บทที่1220 ยอมเชื่อว่าโลกนี้มีผีดีกว่า

กานต์ปิดตาของกมลอย่างเงียบๆ กิจจาจูงมือเล็กๆของกมลเดินต่อไปข้างหน้าโดยอัตโนมัติ มองข้ามพฤติกรรมของพ่อแม่ไปโดยอัตโนมัติ

นรมนโดยจูบจนหน้าแดง ดึงคอเสื้อของบุริศร์แล้วหอบ พูดขึ้นอย่างเขินอาย “อยู่ข้างนอกนายยับยั้งชั่งใจหน่อยได้ไหม?”

“ยับยั้งชั่งใจอะไร? ที่นี่มีแต่ครอบครัวเรา วันนี้ฉันเหมาภูเขาทั้งลูกไว้แล้ว วางใจได้ ไม่มีใครเห็น”

นรมนรู้สึกหดหู่

ความอวดรวยนี้ไปที่ไหนก็ไม่เปลี่ยนเลย

ทั้งสองเดินบนเส้นทางขึ้นเขาอีกครั้ง บุริศร์ซื่อตรงมากขึ้น นรมนเองก็ใช้เวลาชมวิวทิวทัศน์โดยรอบ

ที่นี่เป็นแหล่งออกซิเจนธรรมชาติอย่างแท้จริง อากาศสดชื่นจนทำให้คนอยากร้องเพลง แม้ว่าจะเป็นฤดูหนาว ที่นี่ก็ยังเขียวชอุ่ม มีแม้แต่เสียงนกร้องเพลง

“ฤดูนี้ควรจะไม่มีนกแล้วนะ มันเป็นความพิเศษของสภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์ที่นี่หรอ?

นรมนพบว่าอุณหภูมิที่นี่แตกต่างจากข้างนอก มีความอุ่น เสื้อกันหนาวที่ใส่อยู่บนตัวตอนนี้กลับกลายเป็นร้อนจนร้องขอชีวิต

บุริศร์พูยิ้ม “ใช่ ที่นี่เป็นหุบเขาบ่อน้ำพุร้อน อุณหภูมิจึงดีกว่าภายนอกมาก เดินขึ้นไปอีกซักพักก็จะเห็นบ่อน้ำพุร้อน ถึงตอนนั้นพวกเราไปแช่น้ำพุร้อนหน่อยไหม?”

“จริงหรอ?”

ร่างกายของนรมนค่อนข้างเย็น แม้ว่าจะทำการปรับสภาพมากแล้ว แต่ตอนนี้ร่างกายยังคงอ่อนแอ ตอนนี้มีหุบเขาน้ำพุร้อนตามธรรมชาติแล้ว บุริศร์จะปล่อยมันไปได้ยังไง? ที่นี่คือจุดประสงค์หลักในการมาเที่ยววันนี้

หลังจากไม่กี่คนมาถึงหุบเขาน้ำพุร้อนแล้ว ก็มีบริกรเข้ามาทันที

“ประธานบุริศร์ คุณนายบุริศร์ เชิญทางนี้”

เห็นได้ชัดว่า บุริศร์ได้สั่งการไว้แล้ว

นรมนกับบุริศร์เดินตามไป แต่กมลกลับถูกดึงดูดโดยสวนน้ำที่อยู่ใกล้เคียง

“ว้าว ที่นี่มีของเล่นเต็มเลย!”

กมลวิ่งตรงเข้าไปทันที

ที่นี่มีสไลเดอร์ ปราสาทน้ำ สำหรับเด็กคนนึงแล้ว ที่นี่ก็คือสรวงสวรรค์

แววตาของกานต์เองก็เผยความชื่นชอบ แต่นิสัยผู้ใหญ่ทำให้เค้าอดทนไว้ ยังคงยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย

กิจจาเห็นกมลวิ่งเข้าไป ก็กลัวเธอจะลื่นล้ม จึงวิ่งตามไป

นรมนเห็นท่าทางงุ่นง่านของกานต์ อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหาแล้วพูดขึ้น “กานต์ ลูกเป็นเด็กห้าขวบคนนึง ไม่ใช่วัยรุ่นอายุสิบห้า ปล่อยมือแล้วไปเล่นก็พอแล้ว พูดอีกอย่าง ท่าทีหุนหันพลันแล่นนั้นของกมล ลูกไม่กลัวน้องหกล้มหรอ?”

คิ้วของกานต์ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

ในตอนนี้เอง กมลเพราะว่ารีบวิ่งเกินไป เสียงพรวดลื่นตกลงไปในน้ำ

“เห้ย!”

กมลด่าด้วยความโกรธ กิจจายังตามมาไม่ทัน ก็ถูกต้นน้ำเล็กๆตรงหน้าขัดขา ลื่นตกลงไปในน้ำเช่นกัน

กานต์อดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว รีบเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

นรมนมองดูท่าทางของลูกชาย ก็แอบยิ้มกริ่ม

เมื่อกี้เธอจงใจส่งสายตากับกิจจา ให้กิจจาลื่นล้ม แน่นอนว่ากานต์จะวิ่งเข้าไป

ลูกชายคนนี้ดูเย็นชา แต่สำหรับคนที่ตนเป็นห่วงก็จะแขวนเอาไว้ในใจ

บุริศร์โอบนรมนจากด้านหลัง พูดยิ้ม “เธอคิดว่ากานต์ไม่เห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆของเธอกับกิจจา? เขาก็แค่ไม่อยากเปิดโปงพวกเธอเท่านั้น”

“ฉันไม่เชื่อ”

นรมนรู้สึกว่าบุริศร์พูดให้ลูกดูฉลาดเกินไปหน่อย แม้เธอจะยอมรับว่ากานต์เป็นอัจฉริยะด้านคอมพิวเตอร์ แต่ในด้านอื่นๆยังไงก็เป็นเด็ก จะเป็นคนช่างสังเกตด้วยหรอ?”

เหมือนรู้ว่านรมนกำลังคิดอะไร บุริศร์กระซิบเสียงเบาข้างหูเธอ “อย่าลืมสิ กานต์เรียนมาจากไหน ที่นั่นเป็นสถานที่ชำนาญการสอนทหารให้สังเกตการณ์ แบบนี้ถึงจะสามารถรับมือกับเหตุฉุกเฉินต่างๆ ได้”

นรมนรู้สึกแห้งเหี่ยว

ยิ่งกว่านั้นลมหายใจอุ่นๆของบุริศร์ก็พัดอยู่บนหู ทำให้เริ่มเกิดอาการชา ทำให้เธอหดตัวโดยไม่รู้ตัว

“พูดก็พูดเฉยๆพอ เข้ามาใกล้ทำไม?”

นรมนต้องการออกจากอ้อมกอด แต่ก็ถูกล็อคไว้อีกครั้ง

“เราไปห้องน้ำพุร้อนของเรากันไหม?”

“ไม่เอา ฉันชอบตรงนี้ อากาศเปิดโล่งดี”

นรมนไม่อยากอยู่ด้วยกันกับบุริศร์

ถ้าถูกขังอยู่กับหมาป่าตัวนี้แล้ว ตนจะถอยออกมาได้หรอ?

งั้นชีวิตแบบไหนถึงจะดี แต่ก็จะต้องการทุกวันไม่ได้นะ คนเหนื่อยแย่เลย

บุริศร์เห็นใบหน้าที่แดงก่ำของนรมนก็รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร หัวเราะพรวดออกมา จากนั้นก็อุ้มเธอขึ้นมาแล้วก้าวเท้าเดินไป

“อ้ะ นายปล่อยฉันนะ! วางฉันลง!”

นรมนกรีดร้อง กลับได้ยินบุริศร์พูดอย่างชั่วร้าย “เธอร้องไปเถอะ ร้องเท่าที่เธอต้องการ ต่อให้ร้องให้คอแตกก็ไร้ประโยชน์ ดูซิใครจะมาช่วยเธอได้”

คำพูดนี้ค่อนข้างคลาสสิกและล้าสมัย ตอนนี้ออกมาจากปากของบุริศร์กลับค่อนข้างตกใจ

นรมนตกตะลึงไปทั้งตัว พวกกานต์เองก็มองไปที่บุริศร์ด้วยความประหลาดใจ ราวกับว่ากำลังฝันอยู่

“พี่ แด๊ดดี้โดนอะไรเข้าสิงหรือเปล่า?”

กมลขยี้ตาตัวเอง เอ่ยถามด้วยความสงสัย

กานต์กระตุกมุมปากเล็กน้อย

สิงร่าง?

เกรงว่าการชักจูงที่ชั่วร้ายที่สุดจะถูกดึงออกมาแล้ว

กิจจาส่งเสียงกระแอมแล้วพูด “พวกเราไปเล่นสไลเดอร์กันเถอะ”

“เอาสิ”

แรงจูงใจของกมลถูกดึงดูดไปทันที

กานต์มองดูแผ่นหลังของบุริศร์กับนรมน อดไม่ได้ที่จะโค้งมุมปากขึ้น

คุณบุริศร์อย่างตอนนี้ ขาดความกดดันและเฉยชาต่อหน้าคนนอกไป ทำไมมองดูแล้วรู้สึกไม่เลวเลยล่ะ?

เขาเลิกคิ้ว จากนั้นก็หันหน้าไปมองกิจจาและกมล เห็นพวกเขาปีนขึ้นสไลเดอร์อย่างร่าเริง กมลตีลังกาลงน้ำไป