บทที่ 1252 มีผมอยู่ คุณจะกลัวอะไร?

ยิงเหรอ?

ใจของนรมนหล่นตุ๊บลงทีหนึ่ง

คนในตอนนี้เก่งขนาดนี้เลยเหรอ?

ไม่ต้องยืนยันก็สามารถยิงปืนกลางถนนได้เลยเหรอ?

ความโกรธอย่างหนึ่งแผ่ขยายออกมาจากหน้าอกของนรมน

อยู่ ๆ บุริศร์ก็จับมือเธอไว้แน่น แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “คุณเข้าไปก่อนนะ เดี๋ยวผมจัดการเอง”

นรมนนิ่งอึ้งไปหนึ่งวินาที

เธออยากจะอยู่ด้วย แต่ว่าเธอเห็นดวงตาที่ลึกซึ้งคู่นั้นของบุริศร์แล้ว ก็รู้สึกเดาความคิดที่แท้จริงของบุริศร์ไม่ถูกเลย

หรือว่าเขาจะมีวิธี

นรมนรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ตัวเองจะมาอวดเก่ง เธอพยักหน้าเบา ๆ ไปทีหนึ่ง

หลังจากที่ทั้งสองคนคลายมือออกจากกันแล้ว นรมนก็เดินไปทางศูนย์การค้าอย่างรวดเร็ว

เสียง“ปิ๊ว”ดังขึ้นทีหนึ่ง เสียงกระสุนนัดหนึ่งดังขึ้นไปทางด้านนรมนทันที

นรมนนั่งลงไปอย่างอัตโนมัติ แล้วก็ยังกลิ้งไปกับพื้นอีก จึงหลบอันตรายไปได้อย่างหวุดหวิด กระสุนไปโดนประตูกระจกอีกข้างหนึ่ง ทำให้แตกทะลุทันทีเลย แล้วเสียงเตือนฉุกเฉินก็ดังขึ้น และทั้งสถานที่ก็วุ่นวายขึ้นมา

ดวงตาของบุริศร์เย็นลงมาหลายองศาทันที

นี่กล้ายิงปืนขึ้นมาจริง ๆ เหรอ!

บุริศร์หันกลับไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็กระโดดตัวลอยทีหนึ่ง แล้วพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว

พออีกฝ่ายเห็นใบหน้าบุริศร์ที่สามารถดูออกได้ง่ายว่าเป็นใครก็อึ้งไปทันที จากนั้นก็อยากจะเหนี่ยวไกขึ้นมาอีกครั้งอย่างอัตโนมัติ แต่ความรวดเร็วของบุริศร์กลับเร็วมากเกินไป เร็วจนเขามองไม่เห็นเงาคน รู้สึกแต่เพียงเงาดำ ๆ ข้างหน้าเล็กน้อย วินาทีต่อมาข้อมือก็มีความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวส่งมาแล้ว

“อ้า!”

เสียงร้องที่ราวกับหมูโดนเชือดร้องดังขึ้นมา

นรมนรู้สึกตกใจอยู่บ้าง

เมื่อกี้เธอถึงกับมองการกระทำของบุริศร์ไม่ทัน

เขาเร็วเกินไปแล้ว!

ความเร็วของบุริศร์เพิ่มสูงขึ้นมาถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ในขณะที่นรมนแปลกใจนั้น บุริศร์ก็ได้ปลดมือของอีกฝ่ายลงแล้ว จากนั้นก็สวนมือกลับไปตบหน้าอีกฝ่ายทีหนึ่งทันที

“เหนี่ยวไกกลางถนน แกไม่กลัวยิงโดนผู้บริสุทธิ์เหรอ? หึ? ชุดที่ใส่อยู่บนตัวแกนี่มันหมายความว่าอะไร? ใจของแกไม่มีสำนึกบ้างเลยเหรอ?”

ในเวลานี้บุริศร์เป็นเหมือนกับเทพสังหารคนหนึ่ง แรงสังหารที่ระเบิดออกมาทั้งตัวทำให้คนอดไม่ได้ที่จะถอยหนีไปสามก้าว

ในรถยังมีคนอีกสองคนที่เหมือนกับเป็นผู้ช่วย แต่ว่าอยู่ภายใต้การข่มขู่ของบุริศร์ ก็ได้แต่นิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้นไม่กล้าขยับเลย ท่าทางเหมือนกับว่าตกใจจนโง่ไปแล้ว

“เจ้าโง่! พวกแกยังมัวแต่อึ้งอยู่ทำไม? ไปจับมันมาให้ฉัน! ยังมีนังผู้หญิงคนนั้นด้วย!”

เสนาธิการเขมทัตตะโกนขึ้นอย่างกับคนบ้า แต่วินาทีต่อมาปืนกระบอกนั้นก็ได้ไปจ่ออยู่หัวของเขาแล้ว

“คุณลองดูซิ”

น้ำเสียงที่เยือกเย็นไร้ความอบอุ่นของบุริศร์ ทำให้เสนาธิการเขมทัตตกใจจนเข่าอ่อนไปทั้งตัวเลย แต่ก็ยังพยายามฝืนอยู่

“บุริศร์ ผมไม่ได้เป็นคนที่อยากจะจับคุณนะ แต่ว่ามันเป็นเจตนาของเบื้องบน คุณเองก็อย่าทำให้ผมลำบากใจเลยนะ? ทุกคนต่างก็มาจากที่เดียวกันทั้งนั้น คำสั่งทหารขัดขืนได้ยาก ฉันเองก็ไม่มีทางเลือก”

“ไม่มีทางเลือกเหรอ? ไม่มีทางเลือกก็ทำให้คุณเหนี่ยวไกกลางถนนไปเรื่อยได้เหรอ? หรือไม่สนใจคนรอบข้างได้เหรอ? ผมอยากจะถามสักหน่อย ผมทำความผิดใหญ่หลวงอะไร ถึงทำให้คุณต้องมาฆ่าผมกลางถนนแบบนี้ด้วย? ไหนมีหมายจับหรือเปล่า? เอาออกมาให้ผมดูหน่อยซิ”

คำพูดของบุริศร์ทำให้สีหน้าเสนาธิการเขมทัตดูไม่ดีขึ้นมาเล็กน้อย

“นี่เป็นปฏิบัติการที่เป็นความลับ เอกสารไม่ได้ส่งต่อมาถึงผม ที่ผมได้รับมามีแต่คำสั่งปากเปล่าเท่านั้น”

“ผมมียศทหารอะไรคุณไม่รู้เหรอ? ด้วยยศของคุณในตอนนี้ไม่มีหนังสือมาแล้วยังอยากจะมาจับผมอีก? คุณกำลังคิดอะไรอยู่?”

บุริศร์เปิดปากพูดขึ้นอย่างเยาะเย้ย จากนั้นวินาทีต่อมาก็เป็นเหมือนอย่างกับเป็นซาตาน แล้วก็เตะเข้าตรงข้อพับเสนาธิการเขมทัตเลย

เสนาธิการเขมทัตคุกเข่าลงทันที เสียงนั้นนรมนได้ยินแล้วยังรู้สึกหัวเข่าเจ็บแทนเลย

แล้วในเวลานี้ก็มีกลุ่มคนชุดดำโผล่ออกมาจากไหนไม่รู้กลุ่มหนึ่ง แล้วมาล้อมพวกเสนาธิการเขมทัตไว้อย่างรอบด้าน

บุริศร์พูดขึ้นเสียงเย็นขึ้นว่า “พากลับไปให้หมด อย่าตีจนตายล่ะ ฉันยังอยากรู้เรื่องอะไรหน่อย”

“ครับ!”

คนชุดดำเปิดปากพูดขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ความแข็งแกร่งแบบนั้นทำให้คนรู้สึกตัวสั่นทั้งที่ไม่หนาวเลย

เสนาธิการเขมทัตหน้าขาวซีดขึ้นมาทันที

“บุริศร์ คุณแอบเลี้ยงคนไว้เยอะขนาดนี้ นี่คุณจะเป็นกบฏแล้วเหรอ?”

“เสนาธิการเขมทัตใช่ไหม? คุณนี่ดูละครทีวีมากไปหรือเปล่า? หรือว่าคุณนึกว่านี่มันเป็นสมัยโบราณ? ผมเป็นกบฏ? ผมเป็นกบฏยังไงล่ะ? ก็แค่จะเชิญคุณกลับไปเป็นแขกหน่อยเท่านั้น พาตัวไป”

บุริศร์พูดขึ้นอย่างเยือกเย็น

คนชุดดำรีบเดินขึ้นหน้า แล้วก็กระชากคนที่อยู่ในรถทั้งสามคนออกมา จากนั้นก็อุดปากไว้และก็ลากขึ้นรถไปเลย

ผู้คนรอบข้างไม่มีใครกล้าพูดอะไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป

เพราะว่ากลุ่มคนชุดดำนั้นใส่ชุดเฉพาะของสหภาพQT

อยู่ที่นี่สหภาพQTแปลว่าอะไร ไม่มีไม่รู้จัก ไม่มีใครไม่รู้ความหมาย ไม่มีใครที่จะรังเกียจที่ตัวเองอายุยืนเกินไปแล้วไปแหย่สหภาพQTหรอกนะ

บุริศร์เห็นว่าคนรอบข้างค่อนข้างรู้ตัวดี ก็เลยไม่พูดอะไรอีก แต่กลับเดินไปตรงหน้านรมน แล้วแรงสังหารที่แผ่ออกมารอบข้างก็ถูกเก็บเข้าไปทันที

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ดวงตาของเขามีแววเป็นกังวลกะพริบอยู่

นรมนส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ว่าคนคนนี้รู้สึกคุ้นหน้าจังเลย เหมือนกับว่าฉันจะเคยเจอที่ไหนมาก่อนนะคะ”

“ฮือ?”

บุริศร์รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง

เสนาธิการเขมทัตกับนรมนน่าจะไม่เคยเกี่ยวข้องกันมาก่อน

หัวสมองของนรมนหมุนไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็อดไม่ได้ที่จะปรากฏภาพภาพหนึ่งขึ้นมา

ภาพเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่รังแกกมลอยู่ตรงหน้าประตูบ้านคริชณะ และตอนนั้นยังมีผู้หญิงคนหนึ่งออกมาพูดจาโวยวายกับเธอด้วย