บทที่ 1250 เขาใช้ชีวิตได้สุขุมเยือกเย็นกว่าใครๆ

เกวลินตกตะลึงไปเลย เธอยังไม่ทันพูดอะไร ก็เห็นวินเซนต์ได้สติขึ้นมาทันที ความดุดันในแววตาทำให้เธออดไม่ได้ที่จะตัวสั่น ถึงกับอยากจะวิ่งหนีไปเลย

เวลานี้ วินเซนต์กอดเกวลินเอาไว้ กอดเธอเอาไว้แน่น ผู้ชายที่แข็งแกร่งขนาดนั้นไม่นึกว่าจะร้องไห้ออกมาแล้ว

“ทรรศยา นั่นคุณเหรอ? คุณใช่ไหม? ผมรู้อยู่แล้ว คุณคงไม่ใจร้ายขนาดนั้น คงไม่ทิ้งผมไว้บนโลกที่แสนเย็นชานี้เพียงคนเดียว อย่าไปเลยนะ ทรรศยา ขอร้องล่ะคุณอย่าทิ้งผมไว้คนเดียวได้ไหม?”

เกวลินเคยสัมผัสกับความโหดร้ายและไร้หัวใจของวินเซนต์มาก่อน แต่กลับคิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะได้เห็นวินเซนต์ร้องไห้

ไม่นึกว่าเขาจะร้องไห้!

ความลึกซึ้งแบบไหนกันถึงทำให้หมดหนทางที่จะเดินออกมาแม้พี่จะจากไปเจ็ดแปดปีแล้ว?

ถ้าบุณพจน์ปฏิบัติกับเธอเหมือนวินเซนต์ เธอคิดว่าเธอคงจะทำทุกอย่างเพื่อเขาด้วยความยินยอม น่าเสียดายที่ผู้ชายคนนั้นไม่เห็นคุณค่าของตนเองเลย

ดวงตาของเกวลินก็ค่อนข้างแดง

เธอตบไหล่ของวินเซนต์เบาๆ ถอนหายใจ

ตอนนี้ไม่ควรพูดอะไรเลย พูดไปก็มีแต่จะทำให้วินเซนต์เสียใจ ให้เขาได้ปลดปล่อยไปกับความฝันที่แสนสุขนี้ไปเถอะ

วินเซนต์ร้องไห้ราวกับเป็นเด็ก

เขาไม่ต้องอยากกอดร่างที่งดงามร่างนั้นหลังตื่นจากฝันกลางดึกแต่กลับทำได้เพียงกอดอากาศเอาไว้เท่านั้นอีกแล้ว

ทรรศยาตรงหน้าเป็นของจริง เป็นร่างอุ่นๆ สามารถสัมผัสได้

ไม่ว่าจะจริงไม่จริง ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไร วินาทีนี้ เขาแค่คิดว่าจริงเท่านั้น

“ทรรศยา ผมคิดถึงคุณ คิดถึงมากจริงๆ คุณรู้ไหม? การไม่มีคุณ สำหรับผมแล้วโลกใบนี้ช่างเหน็บหนาว คุณแข็งใจทิ้งผมไว้บนโลกที่เย็นยะเยือกนี้คนเดียวได้ยังไง? คุณเคยบอกว่า คุณจะอยู่ดูดวงอาทิตย์ยามเย็นด้วยกัน พาผมกลับบ้าน คุณบอกว่าถ้าพ่อแม่ไม่ต้องการก็ไม่เป็นไร คุณต้องการผม แต่หลายปีมานี้คุณอยู่ไหน? ทรรศยา คุณเป็นแสงอาทิตย์เพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของผม ผมจดจำผู้หญิงที่เปล่งประกายคนนั้นที่หันหลังให้ผมได้เสมอ เป็นเธอที่ช่วยชีวิตผม พาผมเข้าร่วมกองกำลังทหาร พาผมเดินไปตามทางที่ผมไม่เคยคิดจะไป แต่ผมก็คิดไม่ถึง ว่าเพราะเส้นทางนี้ คุณจะจากผมไปตลอดกาล ถ้าผมรู้ว่าจะเป็นอย่างนี้ ผมจะซ่อนคุณเอาไว้ ชีวิตนี้จะไม่ยอมให้คุณเป็นทหารเด็ดขาด”

“ทรรศยา ตอนที่คุณสละชีวิตเคยคิดถึงผมบ้างไหม? เคยคิดใช่ไหม? คุณรู้อยู่แล้วว่าการจากไปของคุณจะทำให้ผมแตกสลาย ทำไมถึงยังทำอีก? ทรรศยา คุณเป็นห่วงคนอื่นมากเกินไป ความรักของคุณ ความภักดีของคุณ ความศรัทธาของคุณดูแล้วสำคัญมากกว่าผม ผมควรจะเกลียดคุณ แต่ผมเกลียดไม่ได้ ผมคิดถึงคุณ คิดถึงคุณใจจะขาด ความรักที่ลึกซึ้งอันนั้นคุณพาไปด้วยได้ไหม? ได้ไหม?”

วินเซนต์กำลังถาม กำลังพูด เกวลินก็หยุดร้องไห้ไม่ได้เลย

เธอเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดที่วินเซนต์กับทรรศยาได้อยู่ด้วยกันแล้ว

วินเซนต์เคยพูดกับเธอ

ครั้งหนึ่งวินเซนต์เคยเป็นแค่เด็กที่ดื้อรั้นคนหนึ่ง เพราะทะเลาะกับพ่อแม่จึงออกมาจากบ้าน

เขาก็เป็นคนหัวแข็ง ตอนที่ออกมาไม่มีเงินจึงเริ่มอยู่ในสังคมอย่างไม่มีเป้าหมาย แต่ได้รับบาดเจ็บจากการชกต่อยครั้งหนึ่ง เกือบจะเอาตัวไม่รอด

เห็นร่างกายที่มีเลือดไหลออกมามากมายขนาดนั้น วินเซนต์คิดว่าตนเองต้องตายแน่ๆแล้ว

เขาเพิ่งจะสิบหกปี อายุยังน้อยก็จะจบลงอย่างนี้แล้วเหรอ?

“คุณเป็นอะไรไหม?”

วินเซนต์ไม่มีทางลืมวันที่หญิงสาวที่เปล่งประกายคนนั้นยื่นมือออกมาให้เขาอยู่แล้ว

ครั้งหนึ่งเขาคิดว่าเธอเป็นนางฟ้าด้วยซ้ำ

เธอหน้าตางดงามอย่างนั้น อบอุ่นอย่างนั้น ไม่กลัวรอยเลือดกับสภาพที่น่าเวทนาบนร่างของเขาเลย กลับยืนหยัดที่จะประคองเขาขึ้นมา

เลือดบนร่างของเขาเปื้อนเดรสที่ขาวสะอาดบนร่างของเธอ แต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไรเลย

เธอบอกวินเซนต์ว่า เป็นคนต้องใช้ชีวิตให้เต็มที่ ต้องใช้ประโยชน์จากร่างกายที่มีประโยชน์ทำเรื่องที่มีความหมายให้มากๆหน่อย

วันนั้น วินเซนต์ก็รู้เลยว่า หญิงสาวคนนี้ได้กลายเป็นผู้ช่วยชีวิตของเขาไปแล้ว

เธอถามว่าเขาอายุเท่าไหร่? อยู่ที่ไหน? แต่กลับใช้เงินของตนเองส่งวินเซนต์ไปรักษาตัวที่คลินิก

นั่นเป็นครั้งแรกที่วินเซนต์ต้องการปกป้องผู้หญิงสักคนหนึ่ง เป็นครั้งแรกที่อยากอยู่กับนางฟ้าที่เปล่งประกายคนนี้ด้วยกันตลอดไป

เพื่อผู้หญิงคนนี้ เขาเลือกที่จะกลับบ้าน กลับไปที่ที่ไม่มีอันตรายอย่างนั้นน่ะเหรอ บ้านที่ต้องต่อสู้และดิ้นรนตลอดเวลา

พวกพี่น้องของเขา เพื่อสิทธิ์ในการรับมรดกในครอบครัวจึงใช้แผนร้ายมุ่งเป้ามาที่เขาไม่ได้หยุดหย่อน

วินเซนต์รอดจากความตายมาได้อย่างหวุดหวิด เต็มไปด้วยบาดแผล แต่กลับปรากฏตัวอยู่ข้างๆทรรศยาด้วยรอยยิ้มที่สดใสทุกครั้ง

เขาย้ายโรงเรียนไปที่โรงเรียนของทรรศยา เพื่ออยู่เคียงข้างเธอ เขาตั้งใจเล่าเรียนอย่างหนัก แต่กลับได้ที่สอง ส่วนอันดับที่หนึ่งตกเป็นของทรรศยาเสมอ

ภายหลังทรรศยาบอกว่าอยากเข้าร่วมกองกำลังทหาร ถามเขาว่าอยากไปด้วยกันไหม?

เป็นทหาร?

ตอนนั้นสำหรับวินเซนต์แล้วเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลย ถึงกับคิดว่าชีวิตนี้ตนเองคงไม่มาทางนี้หรอก แต่เพราะสายตาที่เร่าร้อนของทรรศยา เขาจึงพยักหน้าตอบตกลง

ทั้งสองคนเข้าร่วมกองกำลังทหารโดยคงสภาพการเป็นนักเรียนเอาไว้

วินเซนต์ไม่ได้บอกคนในครอบครัว แต่กลับหายไปจากครอบครัวเฉยๆเลย

เขารู้ว่า การออกไปของตนเองจะทำให้ความพยายามทั้งหมดในหลายปีมานี้สูญเปล่า พวกพี่น้องที่จ้องจะหาโอกาสเล่นงานคงจะใช้เวลานี้แบ่งแยกชื่อเสียงและอำนาจที่เขาสะสมมาหลายปี แต่มันจะเป็นยังไงล่ะ?

เขาต้องการแค่ทรรศยาคนเดียวเท่านั้น

ช่วงเวลานั้นเป็นความสุขของพวกเขา

เขตทหารถ้าไม่มียศทหารไม่อนุญาตให้มีแฟน พวกเขาก็ดำเนินต่อไปอย่างนี้ หลายครั้งที่ได้รับบาดเจ็บกลับมาจากการทำภารกิจ สิ่งแรกของเขาก็คือไปดูทรรศยา ตอนที่ยืนยันว่าเธอปลอดภัยไม่มีอันตรายเขาถึงจะยิ้มออกมาอย่างเข้าใจกัน

ถ้าเขารู้ว่าการเดินเข้าไปถึงส่วนบนสุดของเขตทหาร การเข้าไปในกองกำลังพิเศษจะต้องจ่ายด้วยชีวิตของทรรศยา เขายอมให้ทรรศยาไม่มีวิชาความรู้ดีกว่า แค่ให้เธอทำหน้าที่เอ้อระเหยลอยชายไปสักสองปีก็พอแล้ว

น่าเสียดายที่ทั้งหมดนี้ไม่รู้ล่วงหน้า

รอตอนที่เขาสำนึกได้ถึงอะไร ทรรศยาก็ไม่อยู่แล้ว

หญิงสาวที่เปล่งประกายคนนั้นคนที่เป็นพลังชีวิตของเขาไม่ปรากฏตัวออกมาอีกแล้ว

คนที่น่ารังเกียจพวกนั้นพาแสงอาทิตย์กับความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของเขาไปแล้ว เขาจะไม่โกรธได้ยังไง? จะทนไหวได้ยังไง?