ตอนที่ 1236
บทที่ 1236 เขาทำเพื่อคุณ
October 31, 2026
“พิรุณ!”
ตอนที่นรมนพูดชื่อนี้ บุริศร์ก็ตะลึงอย่างเห็นได้ชัด
การแสดงออกของเขาไม่ชัดเจนยากจะเข้าใจ ไม่ได้พูดอะไรอีก เดินออกไปจากห้องทันที
เป็นครั้งแรกที่นรมนเห็นบุริศร์เป็นอย่างนี้ แต่เมื่อคิดดูดีๆ ก็เข้าใจแล้ว
พิรุณคนนี้แม้จะบอกว่าไม่เกี่ยวอะไรกับเขา แต่พิรุณเคยอยู่กับป้าโอ และดูเหมือนพวกเขาสองคนจะมีลูกด้วย บุณพจน์นั่นอาจจะเป็นลูกชายของพิรุณก็ได้
ถ้าหากใช่จริงๆ ล่ะก็ เช่นนั้นพิรุณก็เป็นพี่ชายคนละพ่อของบุริศร์
เรื่องนี้เป็นใครก็คงไม่อยากเผชิญหน้า โดยเฉพาะบุริศร์อย่างนี้ ยิ่งไม่อยากเผชิญหน้าแม้จะเป็นความจริง
นรมนก็ไม่เข้าไปรบกวนบุริศร์ เลือกที่จะตรงไปโรงพยาบาล
แม้ว่าบุริศร์จะไปมาแล้ว แต่เธออยากจะไปดูหน่อยวินเซนต์บาดเจ็บแค่ไหน
หลังจากไปถึง ป้องเห็นนรมนก็ตะลึง
“ใครแต่งหน้าให้คุณ ไม่ดูดีๆ ผมคงไม่กล้าทัก”
คำพูดของป้องทำให้นรมนยิ้มชอบใจ
“อึม ฉันก็รู้สึก ทุกวันส่องกระจกรู้สึกว่าไม่ใช่ตัวเอง”
“คนในสหภาพQTเป็นคนแต่งให้เหรอ”
“ค่ะ”
นรมนไม่ปิดบัง
“วินเซนต์เป็นยังไงบ้างคะ”
นรมนเข้าสู่คำถามทันที
แววตาของป้องซับซ้อน ตอนที่มองนรมนหยุดนิดหนึ่ง แล้วพูดขึ้น “คุณรู้นานแล้วใช่มั้ยวินเซนต์กับพี่รองอยู่ด้วยกัน”
“ใช่แล้ว บุริศร์ไม่บอกคุณกับพี่ใหญ่ เขาไม่อยากให้พวกคุณลำบากใจเพราะเรื่องนี้ ไม่มีเจตนาอย่างอื่น”
นรมนเข้าใจความรู้สึกระหว่างพวกเขา
ตั้งแต่ตอนนั้นที่วินเซนต์จากไปก็ไร้ข่าวคราว ทุกคนต่างสืบหาข่าวของวินเซนต์ พวกเขาถึงกับเข้าใจว่าวินเซนต์ตายที่ต่างประเทศไปแล้ว แต่ตอนนี้จู่ๆ ก็รู้ว่าวินเซนต์ได้รับการดูแลจากบุริศร์ หลายปีมานี้ใช้ชีวิตแถบชายแดน
พูดตามตรง ป้องรู้สึกรับไม่ค่อยได้
“เขาไม่ควรใช้ชีวิตแบบนี้”
“ชีวิตคนเราแต่ละคนไม่เหมือนกัน ต้องดูว่าตัวเองเลือกอย่างไร แม้ว่าตอนนั้นวินเซนต์จะเลือกเส้นทางนี้ ถ้าพวกคุณเป็นพี่น้องจริงๆ ก็ไม่ควรขวาง ตอนนั้นบุริศร์ก็คิดอย่างนี้ เทียบกับให้เขามีชีวิตเหมือนตาย สู้ให้เขาใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการจะดีกว่าไม่ใช่หรือคะ”
คำพูดของนรมนทำให้ป้องตะลึงอีกครั้ง
ทันใดนั้นเขารู้สึกว่ามุมมองของเขาแคบกว่านรมนทีเดียว
จริงด้วยสิ
วินเซนต์คือพี่น้องของพวกเขา แม้ว่าจุดยืนจะต่างกัน ขอแค่ไม่ใช่ผลประโยชน์ขัดกัน พวกเขายังคงเป็นพี่น้อง
แต่ป้องก็นับถือบุริศร์
เขารู้ดีทางที่วินเซนต์เลือกเป็นอย่างไรแต่ก็ไม่ห้าม เห็นได้ว่าตอนนั้นหลังจากเขารับภารกิจออกไปจากเขตทหารก็เกิดความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจแล้ว
ดังนั้นบุริศร์กลับไปเขตทหารไม่ได้แล้วจริงๆ
ไม่ว่าเรื่องตอนนี้จะแก้ไขได้อย่างสวยงามหรือไม่ เขาก็กลับไปไม่ได้แล้ว
ป้องรู้สึกเสียดายไม่มากก็น้อย
“พี่รองตัดสินใจออกมาแล้วใช่มั้ยครับ”
ในตอนแรกนรมนไม่เข้าใจความหมายของคำถามนี้ แต่เมื่อครุ่นคิดก็เข้าใจ
“ฉันเคารพการตัดสินใจของบุริศร์ค่ะ ในเมื่อเขาไม่อยากอยู่ในเขตทหารแล้ว อย่างน้อยพวกคุณก็ไม่ต้องหนักใจแล้ว”
“เขาทำเพื่อคุณ”
ป้องมองนรมนลึกซึ้งขณะพูด
นรมนกลับส่ายหน้า “บางทีฉันก็เป็นสาเหตุหนึ่ง แต่ไม่ใช่ทั้งหมดแน่ ป้อง ตอนแรกคุณถอดชุดทหารเพื่อโพนี่รู้สึกเสียใจบ้างมั้ย หรือว่าตอนนี้คุณเสียใจบ้างมั้ย”
“แน่นอนว่าไม่”
ป้องตอบแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองสองมาตรฐาน
ใช่แล้ว
กับตัวเอง อะไรก็ได้ แต่เมื่อเป็นบุริศร์ทำไมถึงรู้สึกว่านรมนทำร้ายบุริศร์ล่ะ
เมื่อไหร่กันที่เขาก็มีนิสัยเสียแบบผู้ชายหลายคน
“พี่สะใภ้รอง ขอโทษครับ”
“ไม่ต้องขอโทษหรอก เรื่องนี้ไม่โทษพวกนาย พูดเรื่องสำคัญเถอะ ตกลงวินเซนต์เป็นยังไง”
ป้องถอนหายใจ “น่าห่วงทีเดียว แผลไม่ลึกก็จริง แต่เลือดออกมาก และตัวเขาเองก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่มากนัก คุณก็รู้ในทางการแพทย์ ถ้าหากคนไข้เองไม่อยากมีชีวิตอยู่ พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้ได้แต่หวังว่าเขาจะไม่ยอมแพ้ ส่วนจะฟื้นเมื่อไหร่พวกเราไม่รู้จริงๆ”
คำตอบนี้นรมนคิดไว้แล้ว
“หลายปีมานี้ไม่มีทรรศยา เขาก็ใช้ชีวิตเหมือนศพเดินได้อยู่แล้ว ติดที่คำสัญญากับบุริศร์ถึงได้ไม่ล้มลงไป ตอนนี้ผู้หญิงที่เหมือน ทรรศยาอย่างเหลือเชื่อทำร้ายเขา ในใจเขาบางทีรู้สึกว่านี่คือการลงโทษของทรรศยา ลงโทษเขาที่ตอนนั้นไปช่วยเธอไม่ทัน ดังนั้นวินเซนต์เอง ตอนที่เกวลินแทงเขา ตอนที่เลือดไหลออกมา บางทีเขาอาจจะหลุดพ้นแล้ว ความรู้สึกผิดและโทษตัวเองต่อทรรศยามลายหายไปเมื่อถูกแทงครั้งนี้ แต่ก็ทำให้เขาสูญเสียความกล้าหาญและความเชื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป”
ป้องพยักหน้าเมื่อได้ฟังนรมนพูด
“ก็จริง นี่ถึงเป็นปัญหามากที่สุด ถ้าบอกว่าตอนนี้เขายังมีคนที่แคร์ บางทีอาจจะเรียกให้เขาตื่นได้ แต่ตอนนี้เขาจิตใจแน่วแน่ และยังสูญเสียกำลังใจ ผมหวั่นใจจริงๆ เขาจะนอนอย่างนี้ไม่ยอมตื่น กลายเป็นเจ้าชายนิทรา”