บทที่ 1233 เลือดออกขนาดนี้ เขาจะรอดมั้ย

“เขาโทรหาคุณใช่มั้ย ไม่ได้บอกหรือจะพาฉันไป หรือบอกว่าจะใช้อะไรแลกฉันกลับไป”

เกวลินมองวินเซนต์อย่างมีความหวัง

เวลานี้ แม้ว่าวินเซนต์จะเป็นยักษ์หน้าเย็นที่ฆ่าคนนับไม่ถ้วนยังหวั่นไหวไม่มากก็น้อย

เขาไม่ได้ปริปาก ประกายสว่างในดวงตาที่มองเกวลินหายไปช้าๆ จากนั้นก็หายไปไร้ร่องรอย

เธอยิ้มเยาะตัวเอง “ฉันคิดเพ้อเจ้อไปเองใช่มั้ย ที่จริงตอนที่ฉันมาก็รู้แล้ว เขาไม่ได้รักฉัน แต่ฉันอยากจะได้โอกาสนี้ จากนั้นรอให้เขามาขอแต่งงาน ให้ฉันเป็นเจ้าสาวของเขา ในที่สุดฉันก็รักเขาข้างเดียว ฉันโง่เองก็เท่านั้น”

น้ำตาของเธอไหลพราก ไม่มีเสียง ไม่มีท่าทาง แต่ร้องไห้เหมือนว่าฟ้าถล่มทลาย

วินเซนต์รู้สึกเห็นใจอย่างที่ไม่เคยเป็น น่าเสียดายที่ในที่สุดแล้วเขาก็ไม่อาจช่วยอะไรได้

“คุณปล่อยฉันไปได้มั้ย ฉันจะกลับไปถามเขาทำไมหลอกฉัน ปล่อยฉันไปได้มั้ย”

เกวลินจู่ๆ ก็กระโดดลงจากเตียง คุกเข่าลงตรงหน้าวินเซนต์

“ขอร้องล่ะ ขอร้องคุณปล่อยฉันกลับไปได้มั้ย ได้โปรด”

วินเซนต์หรี่ตาลง สายตาฉายอารมณ์ที่ซับซ้อน

ใบหน้าเศร้าสร้อยของทรรศยาฉายวาบขึ้นเบื้องหน้าวินเซนต์ กำลังร้องไห้สะอื้น

เก้าปีก่อน ทรรศยาร้องไห้วิงวอนพวกนั้นแบบนี้หรือไม่นะ

ไม่!

เธอไม่มีทาง!

เธอยืนหยัดเช่นนั้น ไม่มีทางยอมให้ตัวเองก้มหัวแน่

อะไรที่เธออยากได้ ความรู้สึกที่อยากได้เธอจะไขว่คว้ามันมาด้วยตัวเอง ไม่มีทางใช้วิธีคุกเข่ากับคนอื่นเพื่อให้ได้มา

เพราะอย่างนี้ เธอไม่ใช่ทรรศยา!

วินเซนต์หันกลับมา แต่กลับรู้สึกถึงแสงวาบในดวงตา พริบตานั้นมีดเย็นเยียบแทงเข้าไปในอกของเขา

ความเจ็บปวดแตกร้าวและเลือดสดๆ ทะลักออกมา ของเหลวอุ่นๆ พุ่งใส่หน้าของเกวลิน

ใบหน้าของเกวลินยังคงมีคราบน้ำตา

มือของเธอสั่นเทา ทั้งตัวก็สั่นเทาเช่นกัน

“ขอโทษ วินเซนต์ ขอโทษ นี่เป็นโอกาสเดียวของฉัน ฉันรู้ดีเขาอาจจะไม่รักฉัน แต่เขาไม่เคยหลอกฉัน เขาบอกว่าแค่ฆ่าคุณเขาจะแต่งงานกับฉัน ฉันเชื่อ! วินเซนต์ ฉันเชื่อเขา! ฉันรู้การฆ่าคนไม่ดี ฉันรู้ด้วยเราไม่มีความแค้นต่อกัน แต่คุณก็อยากได้ตัวฉันไม่ใช่หรือ ถือว่าฉันใช้ตัวเองชดใช้ได้มั้ย แม้จะใช้ไม่หมด แต่...ฉันไม่มีทางเลือก ชาติหน้า ชาติหน้าฉันจะรับใช้คุณ ดีมั้ย”

เกวลินร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด

เธอควรจะเกลียดผู้ชายคนนี้!

เขาเป็นคนพรากความบริสุทธิ์ของเธอไปไม่ใช่หรือ

แต่ทำไมตอนนี้เห็นเขาเลือดสาดกระเซ็น เธอถึงได้หวาดกลัวล่ะ

เธอกลัวจริงๆ!

วินเซนต์ไม่เคยคิดตัวเองจะพ่ายแพ้ในกำมือของหญิงสาวตัวเล็กๆ อย่างนี้

เธอไม่ใช่นักฆ่าด้วยซ้ำ

เขาเป็นยักษ์หน้าเย็นวินเซนต์ คาดไม่ถึงจะถูกผู้หญิงธรรมดาตัวเล็กๆ ทำร้าย!

แต่วินเซนต์กลับไม่โกรธ

ไม่รู้เพราะอะไร ตอนนี้ใจเขาสงบมาก

ความเจ็บปวดที่หน้าอกแผ่ไปทั่วสรรพางค์กาย

เขาพิงหน้าต่างหอบหายใจ สายตากลับเป็นประกาย

“ฉันตายเธอจะสมปรารถนาใช่มั้ย”

เกวลินคิดว่าจะเป็นวินเซนต์คลุ้มคลั่งแต่นึกไม่ถึงความนิ่งเฉยของเขาทำให้เธออยากจะร้องไห้

“ฉันขอโทษ”

ตอนนี้เธอพูดได้แค่สามคำนี้เท่านั้น

วินเซนต์กลับยิ้ม

ยิ้มอย่างสะอาด

เหมือนกับกลิ่นคาวเลือดหลายปีมานี้ไม่ได้เปื้อนรอยยิ้มของเขา เหมือนกับเขายังเป็นผู้ชายคนนั้นเมื่อหลายปีก่อน

เขาพูด “บางทีตายแล้วฉันอาจจะได้เจอทรรศยา ฉันไม่ได้เจอเธอมาเก้าปีแล้ว ถึงกับเข้าไปในสุสานของเธอไม่ได้ ทุกปีทำได้แค่วางดอกไม้ให้เธอข้างนอก ไม่รู้ว่าเธอจะได้ยินมั้ย ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำเธอไปเกิดแล้วหรือยัง ดื่มน้ำแกงยายเมิ่งเพื่อลบความทรงจำในอดีตที่สะพานไน่เหอแล้วหรือเปล่า จะลืมฉันหรือเปล่า แต่แล้วยังไงล่ะ ในที่สุดฉันก็จะได้ไปเจอเธอ ดีจริงๆ”

พูดจบ เขาก็ยิ้มแล้วล้มลง

เกวลินใจเต้นรัวแรง

ผู้ชายคนนี้รักผู้หญิงคนนั้นมากแค่ไหน

ทำไมเขาถึงปล่อยวางได้ขนาดนี้ล่ะ

เขาจะตายมั้ย

เขาสมควรตาย!

เลือดออกมากขนาดนี้ เขาจะตายมั้ย

เกวลินจู่ๆ ก็ลนลานขึ้นมา

เธอรีบหยิบเสื้อผ้าในตู้ออกมาสวม จากนั้นในหัวพยายามนึกถึงวิธีหนีที่ค้นหาตลอดสามปีมานี้ แต่ไม่ว่าวิธีไหนเธอก็พบว่าตัวเองไม่อาจหนีออกไปได้

ข้างนอกมีคนล้อมรอบหลายชั้น

ต่อให้เธอฆ่าวินเซนต์ ต่อให้เธอทำภารกิจสำเร็จ ถึงอย่างไรเธอก็กลับไปไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเป็นเจ้าสาวของบุณพจน์

เกวลินเห็นเลือดตรงหน้าไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ค่อยๆ ซึมลงพื้น ราวกับมองเห็นสหายพวกนั้นตายต่อหน้าตัวเอง

เธอขดตัวบนเตียง กอดขาตัวเองแน่น

บุณพจน์ ทำไมคุณยังไม่มา

คุณให้ฉันฆ่าวินเซนต์ ฉันทำได้แล้ว!

ทำไมคุณไม่ให้คนมารับฉันออกไปล่ะ

คุณจะมาใช่มั้ย