ตอนที่ 1270
บทที่ 1270 ผมไม่ได้ตั้งใจ
October 31, 2026
“ผมยังไม่ตอบคำถามตอนนี้ได้ไหมครับ？”
เสียงของกิจจาเคร่งขรึม ถ้าตั้งใจฟังให้ดี จะสามารถได้ยินความร้อนใจ
เขาอยู่ในศาลบรรพบุรุษพูดว่าตนเองต้องพึ่งพาคนอื่น ตอนนี้คำนี้ออกมาจากปากบุริศร์ กิจจารู้สึกไม่ค่อยน่าฟัง
ตอนนั้นทำไมตนเองถึงได้พูดแบบนี้ออกมา？
ในตระกูลโตเล็ก นรมนก็ดี กมลก็ด้วย จนแม้แต่รวมบุริศร์ไปด้วยซ้ำ พวกเขาปฏิบัติต่อตนเองเหมือนลูกแท้ๆ จะมีความรู้สึกต้องพึ่งพาคนอื่นที่ไหน？
แต่วันนี้พูดออกไปแล้ว ก็เหมือนสาดน้ำออกไป เอากลับคืนไม่ได้
กิจจาก็เคยแค้นเคือง เคยเสียใจ วันนี้ถูกบุริศร์บีบบังคับเช่นนี้ ในใจยิ่งไม่เป็นสุข
มองเห็นในตอนนี้กิจจามีท่าทางที่เด็กอายุห้าขวบควรมี บุริศร์ถึงจะพูดด้วยรอยยิ้ม “ได้สิ รอไปไหว้หลุมศพพ่อของลูกกลับมา ลูกค่อยบอกแด๊ดดี้นะ”
“รออีกสองสามปีค่อยบอกไม่ได้เหรอครับ？”
กิจจารู้สึกเวลาน้อยเกินไป
บุริศร์กำลังเคี่ยวเข็ญเขา！
“ไม่ได้！”
บุริศร์ตอบอย่างตรงไปตรงมาสุดๆ
กิจจาหดหู่ใจทันที
ทั้งสองคนวิ่งอีกรอบ แต่ครั้งนี้ไม่มีใครพูดอะไร
เมื่อกลับมาที่พัก นรมนกับกมลก็ตื่นแล้ว
กมลกำลังยิ้มอย่างเบิกบานใจอยู่ในอ้อมแขนนรมน ไม่รู้ว่าพูดเรื่องตลกอะไรกัน เย้าแหย่จนนรมนหัวเราะซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บุริศร์มองเห็นภาพแบบนี้ ใจอ่อนยวบอย่างห้ามไม่ได้
“คุยอะไรกันอยู่？ หัวเราะมีความสุขขนาดนี้”
บุริศร์ลูบศีรษะกมล
กมลกระโดดลงจากอ้อมแขนนรมนทันที ยิ้มพูด “นี่คือความลับของหนูกับหม่ามี้ค่ะ ไม่บอกแด๊ดดี้หรอก พี่กิจจา คิดไม่ถึงว่าพี่จะออกไปวิ่งกับแด๊ดดี้！ เป็นไงบ้าง？ อากาศที่นี่ดีไหม？”
“ค่อนข้างสดชื่น”
กิจจาอ่อนโยนกับกมลเสมอมา
“พี่กิจจา เมื่อกี้หม่ามี้บอกว่าอีกสักพักจะไปที่อื่น ไปทำความสะอาดสุสานของคุณอา วันนี้พี่จะรู้สึกแย่มากไหม？ถ้ารู้สึกแย่มาก หนูสามารถให้พี่ยืมไหล่พักพิงได้นะ ถึงแม้จะเปราะบางไปหน่อย แต่ก็ได้อยู่นะ”
ได้ยินกมลพูดแบบนี้ กิจจารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที
“อืม”
“งั้นเอาตามนี้นะ เกี่ยวก้อยสัญญากัน”
กมลยื่นนิ้วก้อยของตนเองออกไป
เด็กสองคนเกี่ยวก้อยสัญญากัน ท่าทางจริงจังสุดๆ นรมนเห็นแล้วซาบซึ้งใจเล็กน้อย
“พวกเราก็เคยเป็นเด็ก เห็นพวกเขาแล้วเหมือนกลับไปตอนนั้นเลย”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ นรมนนึกถึงพ่อแม่ตระกูลธนาศักดิ์ธน เธอส่ายหน้าทันที กล่าวเสียงเบา “กินข้าวเถอะ ฉันหิวแล้ว”
“ได้ พวกคุณกินไปก่อนเลย ผมกับกิจจาจะไปอาบน้ำ เหงื่อโชกไปทั้งตัว ไม่สบายตัว”
“อืม”
นรมนพยักหน้า
บุริศร์พากิจจาไปอาบน้ำ
กมลแกว่งผมเปียของตนเอง พูดอย่างเกียจคร้าน “หม่ามี้ ได้ยินว่าที่นี่มีถนนเส้นหนึ่งเต็มไปด้วยของอร่อย ถ้ามีเวลาพวกเราไปเที่ยวสักหน่อยดีไหมคะ”
“จ้ะ”
นรมนตอบรับอย่างสบายๆ กลับทำให้กมลชะงักไป
“หม่ามี้ หม่ามี้ตกลง？ หม่ามี้กับแด๊ดดี้มาที่นี่เพื่อจัดการธุระไม่ใช่เหรอคะ？”
“จัดการธุระเป็นเรื่องรอง สิ่งสำคัญคือพาลูกทั้งสองออกไปเที่ยว อยากไปเที่ยวที่ไหนบอกหม่ามี้กับแด๊ดดี้ สามารถทำให้ลูกๆ รู้สึกพอใจได้ก็จะต้องทำให้ลูกๆ พอใจ”
ได้ยินนรมนพูดแบบนี้ กมลดีใจทันที
“จริงเหรอคะ เยี่ยมไปเลย ตอนนี้หนูอยากจะกินของอร่อยบนถนนเส้นนี้ให้ถึงที่สุด”
“ไม่มีปัญหา”
นรมนหัวเราะขึ้นมา
รู้มาตลอดว่าลูกสาวของตนเองกินเก่ง จึงไม่แปลกใจสักนิดกับความต้องการที่เธอพูดขึ้นมา
“เย้！ ขอให้หม่ามี้อายุยืนหมื่นปี！”
กมลกระโดดสูงสามฟุต นรมนใจหายวาบ
“ช้าหน่อยลูก ร่างกายตัวเองเป็นยังไงไม่รู้เหรอ？ ดูลูกสิ ถ้าหัวชนขึ้นมาจะทำยังไง？”
สำหรับนรมน กมลก็ยังคงเป็นกมลเมื่อก่อน ถึงแม้ตอนนี้การผ่าตัดจะประสบความสำเร็จแล้ว แต่สภาพร่างกายของเธอยังทำให้นรมนเป็นห่วง
กมลกลับพูดอย่างไม่สนใจ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่ดนัยสอนท่าหนูมากมาย สามารถทำให้หนูมีสมรรถภาพทางร่างกายที่แข็งแรง หม่ามี้ หม่ามี้อย่าเห็นหนูเป็นคนป่วยอีกได้ไหม”
นรมนหัวเราะ พูดอย่างอ่อนโยน “ในใจของหม่ามี้ ลูกคือเด็กน้อยของตลอดไป จะยอมเห็นลูกบาดเจ็บได้ยังไง？”
“แหะๆ หม่ามี้ดีที่สุด”
กมลอวยจนโอเวอร์
นรมนถามด้วยรอยยิ้ม “เห็นลูกเล่นเข้าขากับดนัยได้ดีมาตลอด ทำไม？ ชอบพี่ดนัยมากเหรอ？”
“อืม ก็นับว่าชอบค่ะ”
กมลเอียงหัวคิดสักพักจึงตอบออกมา “ในตัวพี่ดนัยมีอะไรหลายอย่างที่สามารถเรียนรู้ได้ พี่ชายของหนูคนนั้นเก็บตัวเกินไป ถึงแม้จะเป็นอัจฉริยะ แต่เป็นคนละส่วนกับพี่ดนัย หม่ามี้ หนูเล่นกับพี่ดนัยแล้วสามารถเรียนรู้อะไรได้มากมาย”
“แบบนี้เหรอ？”
“ถ้าไม่อย่างงั้นล่ะคะ？”
นัยน์ตาใสสะอาดของกมลมองนรมน ไม่เข้าใจความหมายของเธอ
นรมนตระหนักขึ้นมาทันทีว่าลูกสาวของตนเองเพิ่งจะอายุห้าขวบ แถมยังกินเก่ง ในสมองเดาว่ามีแต่เรื่องกิน จะคิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างชายและหญิงได้อย่างไร
เธอรู้สึกว่าความคิดของตนเองผิดปกติไปหน่อย
“เปล่าจ้ะ หม่ามี้แค่ถามดู”
“อ้อ พี่เวธนีก็เก่งมาก หม่ามี้ หนูจะบอกความลับอย่างหนึ่งให้ฟัง พี่เวธนีชอบคุณอาของเธอมาก”