ตอนที่ 1287
บทที่ 1287 บางเรื่องมันไม่ใช่อย่างที่คุณเห็น
October 31, 2026
นรมนรู้สึกถึงสีหน้าที่แตกต่างของบุริศร์ จึงนึกถึงการโดนกู่ครั้งนั้นอย่างแน่นอน
ในครั้งนั้นเดิมทีแล้วนึกว่าท้อง แต่เป็นการทรมานร่างกายเธอด้วยพิษกู่อีกครั้ง
ดวงตานรมนเย็นชาขึ้น
ที่แท้ก็พิรุณ!
ตอนนั้นรู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นไม่มีความสามารถมากขนาดนั้น นึกว่ากล้าณรงค์เป็นคนทำ ไม่คิดว่าจะเกี่ยวข้องกับพิรุณ
ก็แสดงว่าพิรุณและกล้าณรงค์อยู่กลุ่มเดียวกัน บางทีพวกเขาอาจจะมีความสัมพันธ์แบบร่วมมือกัน?
นึกถึงความเป็นไปได้นี้ สีหน้านรมนก็เย็นชาขึ้น
ถึงแม้พรวลัยกำลังดูแลบุณพจน์อยู่ ก็ยังให้ความสนใจกับนรมนและบุริศร์ตลอดเวลา เมื่อเธอรู้สึกถึงแววตาเย็นชาของบุริศร์และนรมน ก็เพิ่มการป้องกันทันที
“พวกคุณคิดจะทำอะไร? ฉันจะบอกพวกคุณไว้ให้ ข้างนอกเป็นคนของนายท่านพิรุณทั้งหมด แค่ฉันตะโกนออกไป พวกคุณก็หนีไม่พ้นแน่”
“ฉันไม่มีเจตนาร้ายกับเขา”
น้อยครั้งมาก ไม่คิดว่าบุริศร์จะเอ่ยปากอธิบาย
บุณพจน์ในตอนนี้สงบลงแล้ว เหมือนนอนหลับไป ทำให้รู้สึกเป็นห่วงสงสาร
อารมณ์บุริศร์ซับซ้อน แต่ก็ยังเดินไปอย่างควบคุมเท้าตัวเองไม่ได้
ในหัวสมองเขาปรากฏสิ่งที่เห็นบุณพจน์ร้องห่มร้องไห้กับหลุมฝังศพตรินท์ที่สุสานตรินท์
สุดท้ายแล้วผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลือดเย็นขนาดนั้น
เมื่อบุริศร์เดินไป ทั้งร่างพรวลัยเกิดการป้องกัน แต่ถูกนรมนดึงมานั่งข้างๆ แต่ดวงตาเธอจ้องบุริศร์ตลอด ถ้าบุริศร์จะทำอะไรกับบุณพจน์ เธอก็พร้อมโจมตีกลับทุกเมื่อ
สำหรับความเครียดของพรวลัย บุริศร์ยิ้มขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจแล้วพูดขึ้น “คุณจงรักภักดีกับเขามาก”
พรวลัยไม่ได้พูดอะไร อารมณ์ไม่ได้รับผลกระทบจากบุริศร์ จ้องมองเขาตลอดเวลา
บุริศร์ไม่สนใจพรวลัยอีกต่อไป และลงมือดูแผลบนร่างกายบุณพจน์
บนร่างกายเขาล้วนเป็นแผลเป็น แผลใหม่แผลเก่าเกิดขึ้นต่อเนื่อง ส่วนมากเป็นแผลจากมีด
เมื่อเขาเห็นแผลใหม่ตำแหน่งหัวใจของบุณพจน์ บุริศร์ก็ดูเหมือนเข้าใจบ้างแล้ว
ผู้ชายคนนี้ทำให้ตัวเองบาดเจ็บเพื่อเอาหนอนกู่ออกทุกครั้งเลยไหม?
เขาบ้าไปแล้วเหรอ?
หรือคิดจริงๆ ว่าเขามีร่างอมตะ?
ดวงตาบุริศร์ค่อนข้างแดงก่ำทันที หัวใจเศร้าหดหู่อย่างรุนแรง
พวกเขาสามพี่น้อง ถ้าต้องพูดจริงๆ ดูเหมือนตรินท์จะใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจมากหน่อย แต่อายุก็สั้นมากที่สุด และพวกเขาสองพี่น้องก็ถือว่าตกทุกข์ได้ยากมาด้วยกันไหม?
ทั้งๆ ที่รู้ว่าช่วยตนแล้วจะได้รับการลงโทษหนักขนาดนี้ ไม่คิดว่าจะยังลงมือช่วยอีก ไม่สนว่าเป็นกลยุทธ์ทำร้ายตัวเองหรือจริงใจ บุริศร์ก็รู้ว่าตัวเองใจอ่อนแล้ว
“พาเขาไปเถอะ ในเมื่อพิรุณไม่หวงแหนลูกชายคนนี้ งั้นก็ให้เขากลับไปอยู่กับฉันดีกว่า”
บุริศร์พูดจบก็แบกบุณพจน์ขึ้นมา แต่ได้ยินเสียงครวญครางเบาๆ
“แกคิดว่าฉันยังไม่ตายดี คิดจะซ้ำเติมฉันอีกเหรอ? บุริศร์ ฉันไม่ใช่คนของนายอีกแล้ว อะไรคือให้กลับไปอยู่กับนาย?”
เสียงของบุณพจน์เบามาก ลมหายใจอ่อนแอมาก แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้ของเขา ทั้งสามคนในที่เกิดเหตุล้วนตกตะลึง
“คุณชายบุณพจน์!”
พรวลัยสลัดหลุดจากนรมนทันที แล้วรีบวิ่งไป
“คุณชายบุณพจน์ คุณฟื้นแล้วเหรอ? คุณเจ็บไหม? เดี๋ยวฉันออกไปเอายาแก้ปวดให้คุณ ฉัน……”
“เงียบ! หนวกหูจะตายอยู่แล้ว”
บุณพจน์ตะคอกเสียงทุ้ม ขมวดคิ้วเล็กน้อย
พรวลัยเงียบปากทันที แต่ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความกังวลและเป็นห่วง
บุณพจน์ไม่ได้มองเธอ แต่เงยหน้ามองบุริศร์
ดวงตาบุริศร์เย็นชา บนใบหน้าไม่ค่อยมีการแสดงออก แต่บุณพจน์รู้สึกว่าบุริศร์ในเวลานี้น่ารักเป็นพิเศษ อบอุ่นเป็นพิเศษ
“นายมาทำไม?”
“มาดูว่านายตายหรือยัง ถ้าตายแล้ว ฉันจะเก็บศพนาย ฉันขุดพื้นที่โล่งข้างๆ ตรินท์ให้เป็นสุสานแล้ว ถ้านายตายไปแล้วจริงๆ ฉันจะฝังนายข้างๆ ตรินท์ ตรินท์จะได้อยู่ข้างล่างคนเดียวไม่เหงา”
ใบหน้าเย็นชาของบุริศร์พูดขึ้นราบเรียบ โทนเสียงเย็นชาไร้ความอบอุ่น แต่ทำให้บุณพจน์ยิ้มอย่างมีความสุข
“นายอยากให้ฉันตายมากสินะ บุริศร์ วางฉันลง พวกนายออกไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้แล้วที่จะกลับไปเส้นทางเดิม ข้างนอกตอนนี้ต้องถูกระแวดระวังอยู่แน่ๆ ภูเขาป่าไม้ที่พวกนายเข้ามาคาดว่าถูกควบคุมไว้แล้ว ถ้าพวกนายไม่ออกไป ก็ยังมีทางรอดชีวิต ถ้าออกไป นั่นก็คือทางตัน ถ้านายตายไปแล้วใครจะเก็บศพฉันล่ะ?”
บุณพจน์กระแอมไอ ดิ้นรนลุกออกจากตัวบุริศร์
พรวลัยเห็นแล้วก็รีบพยุงเขา
“คุณชายบุณพจน์”
บุณพจน์ถึงได้เหลือบมองเธอ
“ทำไมทำให้ตัวเองจนตรอกแบบนี้? น่าเกลียดจะตายอยู่แล้ว”
คำพูดของบุณพจน์ทำให้พรวลัยรีบก้มหน้าพูดขึ้น “ดำเนินการในภูเขาต้นไม้ ใส่แบบนี้เพื่อความสะดวกค่ะ”
“พยุงฉันนั่งลง”
บุณพจน์ถูกพรวลัยจับมือเอาไว้ บุริศร์ก็ไม่ได้แตะต้องเขาอีก แต่กลับไปข้างๆ นรมน คว้านรมนไว้ในอ้อมแขน
นรมนพิงเขาขณะที่ยิ้มแล้วพูดขึ้น “ฉันคิดว่าเขาพูดถูก ตอนนี้ที่นี่อยู่ในที่มืด ยังไงพิรุณก็คงไม่คิดว่าเราจะอยู่ที่นี่”
“อืม พักผ่อนสักหน่อย”
บุริศร์พยุงนรมนนั่งลงข้างๆ แล้วหยิบขนมปังกรอบอัดแท่งจากในกระเป๋าส่งให้เธอ
“กินหน่อยนะ เสริมพลังกาย”
บุณพจน์เห็นขนมปังกรอบอัดแท่งของบุริศร์ ก็รู้สึกหดหู่อย่างช่วยไม่ได้