บทที่ 1244 ไม่มีใครทำร้ายนรมนได้

“อย่าร้อง!”

ในใจของบุริศร์ก็ทนไม่ได้ เขาโมโห เขาโกรธ แต่ไม่ว่าจะอารมณ์ไหนก็ไม่ทำให้เขาปวดใจเท่ากับน้ำตาของนรมน

เขาถอนหายใจ ก้าวเข้าไปกอดนรมนเอาไว้ แต่ในทันทีกลับโดนนรมนสะบัดออก

เธออยากจะจับเขาทุ่มอย่างชัดเจน แต่ทักษะของบุริศร์ดีเกินไป ตอนที่สะบัดออกตนเองก็ร่วงลงมาที่พื้นโดยสวัสดิภาพ

“นรมน!”

เขาเรียกเธออย่างเลี่ยงไม่ได้ แววตาเจ็บปวดเล็กน้อย

แต่นรมนกลับไม่สามารถยับยั้งอารมณ์ของตนเอง

“คุณไม่ต้องมาเรียกฉัน! ไม่ชอบที่ฉันทำโดยพลการไม่ใช่หรือไง? คิดว่าตอนนั้นฉันไม่ควรวางยาแล้วทิ้งคุณไว้ใช่ไหม? ใช่ ฉันมันก็แค่ผู้หญิงที่ชอบหาเรื่อง รู้อยู่แล้วว่าถ้าคุณเป็นออกหน้าจัดการคงทำได้ดีกว่าฉันแน่ๆ คงสร้างความหวาดกลัวได้มากกว่าฉัน ยิ่งคล่องแคล่วรวดเร็วกว่าฉัน แต่ยังไงฉันก็แค่ชอบหาเรื่องไม่เหมือนคุณที่ต้องเปื้อนเลือดของคนในครอบครัว ฉันแค่หวังว่าบางเรื่องที่คุณไม่สะดวกจัดการฉันก็จะทำแทนคุณได้ ใช่! ฉันคิดไม่ถึงว่าธิดาวีร์จะเสียสติจนถึงขั้นนี้ แม้กระทั่งหลานแท้ๆของตัวเองก็แทงจนบาดเจ็บได้ ฉันยิ่งไม่รู้เลยว่าเธอจะอยากฆ่าฉัน! เป็นฉันเองที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว เป็นฉันที่คิดไปเองว่าตัวเองทำถูกต้อง เป็นฉันที่ทำผิดพอใจไหม? คุณจะลงโทษฉันก็ได้ ด่าฉันก็ได้ โกรธฉันก็ได้ แต่คุณไม่มีคุณสมบัติ แล้วก็ไม่มีสิทธิ์มาช่วงชิงสิทธิ์การเป็นแม่ของฉัน!”

นรมนยืนขึ้นมาจากบนพื้น ใช้หลังมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าอย่างไม่ใส่ใจ แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเสียใจ ยิ่งเช็ดก็ยิ่งน้อยใจ เหมือนเช็ดเท่าไหร่ก็ไม่สะอาดสักที สุดท้ายจึงขี้เกียจจะสนใจแล้ว ปล่อยให้น้ำตาไหลตามอำเภอใจ

บุริศร์รู้ว่าการกระทำกับคำพูดเมื่อครู่ของตนเองทำร้ายนรมนเข้าแล้ว พูดตามความจริงในใจของเขาก็ทนไม่ได้

เขาทำขนาดนั้นเพราะกลัวจะควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ได้แล้วไปทำร้ายนรมนเข้า ถึงได้ผลักเธอออกมาจากห้องผ่าตัด

ตั้งแต่ที่พิษกู่ทองคำเข้ามาในร่างกาย เขารู้ดีกว่าใครๆว่านิสัยของตนเองฉุนเฉียวโมโหง่าย เขาไม่รู้ว่าตนเองจะควบคุมอารมณ์ร้ายของตนเองได้หรือเปล่า ถ้าหากนรมนโดนทำร้ายไปด้วยมันเป็นเรื่องที่เขาไม่คิดจะให้เกิดขึ้นเลยตลอดชีวิต

แต่ตอนนี้การอธิบายมีประโยชน์ไหม?

ไม่มี!

เมื่อครู่เขาดึงแขนของนรมนผลักเธอออกไปจากห้องผ่าตัดอย่างมุทะลุอย่างนั้น เรื่องนี้เขาปฏิเสธไม่ได้เลย

“นรมน ผม......”

“คุณไม่ต้องเข้ามา!”

นรมนเห็นบุริศร์ก้าวเท้า จึงรีบคำรามออกมาเบาๆ

น้ำตาของเธอก็เหมือนกับการใช้มีดประหารหัวใจของบุริศร์อย่างนับครั้งไม่ถ้วน ทำให้อารมณ์ที่ฉุนเฉียวโมโหง่ายของเขายิ่งหนักขึ้นอย่างชัดเจน

แต่เขาไม่สามารถระเบิดอารมณ์ได้ ตอนนี้นรมนเสียใจมาก เขาโกรธไม่ได้!

บุริศร์พยายามอดกลั้น แต่กลับควบคุมอารมณ์เอาไว้ไม่ได้ ภายในร่างกายราวกับมีแมลงที่มองไม่เห็นตัวหนึ่งกำลังกัดกินหัวใจของเขา ความรู้สึกเจ็บปวดกับความฉุนเฉียวนั้นยิ่งรุนแรงมากขึ้น

เขากำหมัดแน่น พูดเบาๆ “ผมจะออกไปซื้อน้ำ คุณสงบจิตสงบใจหน่อยแล้วกัน”

พูดจบบุริศร์ก็เดินไปโดยที่ไม่หันกลับมามอง

นรมนเห็นแผ่นหลังที่เด็ดเดี่ยวของเขา จู่ๆก็ยิ่งน้อยใจ

เขาก็ไปอย่างนี้น่ะเหรอ?

เขายังโทษตนเองอยู่อีกใช่ไหม?

ในใจของนรมนแสนเศร้า เธอนั่งอยู่ที่เก้าอี้ยาวบนทางเดิน กัดริมฝีปากแน่น แต่ยังไงก็อดน้อยใจไม่ได้

แล้วตอนนี้เองเจตต์ก็โทรเข้ามา

นรมนบอกตนเองให้อดกลั้นเอาไว้ ไม่งั้นเจตต์จะเป็นห่วง แต่หลังจากเธอรับสาย หลังจากได้ยินเสียงของเจตต์ นรมนก็น้อยใจขึ้นมาทันที

“พี่......”

“เป็นอะไรไป? เธอร้องไห้เหรอ? บุริศร์รังแกเธอเหรอ?”

เสียงของเจตต์สูงขึ้นเล็กน้อยทันที

แต่นรมนกลับรีบพูด “ไม่ใช่ กานต์ต่างหาก กานต์ได้รับบาดเจ็บ โดนธิดาวีร์แทง ตอนนี้กำลังช่วยชีวิตอยู่ พี่ ฉันกลัว กานต์เป็นเด็กที่ฉลาดมาตั้งแต่เล็กๆ ถ้าครั้งนี้เขาเกิดเรื่องอะไร ฉัน......”

ความน้อยใจสุดขีดถึงข้างปากแล้ว แต่ตอนที่ได้ยินเจตต์ถามว่าบุริศร์รังแกเธอใช่ไหม สุดท้าย นรมนก็ไม่ได้พูดความน้อยใจพวกนั้นออกไป

สุดท้ายบุริศร์ยังคงเป็นคนที่เธอใส่ใจ แม้ว่าเขาจะทำให้เธอน้อยใจ เธอก็ไม่ยอมให้คนอื่นมาว่าเขาไม่ดี

คำพูดของนรมนทำให้เจตต์พูดขึ้นอย่างปวดใจ “ให้ฉันส่งคนไปไหม? นรมน พอดีตอนนี้ฉันไปไม่ได้ ขวัญตาเธอ ท้องแล้ว”

คำพูดนี้ทำให้นรมนชะงักไปทันที

ท้องแล้ว?

ขวัญตาท้องแล้ว? !

นี่เป็นเรื่องที่พวกเขาหวังว่าจะไม่เกิดขึ้น

สุขภาพของเจตต์มีปัญหา แต่ตอนนี้ขวัญตาท้อง นี่เป็นข่าวที่แย่มากชัดๆ

เด็กคนนี้ไม่ควรเก็บเอาไว้เด็ดขาด

แต่ขวัญตารักเจตต์ขนาดนั้น

นรมนพอจะเข้าใจความรู้สึกของเจตต์ตอนนี้ ที่เขาโทรหาตนเอง ก็คงเพราะทนไม่ไหวสินะ

พรรษาเพิ่งจะตายไปไม่นาน เดิมทีเจตต์ก็มีญาติแค่ไม่กี่คน แต่วันนี้สายเลือดของตนเองที่ยังไม่มีโอกาสได้เจอกันบนโลกใบนี้ก็กำลังจะโดนช่วงชิงสิทธิ์ในการเกิดออกไปอีก ในฐานะที่เป็นสามี ในฐานะที่เป็นพ่อ ตอนนี้เจตต์คงจะใจสลายแน่ๆ

แต่เขาก็ทรุดไม่ได้

เพราะตอนนี้ขวัญตาต้องการเขา!

เขาทำได้เพียงอดกลั้นความเสียใจโทรมาหานรมน แล้วนรมนจะเอาเรื่องของตนเองมาทำให้เจตต์รู้สึกแย่อีกได้ยังไง?

“พี่ พี่สะใภ้หมายความว่าไง?”

นรมนเป็นผู้หญิง เข้าใจความเสียใจและความเจ็บปวดของผู้หญิงในตอนนี้ที่สุด

เจตต์พูดอย่างทุกข์ใจ “ขวัญตารู้ว่าเก็บเด็กคนนี้ไว้ไม่ได้ พวกเราติดต่อหมอไว้แล้ว เพียงแต่ โพนี่ใกล้จะคลอด น่าจะผ่าตัดไม่ได้ ถ้าให้คนอื่นผ่าตัดฉันไม่ค่อยสบายใจ อันที่จริงขวัญตาก็อายุยังน้อย ฉัน......”

“พี่ เดี๋ยวฉันจะโทรหารมิดา เธอได้ชื่อว่าเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งระดับโลก ในด้านแผนกสูตินรีเวชถึงจะไม่ได้โดดเด่น แต่จะผ่าตัดให้พี่สะใภ้อย่างดี”

คำพูดของนรมนทำให้เจตต์ตื้นตันใจ

“นรมน ขอบคุณมากนะ ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอกับบุริศร์ก็มีเรื่องต้องทำ ถ้าไม่ใช่ว่าทนไม่ไหวจริงๆ ฉันคงไม่โทรมารบกวน อีกอย่างตอนนี้กานต์ก็บาดเจ็บด้วย ฉัน......”

“พี่ ครอบครัวเดียวกันอย่าพูดอย่างนี้สิ ฉันก็หวังว่าสุขภาพของพี่สะใภ้จะดีขึ้น รมิดาเป็นคนลงมือ ฉันก็สบายใจบ้างแล้ว”

“ขอบคุณมากนะ”