บทที่ 1260 นี่คุณเองก็ใช้การเดาเป็นด้วยเหรอ

“เกวลินเหรอ? คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? เกิดเรื่องขึ้นกับวินเซนต์แล้วเหรอ?”

นี่เป็นความคิดแรกของนรมน

เกวลินส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “วินเซนต์ให้ฉันกลับมาช่วยเขาเอาของ”

“ของอะไร?”

ครั้งนี้บุริศร์เป็นคนเปิดปากพูดขึ้น

ถึงแม้จะไม่พอใจเป็นอย่างมากที่เกวลินทำให้วินเซนต์บาดเจ็บ แต่ว่าพอรู้สถานะที่แท้จริงของเกวลินแล้ว และรู้ความคิดของวินเซนต์มานั้น บุริศร์ก็ไม่อยากจะทำให้เธอลำบากใจมากเท่าไหร่

ในเมื่อเธอจะได้กลายเป็นภรรยาของวินเซนต์แล้ว

ที่จริงเกวลินนั้นรู้สึกกลัวบุริศร์อยู่

ผู้ชายคนนี้ไม่เหมือนกับวินเซนต์ ความเย็นชาของเขานั้นมาจากข้างในกระดูก แล้วแฝงความเยือกเย็นที่ผลักไสคนให้ไปไกล ๆ เอาไว้ แต่กลับทำให้คนรู้สึกกลัวจนตัวสั่น

ส่วนความเย็นของวินเซนต์นั้นเป็นการออกมาโดยตรง ราวกับถ้ำน้ำแข็ง แฝงไว้ด้วยความโหดเหี้ยมและแรงสังหาร ทำให้คนแค่มองก็รู้สึกกลัว ความรู้สึกแบบนี้กลับทำให้เกวลินยอมรับได้

แล้วตอนนี้อยู่ ๆ บุริศร์ก็มาถามคำถามตัวเอง เกวลินจึงอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ฉันไม่รู้ เขาให้ฉันกลับไปหาป้ายหยกที่มีรูปนกอินทรีที่ห้องนอนของเขา”

สีหน้าของบุริศร์ดูไม่ได้ขึ้นมาทันทีเลย น้ำเสียงก็ไม่ดีมากเช่นกัน

“เขาให้คุณกลับมาเอาเหรอ?”

“อืม ใช่ค่ะ”

เกวลินไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิด รู้สึกแต่เพียงว่าสีหน้าของบุริศร์ดูไม่ดีมากเลย หนำซ้ำแม้แต่กลิ่นอายก็ยังมีแรงสังหารจนทำให้คนรู้สึกกลัว

เธอกลืนน้ำลายลงคอคำหนึ่งอย่างอัตโนมัติ แล้วก็หลบไปข้างหลังนรมนอย่างรวดเร็ว

นรมนเองก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงของบุริศร์ จึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า “ทำไมเหรอคะ? ก็แค่ป้ายหยกอันหนึ่งไม่ใช่เหรอ?”

สายตาที่บุริศร์จ้องมองเกวลินมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย แต่ที่สุดแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วก็พานรมนจากไปเลย

พอเขาเดินไปปุ๊บ เกวลินก็เกือบจะยืนไม่อยู่เลย

บุริศร์คนนี้ช่างน่ากลัวมากจริง ๆ

น่ากลัวมากกว่าวินเซนต์ซะอีก

หวังว่าต่อไปคงจะไม่มีต้องมีโอกาสยืนอยู่ด้วยกันกับเขาแล้ว

เกวลินคิดไปแบบนี้ แล้วก็วิ่งเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว

ตลอดระยะทางบุริศร์เอาแต่เงียบขรึม

นรมนดูออกว่าเขามีเรื่องในใจ แต่ว่าก็ไม่ได้เปิดปากถาม บุริศร์ก็เป็นอย่างนี้ ในตอนที่เขาอยากจะพูดก็จะพูดเอง ถ้าไม่อยากจะพูด คุณถามเขาไปก็ถามเสียเปล่า

ทั้งสองคนมาถึงห้องผู้ป่วยที่โรงพยาบาลของวินเซนต์อย่างรวดเร็ว

บุริศร์เปิดประตูเข้าไปโดยตรงเลย

พยาบาลกับหมอกำลังล้างแผลให้วินเซนต์อยู่

นรมนยืนอยู่ที่หน้าประตูไม่ได้เดินเข้าไป แต่บุริศร์กลับพูดขึ้นเสียงเย็นว่า “ไม่ต้องล้างแล้ว ล้างไปแล้วก็ยังบาดเจ็บอยู่ดี จะทำให้มากเรื่องแบบนี้ทำไม?”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยกลิ่นดินปืนปะทุอยู่เต็มที่ทำให้วินเซนต์อึ้งไปครู่หนึ่ง พอเงยหน้าขึ้นมาก็สบเข้ากับดวงตาที่ไร้ความอบอุ่นของบุริศร์ จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่นขึ้นมาคำหนึ่ง “คุณนี่ยังไงกัน? ทำอย่างกับว่าผมติดเงินคุณไว้ยังไงอย่างงั้นแหละ”

“สิ่งที่นายติดค้างฉันมันไม่ใช่เงิน”

คำพูดของบุริศร์พูดได้อย่างหนักหน่วง

รอยยิ้มของวินเซนต์แข็งค้างไว้บนใบหน้า จากนั้นก็พูดเสียงต่ำขึ้นว่า “คุณเจอกับเกวลินเข้าแล้วเหรอ?”

“นายกะว่ะปิดบังฉันไว้เหรอ? แล้วให้เธอไปเอาป้ายหยกรูปนกอินทรีทำไม? ฉันจำได้ว่าตอนนั้นเคยพูดไว้ว่า ป้ายหยกนี่จะสามารถให้นายสมหวังได้อย่างหนึ่ง นายกะว่าจะใช้กับตัวเธอเหรอ? นายรู้หรือเปล่า ทุกวันทุกเดือนทุกปีที่นายผ่านไป มีอันตรายอยู่เยอะแยะมากมาย ป้ายหยกอันนี้สามารถช่วยชีวิตนายตอนที่ช่วงเวลาสำคัญได้นะ แต่ตอนนี้นายกลับจะเอาออกมาใช้บนตัวเกวลิน! นายรู้สึกว่าฉันจะต้องเอาชีวิตเธอให้ได้เลยใช่ไหม? เพื่อที่จะปกป้องเธอแล้ว นายถึงกับมองฉันแบบนี้เลยเหรอ? เป็นพี่น้องกันมาหลายปีขนาดนี้ ฉันอยู่ในสายตานายแล้วเป็นคนที่ไม่มีน้ำใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”

บุริศร์รู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง

วินเซนต์รีบพูดขึ้นว่า “ไม่ใช่นะ พี่ใหญ่ ที่ผมให้เธอไปเอาป้ายหยกนั้น ไม่ใช่เพื่อที่จะเอามาให้คุณปล่อยเธอไป ผมรู้ว่าคุณรู้จักผมดี และก็สามารถรู้ได้ด้วยว่าผมจะทำยังไง แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง เกวลินก็ได้กลายเป็นผู้หญิงของผมแล้ว ในส่วนนี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ และผมเองก็ไม่อยากเปลี่ยนแปลงด้วย คุณดีกับผมมากจริง ๆ แน่นอนว่าจะต้องยอมปล่อยเธอเพราะการตัดสินใจของผม แต่ว่าเธอได้ทำให้ผมบาดเจ็บ แล้วทำร้ายพี่น้องของเรา สำหรับจุดนี้ผมจำเป็นจะต้องให้คำตอบกับพี่น้องของเราอย่างหนึ่ง”

อาจจะเพราะว่าพูดทีเดียวเยอะขนาดนี้ วินเซนต์ก็เลยไอขึ้นมาเล็กน้อย

บุริศร์อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยังเอาน้ำจากข้าง ๆ มาแก้วหนึ่งแล้วยื่นให้เขาไป

“ให้คำตอบกับพี่น้องคำตอบหนึ่งนายจะเอาป้ายหยกมาทำไม?”

“ทุกคนต่างก็รู้ถึงความหมายที่ป้ายหยกมีต่อผม เกวลินทำผิดไปแล้ว ก็จะต้องได้รับการลงโทษ แต่ว่าเธอเป็นผู้หญิงของผม แน่นอนว่าผมต้องรับโทษแทนเธอแน่ แต่ว่าถ้าผมทำแบบนี้แล้ว คาดว่าต่อหน้าพี่น้องในสหภาพQTคงจะปล่อยเธอไป แต่ว่าในลับหลังคงอยากจะสร้างความลำบากให้เธอ ป้ายหยกเลยเป็นของที่ผมกะว่าจะมอบไว้ให้เธอเป็นของป้องกันตัว”

คำพูดของวินเซนต์ทำให้สีหน้าของบุริศร์ดูดีขึ้นมาหน่อย

“ไม่ได้เอามาใช้บนตัวฉันก็ดีแล้ว”

“ไม่หรอก ชีวิตผมยังมีค่ามากอยู่ ต่อไปยังจะต้องมาบังแดดบังฝนให้ภรรยา โอกาสเพียงหนึ่งเดียวนี้ผมจะต้องรักษาไว้ให้ดีแน่”

วินเซนต์ยิ้มอ่อน ๆ ไป ในดวงตามีแววมีชีวิตชีวาขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง

อยู่ ๆ บุริศร์ก็รู้สึกว่าบางทีวินเซนต์คนเดิมอาจจะค่อย ๆ กลับมาแล้วก็ได้

เกวลินไม่ใช่ทรรศยา แต่ว่ากลับเป็นน้องสาวของทรรศยา ในวินาทีที่วินเซนต์ได้ครอบครองเกวลิน บางทีเขาอาจจะได้ทำการตัดสินใจแล้ว

ว่าผู้หญิงคนนี้เขาจะต้องเอาให้ได้

นี่ถึงจะคือวินเซนต์ คือวินเซนต์ที่บุริศร์คุ้นเคย เขาจะรู้อยู่ตลอดว่าสิ่งที่ตัวเองต้องการคืออะไร และที่สำคัญจะมีเป้าหมายที่ชัดเจนและจะไปทำให้ดีที่สุด

บุริศร์ตบบ่าของวินเซนต์เล็กน้อย แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ตัวนายเองมีขอบเขตหน่อย อย่าให้มันเกินไปก็พอ อ๋อ ใช่แล้ว ฉันกับนรมนจะไปแล้วนะ กานต์จะอยู่ที่นี่ต่อ นายรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อย แล้วช่วยฉันดูแลลูกชายด้วย”

“พวกคุณจะไปแล้วเหรอ? จะไปไหนครับ? ตอนแรกไม่ได้กะว่าจะไปเร็วขนาดนี้ไม่ใช่เหรอครับ?”

วินเซนต์นึกว่าบุริศร์มาแล้ว ตัวเองจะได้ลอยชายหลายวันหน่อย อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ยังเป็นผู้ป่วยอยู่ไม่ใช่เหรอ?

แต่ไม่ว่ายังไงก็คิดไม่ถึง ว่าบุริศร์จะไปเร็วขนาดนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะหดหู่เล็กน้อย

บุริศร์เองก็รู้สึกเกรงใจเล็กน้อย แต่ว่าพอคิดถึงเรื่องของทางนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาว่า “ต้องลำบากนายแล้ว ถ้าหากว่ายุ่งไม่ไหวจริง ๆ ก็หาคนมาช่วยได้นะ”

“จะหาใครได้ละครับ?”