ตอนที่ 1235
บทที่ 1235 ดวงตาของคนเราไม่อาจหลอกได้
October 31, 2026
นรมนชื่นชมความฉลาดของพฤธามาก
เธอพูดเสียงเบา “เกวลินหน้าตาเหมือนคู่หมั้นของวินเซนต์ที่ตายแล้วมาก”
เมื่อได้ยินเช่นนี้พฤธาก็ตกตะลึง
มิน่าล่ะ!
มิน่าพี่วินเซนต์ถึงได้เมตตาผู้หญิงคนนั้น!
มิน่าพี่วินเซนต์ถึงถูกแทง!
ที่แท้เพราะเหตุนี้เอง!
พฤธาขมวดคิ้วแน่น
นรมนถอนหายใจ “ฉันเคยได้ยินบุริศร์เล่า หน้าของเกวลินไม่เคยผ่านการศัลยกรรม มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นญาติของทรรศยานายลองไปหาข้อมูลเบื้องหลังของเกวลินดู”
พฤธารู้เรื่องความรักของวินเซนต์แล้ว รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
“ต่อให้เธอหน้าตาเหมือนอดีตคู่หมั้นของพี่วินเซนต์ แต่ก็จะลืมความจริงที่เธอแทงพี่วินเซนต์และทำให้ทมโภลีตายไม่ได้”
“เรื่องนี้รอวินเซนต์ฟื้นขึ้นมาจัดการเถอะ ฉันกับบุริศร์อยากให้วินเซนต์ปล่อยวางความยึดติดกับทรรศยา เริ่มต้นชีวิตใหม่เสียที หรือว่าพวกนายไม่อยากเห็น ไปสืบตัวตนที่แท้จริงของเกวลินก่อนเถอะ ส่วนเรื่องอื่นค่อยรอวินเซนต์ฟื้นแล้วว่ากันอีกที”
คำพูดของนรมนทำให้พฤธากระสับกระส่าย
“พี่สะใภ้ พี่วินเซนต์จะฟื้นจริงๆ ใช่มั้ย เขาเลือดออกมากขนาดนั้น สีหน้าเขาซีดเผือด พวกเรากลัวว่า...”
“ฟื้นสิ! มีบุริศร์อยู่ มีป้องอยู่ ไม่มีใครกล้าพาพี่วินเซนต์ไปได้”
นรมนยิ้ม รอยยิ้มนั้นช่วยปลอบใจได้มาก ทำให้พฤธาสงบใจลงได้ไม่มากก็น้อย
“ผมจะไม่ให้พวกพี่น้องทำอะไรเกวลินเกินเลยในช่วงนี้ พี่สะใภ้วางใจเถอะ ผมเชื่อว่าพี่วินเซนต์ฟื้นแล้ว จะให้คำตอบกับพวกเราพี่น้อง”
“อึม”
นรมนพยักหน้า เดินไปหน้าห้องที่ขังเกวลิน
หน้าประตูมีผู้ชายเฝ้าสี่คน ด้านหลังมีสุนัขไล่ล่าหมอบอยู่ หากเกวลินคิดจะหนีก็เป็นไปไม่ได้
พวกเขาเห็นนรมนก็ตะลึง ทักทายอย่างนอบน้อม “สวัสดีพี่สะใภ้”
“เปิดประตูเถอะ ฉันจะเข้าไปดูหน่อย”
นรมนพยักหน้า เดินเข้าไปในห้องท่ามกลางสายตาของพวกเขา
เกวลินได้ยินเสียงประตูเปิดก็หันไป แต่เมื่อเห็นนรมน ประกายในดวงตาคู่นั้นก็หายไป กลายเป็นหมดหวัง
“คุณเป็นใคร จะมาฆ่าฉันหรือ”
เสียงของเกวลิน เหมือนสาวงามตัวเล็กๆ
ไม่เคยเห็นเกวลินมาก่อน นรมนคิดไปว่าเกวลินคือผู้หญิงเย้ายวน แต่เมื่อเห็นเกวลิน นรมนก็พบว่าตัวเองเข้าใจผิด
เกวลินมีใบหน้ารูปไข่ห่านขนาดฝ่ามือ เครื่องหน้าชัดเจน หน้าตาไม่โดดเด่น แต่ก็ดูได้ไม่เบื่อ เป็นผู้หญิงที่ยิ่งมองยิ่งสบาย
เธอไม่มีความเย็นเยือกและท่วงท่าของมือสังหารแต่อย่างใด แต่กลับดูเหมือนสาวน้อยข้างบ้านมากกว่า
นรมนเดินเข้าไปหา นั่งลงข้างเกวลิน
เธอเห็นว่ามือของเกวลินกำชายเสื้อแน่น นิ้วซีดขาว
ผู้หญิงคนนี้จิตใจไม่สงบ
เพราะฆ่าวินเซนต์ไม่ได้
หรือเป็นเพราะกลัววินเซนต์ตายกันแน่
นรมนไม่เข้าใจ พูดเสียงเบา “วินเซนต์อาจจะไม่รอด”
“จริงหรือคะ”
ดวงตาของเกวลินมีประกายแวบหนึ่ง
แม้เธอจะก้มหน้าอย่างรวดเร็ว แต่นรมนยังมองเห็นความไม่สบายใจและรู้สึกผิดในแววตานั้น
รู้สึกผิดหรือ
ผู้หญิงคนนี้รู้สึกผิดกับวินเซนต์จริงๆ หรือ
นรมนไม่รู้ ได้แต่กระซิบถาม “เธอมีความแค้นกับวินเซนต์งั้นหรือ”
“ไม่มีค่ะ ฉันไม่เคยรู้จักกับเขามาก่อน”
คำพูดของเกวลินทำให้นรมนตะลึงอีกครั้ง
“ทำไมเธอถึงต้องการฆ่าเขาล่ะ”
“ฉันจะตอบว่าเพราะฉันโง่ได้มั้ย”
เกวลินยิ้มออกมา แต่เป็นยิ้มที่ช่างขมขื่นเหลือเกิน
ตั้งแต่วินเซนต์ถูกหามไปช่วยชีวิตจนถึงตอนนี้ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว คำพูดตัดขาดของบุณพจน์วนเวียนในหัวของเธอตลอด
ตั้งแต่แรกบุณพจน์พอใจใบหน้าของเธอ ส่วนคำพูดหวานๆ และคำสัญญาต่อเธอล้วนเป็นเรื่องโกหกพกลม
เขาแค่หลอกใช้เธอเท่านั้น
น่าขันตรงที่จนถึงวันนี้เธอเพิ่งจะเข้าใจเรื่องนี้
เกวลินเล่าเรื่องของตัวเองให้นรมนฟังเสียงแผ่วเบา
เธอรู้ดีว่าตัวเองต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เธอไม่อยากตาย
ใจของผู้หญิงมอบให้ผิดคน ทำร้ายตัวเองสูญเสียหัวใจและสูญเสียชีวิต ตอนนี้ยังต้องจ่ายด้วยชีวิตถึงสองชีวิต
บาปของเกวลินไม่แน่ว่าไปถึงนรกแล้วจะล้างบาปได้ แต่ผู้ชายที่หลอกใช้เธอไม่สมควรได้รับการลงโทษหรือ
เธอเกลียด!