์พยักหน้า แล้วค่อยวางสาย คล้ายกับนึกอะไรได้ เขาจุดบุหรี่สูบหมดมวนแล้วค่อยหยิบมือถือขึ้นอีก โทรไปหาเบอร์พิเศษเบอร์หนึ่ง