ตอนที่ 1280
บทที่ 1280 ต่อไปก็ห้ามเล่น
October 31, 2026
“แด๊ดดี้ เป็นอะไรไปคะ?”
แม้กมลจะรู้สึกได้ถึงความผิดปกติเล็กน้อย แต่สุดท้ายยังคงขาดทักษะอยู่บ้าง
นรมนรีบดึงกิจจาเข้ามาในอ้อมอก พูดเบาๆ “มีคนซุ่มโจมตี”
แม้ร่างกายจะค่อนข้างอ่อนแอ แต่สัญชาตญาณการป้องกันตัวกับระดับการตอบสนองขั้นพื้นฐานยังมีอยู่
บุริศร์มองนรมนด้วยความเป็นห่วง พูดเบาๆ “คุณยังไม่ต้องเข้าไป อยู่กับกิจจาข้างนอก ผมจะเข้าไปดูหน่อย”
“แด๊ดดี้ แล้วหนูล่ะ?”
จริงๆกมลอยากจะคอยคุ้มกันให้บุริศร์ ความถนัดของเธอคือการซุ่มยิง แค่หาที่สูงอำพรางตนเองเอาไว้ ก็สามารถแบ่งเบาภาระให้บุริศร์ได้มากแล้ว
บุริศร์มองความคิดของเธอออก ยิ้มแล้วลูบหัวของเธอพูดขึ้น “ภารกิจของลูกคืออยู่เป็นเพื่อนหม่ามี้ อีกเดี๋ยวเตรียมตัวกินอาหารอร่อยๆ”
“แด๊ดดี้ หนู......”
“เด็กดี เชื่อฟังนะ”
บุริศร์ตัดบทคำพูดของกมล แล้วพาบอดี้การ์ดไม่กี่คนลงจากรถไปด้วย
ตอนนี้นรมนรู้สึกว่ารถคันนี้ก็เป็นเป้าโจมตีที่เคลื่อนไหวได้ ถ้าอีกฝ่ายดักซุ่มอยู่จริงๆ ก็ถือว่าพวกเขาโดนล้อมเอาไว้แล้ว
“กิจจา กมล พวกเราต้องลงจากรถ”
นรมนไม่สามารถนั่งรอความตายอยู่ที่นี่ได้
กมลรีบพูดขึ้น “หนูมีแฟลชบอมบ์กับแก๊สน้ำตา ตอนจะออกเดินทางขอมาจากปีวราสองอันเผื่อเกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้น”
ได้ยินกมลพูดอย่างนี้ กิจจาก็ชะงักงัน แล้วพูดขึ้น “เอาแฟลชบอมบ์กับแก๊สน้ำตามาให้พี่”
“พี่กิจจา หนูจัดการได้”
“เอามาให้พี่!”
กิจจาเคร่งขรึมอย่างถึงที่สุด
เขาจะยอมให้กมลทำเรื่องที่อันตรายขนาดนี้ได้ยังไง?
กมลมองนรมนด้วยความน้อยใจ เพราะนรมนพยักหน้า เธอจึงส่งไปให้กิจจาอย่างไม่เต็มใจ บ่นพึมพำ “หนูคิดจะเอามาเล่นเฉยๆ หนูยังไม่เคยเล่นอันนี้เลยอะ”
“ต่อไปก็ไม่อนุญาตให้เล่น”
กิจจากำชับอย่างจริงจัง หลังจากเห็นว่านรมนกับกมลเตรียมตัวพร้อมแล้ว จึงดึงสลักแล้วโยนออกไป
แสงเจิดจ้าทำให้คนลืมตาไม่ขึ้นอย่างฉับพลัน
นรมนใช้โอกาสนี้ จับเด็กสองคนไว้คนละข้างวิ่งลงไปจากรถ ทั้งยังกลิ้งตัวพาเด็กๆไปซ่อนไว้ที่ด้านหลังป้ายหมู่บ้านหมู่บ้านน้ำใสอีกด้วย
ในเวลาเดียวกันกิจจาก็โยนแก๊สน้ำตาออกไป
เสียงไอจากรอบๆด้านดังขึ้นอยู่พักหนึ่ง
นรมนหยิบปืนพกออกมาจากที่เอว อาศัยการฟังยิงไปตามตำแหน่งที่ได้ยินเสียงไอ
กิจจาไม่ได้พกอาวุธมาด้วย จึงหยิบหนังสติ๊กอันหนึ่งออกมาจากในกระเป๋า หยิบหินก้อนเล็กๆบนพื้นแล้วยิงออกไปโดยใช้การฟังเสียงเพื่อหาตำแหน่ง
กมลเห็นพวกเขายิงได้ยอดเยี่ยม ตนเองก็คันๆมือ น่าเสียดายที่ปืนซุ่มยิงของเธออยู่บนรถ อีกอย่างที่นี่ก็ไม่เหมาะสมกับการซุ่มยิง
เธอจึงทำได้เพียงแสดงบทบาทเป็นคุณหนูอ่อนแอที่จำเป็นต้องได้รับการปกป้องเท่านั้น
“กมล ตามติดพี่ไว้นะ อย่าวิ่งมั่วซั่วเข้าใจไหม?”
กิจจาหันมามองกมล ก็พบว่าร่างของเธอเกือบจะออกไปจากป้ายหมู่บ้านแล้ว จึงรีบดึงเธอกลับเข้ามา
เดิมทีกมลอยากถือโอกาสที่แสงของระเบิดยังไม่จางหายไป ตนเองจะไปตามหาปืนสักกระบอก คิดไม่ถึงว่ากิจจาจะเห็นเข้า จึงทำได้เพียงติดตามอยู่ข้างๆกิจจาอย่างเชื่อฟัง
นรมนเห็นกิจจาดูแลกมลได้เป็นอย่างดี ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว
การปะทะกันอย่างรุนแรงสิบกว่านาทีได้สิ้นสุดลง
ตอนที่บุริศร์พาคนออกมาจากด้านใน ด้านนอกก็ไม่มีเสียงแล้ว
พวกบอดี้การ์ดเก็บกวาดสนามรบแล้วถึงพบว่าคนพวกนั้นเป็นทหารรับจ้างกลุ่มหนึ่ง เครื่องแบบเหมือนกับคนที่โจมตีพวกเขาที่หมู่บ้านดารายนคราวก่อนเลย
สีหน้าของบุริศร์ค่อนข้างแย่
บุณพจน์！
ไอ้คนสารเลว！
เขาบอกว่าเขาเป็นพี่คนโตไม่ใช่เหรอ?
ครั้งก่อนที่หมู่บ้านดารายนลอบฆ่าไม่สำเร็จ ครั้งนี้จึงเปลี่ยนมาที่หมู่บ้านน้ำใสงั้นเหรอ?
เป็นเขาที่มีความเมตตาให้เขามากเกินไปสินะ
แววตาของบุริศร์ปรากฏความเย็นชาออกมาเล็กน้อย
นรมนเห็นสงครามจบลงแล้ว จึงพาเด็กๆเดินออกมา
“เป็นไงบ้าง? คนด้านในหมู่บ้านน้ำใสไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไร แต่ว่าบ้านของปีวราโดนโจมตี”
คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนตกใจ รีบถามขึ้น “แล้วคนล่ะ? เป็นอะไรไหม?”
“ตอนนี้ไม่เจอใครเลย ไม่รู้ว่าโดนพาตัวไปหรือเปล่า”
บุริศร์ก็โมโหมาก
เหมือนพวกเขาช้าไปก้าวหนึ่งอีกแล้ว
นรมนกลัวว่าการฆ่าคนอย่างโหดร้ายที่หมู่บ้านดารายนจะเกิดขึ้นอีกครั้ง จึงรีบพูด “คนอื่นๆที่หมู่บ้านน้ำใสไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?”
“พวกเรามาทันพอดี พวกเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ เพียงแค่โดนขังเอาไว้ ตอนนี้บอดี้การ์ดกำลังจัดการ พวกเราเข้าไปก่อนเถอะ”
“อื้ม”
บุริศร์กับนรมนพาเด็กๆเข้าไปในหมู่บ้านน้ำใส
หมู่บ้านน้ำใสเป็นหมู่บ้านที่สวยงามมาก ด้านหลังเป็นภูเขาอยู่ติดแม่น้ำ ทัศนียภาพน่าดึงดูด
นรมนเห็นแววตาที่หวาดผวาของคนในหมู่บ้าน ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้คร่ำครวญ จึงรู้สึกละอายใจไปโดยปริยาย
ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขามา คนธรรมดาพวกนี้คงไม่ต้องเจอกับความโชคร้าย
กมลเงียบผิดปกติ กิจจากลับถือกล่องยาไปตรวจดูว่ามีคนบาดเจ็บหรือเปล่าอย่างรวดเร็ว เริ่มต้นทำหน้าที่หมอแล้ว
ปีวราพาคนกลับมาอย่างรวดเร็ว ตอนที่เธอเห็นสนามรบด้านนอก หน้าก็ซีดเผือดไปหมด
“แม่ฉันล่ะ?”
ปีวรารีบวิ่งเข้ามาทันที