บทที่ 1254 คุณเป็นแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ

บุริศร์อดไม่ได้ที่จะอึ้งไปเล็กน้อย

ธเนศพลถึงขนาดรู้เรื่องหนอนพิษทองคำด้วย!

“คุณแกล้งผมเล่นใช่ไหม?”

น้ำเสียงของบุริศร์แฝงไว้ด้วยความโกรธอยู่เสี้ยวหนึ่ง ถึงแม้ว่าสถานะของอีกฝ่ายจะพิเศษ ถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะเคยถือได้ว่าเป็นเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายกันมาก่อน แต่ว่าวินาทีนี้ ตัวบุริศร์เต็มไปด้วยแรงสังหาร

ธเนศพลไม่ใช่คนโง่ แน่นอนว่าต้องฟังออกได้ แต่ก็ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ยังไง? หรือคุณจะมาจัดการผมที่เมืองหลวงเลยไหมล่ะ?”

“มันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะ คุณก็รู้ ตอนนี้ผมไม่ต้องกังวลอะไรด้วยซ้ำ ผมจะไปไหนก็เหมือนกันหมด”

คำพูดของบุริศร์นี้ไม่ได้พูดผิดเลย

ถ้าหากจะพูดว่าเมื่อก่อนบุริศร์คือสัตว์ประหลาดที่โดนควบคุมตัวหนึ่ง งั้นตอนนี้เขาก็คือม้าพยศที่หลุดออกจากการควบคุม โลกกว้างใหญ่ขนาดนี้ ไม่มีอะไรที่เป็นสิ่งที่เขากลัวได้จริง ๆ ด้วย

ธเนศพลเก็บอารมณ์ที่จะล้อเล่นขึ้น แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ผมจะตรวจสอบคนคนหนึ่ง และจะให้ใครรู้ไม่ได้ เพราะฉะนั้นจำเป็นจะต้องยืมคนของคุณมาใช้สักหน่อย พวกเราเป็นเพื่อนกันมานานขนาดนี้ จะถือซะว่าใช้ความสะดวกหน่อยไม่ได้เหรอ?”

“คุณขอร้องผมเหรอ?”

แล้วอยู่ ๆ อารมณ์ของบุริศร์ก็ดีขึ้นมาเยอะเลย

ธเนศพลเป็นคนยังไง?

คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่เขาบุริศร์นั้นรู้เป็นอย่างดี

คนคนนี้หยิ่งยโสเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าจะเป็นพี่น้องที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา เขาก็ไม่เคยที่จะวางสถานะของตัวเองลงเลย แต่ว่าสถานะของเขาก็สูงส่งมากจริง ๆ จะสามารถทำให้เขาเอ่ยปากขอร้องคน นี่ก็เหมือนกับว่าจะเป็นครั้งแรกเลยนะ

ตอนแรกบุริศร์ยังนึกว่าคำพูดกระตุ้นประโยคนี้ของตัวเองจะสามารถทำให้ธเนศพลโกรธจนวางสายไปเลย แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายไม่เพียงไม่วางสาย แต่กลับยังตอบกลับมาอย่างรวดเร็วด้วยว่า “ใช่ ผมขอร้องคุณ ขอร้องคุณช่วยเอาคนของคุณมายืมให้ผมหน่อยไม่ได้เหรอ?”

คราวนี้บุริศร์มึนงงไปทั้งตัวเลย

นี่มันไม่ใช่แนวทางของธเนศพลนี่

หรือจะบอกว่าคนที่เขาจะสืบนั้นเป็นคนที่สำคัญต่อเขามากเหรอ

บุริศร์นั้นเข้าใจธเนศพลดี หลายปีมานี้ไม่ว่าใครธเนศพลก็จะรักษาระยะห่างด้วยตลอด ถึงแม้จะเป็นพี่น้องที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาก็ตาม เขาก็จะรักษาความเหินห่างไว้เสี้ยวหนึ่งเสมอ

เขามีหยิ่งยโสของเขา

ที่สำคัญอยู่ในตำแหน่งแบบเขา อยากจะตรวจใครแล้วตรวจไม่ได้บ้าง?

ขอแค่เขาโทรศัพท์ไปสายเดียว ก็มีคนเก่งมากความสามารถอยากจะช่วยเหลือเขามากมาย แล้วตกลงเป็นคนแบบไหนกันนะถึงได้ทำให้เขาต้องไปตรวจสอบอย่างเงียบเชียบและยอมลดสถานะของตัวเองลงด้วย?

“ผู้หญิงเหรอ?”

“ผู้ชาย”

บุริศร์นึกว่าธเนศพลต้องเงียบเชียบอย่างนี้เพราะความรัก แต่กลับคิดไม่ถึงว่าคำตอบของธเนศพลจะทำให้เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

“คุณชอบผู้ชายเหรอ?”

“คุณไปไกล ๆ เลยนะ! ผมไม่ใช่เกย์นะ!”

สำหรับการคิดเลอะเทอะของบุริศร์ ในที่สุดธเนศพลก็รักษาสไตล์ของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่แล้ว

บุริศร์หัวเราะขึ้นมาอย่างหาได้ยาก บรรยากาศแบบเมื่อกี้ก็มลายหายไปเลย

“งั้นผมก็ไม่เข้าใจแล้วนะ คนแบบไหนกันที่สามารถทำให้คุณชายธเนศพลเป็นห่วงเป็นใยได้ แถมยังจะไม่ให้คนอื่นรู้เรื่องอีก?”

บุริศร์ถามขึ้นอย่างยิ้มแย้ม ตอนแรกนึกว่าแค่ล้อเล่นเท่านั้น แต่ทางด้านโน้นกลับไม่มีเสียงของธเนศพลลอยมาตั้งนาน จึงทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะอึ้งไปครู่หนึ่ง

“คุณชายธเนศพล!”

“บุริศร์ ผมสามารถบอกคุณได้ แต่ว่าคุณจะต้องรับประกันว่าเรื่องนี้มีแต่คุณกับผมสองคนเท่านั้นที่รู้เรื่อง”

ธเนศพลพูดอย่างเคร่งขรึมมาก

ท่าทีของบุริศร์ก็ความเคร่งขรึมขึ้นมาเสี้ยวหนึ่งแล้ว

“ผมไม่ฟังก็ได้ คนที่คุณจะยืมเดี๋ยวผมจะโทรศัพท์ให้เขา แต่ว่าเขาจะสามารถติดต่อคุณได้เมื่อไหร่นั้น ผมก็บอกไม่ได้เหมือนกัน”

ก่อนหน้านั้นบุริศร์แค่อยากจะหยอกธเนศพลเล่นสักหน่อย ไม่ได้คิดจะอยากรู้จริง ๆ เขารู้ดีมากกว่าใครว่า อยู่ในตำแหน่งของธเนศพลนั้น ถ้าอยากจะตรวจเช็กคนคนหนึ่งจะต้องไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ แน่

ถ้ารู้เยอะไปกลับจะกลายเป็นเรื่องไม่ดีได้ โดยเฉพาะต้องไปเกี่ยวข้องกับเรื่องทางเมืองหลวง บุริศร์ยังไม่ได้คิดไม่ตกขนาดนั้น

คนอย่างธเนศพลนั้นเขารู้จักดีอยู่ แล้วก็ไม่อิดออดและให้จิ้งจอกเงินไปช่วยเหลือเลย

เรื่องนี้เขาจะไม่มีทางให้กานต์มาแปดเปื้อนแน่

เด็กคนนั้นยังเล็กเกินไป เรื่องบางเรื่องถ้ามีส่วนร่วมมากเกินไปกลับจะกลายเป็นการทำร้ายเด็ก

ธเนศพลกลับไม่รู้ความในใจที่คดโค้งในตอนนี้ของบุริศร์ ในตอนที่ได้ยินบุริศร์พูดแบบนี้นั้น อยู่ ๆ เขาก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ผมเปลี่ยนความคิดแล้ว เรื่องนี้คุณจะต้องรู้จริง ๆ”

“คุณชายธเนศพล เรื่องตลกนี้ไม่น่าขำสักนิดเลย”

บุริศร์รู้สึกเบื่อหน่ายอยู่บ้าง

เจ้าธเนศพลคนนี้มันจะเอาแต่ใจแบบนี้ตลอดเลย

ธเนศพลกลับพูดขึ้นอย่างไม่สนใจว่า “คนที่เกี่ยวข้องกับเมียคุณนรมน คุณไม่อยากฟังเหรอ?”

นี่มันเท่ากับว่าจับจุดอ่อนของบุริศร์ไว้ได้เลย และทำให้ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่รู้จะปฏิเสธยังไงดีจริง ๆ

จ้องมองนรมนที่มองมาที่ตัวเองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยนั้น บุริศร์ก็ปิดไมค์ไว้ แล้วพูดกับนรมนขึ้นว่า “หรือไม่คุณไปช่วยผมสั่งกาแฟสักแก้วหนึ่ง ผมรู้สึกคอแห้งขึ้นมาหน่อยแล้ว”

นรมนรู้ว่า นี่คือการที่บุริศร์อยากจะแยกตัวเธอออกไป

เธอเองก็ไม่ได้ไม่พอใจอะไร ในทุกอย่างที่บุริศร์ไม่ต้องการให้เธอรู้ เธอก็ไม่อยากรู้ เพราะว่าเธอเชื่อว่าบุริศร์จะสามารถจัดการเรื่องพวกนี้ให้เรียบร้อยได้

“ได้ค่ะ คุณเร็ว ๆ หน่อยนะ เดี๋ยวกาแฟเย็นแล้วจะไม่อร่อยนะคะ”

นรมนยิ้มแล้วก็ก้าวเดินกลับไปตามทางเดิมเลย

จนถึงนรมนเดินเข้าไปในร้านกาแฟแล้ว ทางบุริศร์ถึงได้ถามเสียงต่ำขึ้นว่า “ใครกันที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับภรรยาผม?”