ตอนที่ 1288
บทที่ 1288 อย่าทำเกินไปเลยนะ
October 31, 2026
“ดูท่าทางนาย เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว หรือจะบอกว่าที่คริชณะมาที่นี่คืออีกภารกิจหนึ่ง?”
คำพูดนี้ของบุณพจน์ทำให้คิ้วบุริศร์ขมวดเล็กน้อย พูดขึ้นอย่างราบเรียบ “เกิดอะไรขึ้นกับเขาฉันไม่รู้เลย ทุกอย่างนายเป็นคนพูดเอง ความน่าเชื่อถือมันไม่มากพอที่จะรับประกัน ฉันจะรู้อะไรอีกล่ะ? ในเมื่อนายรู้ว่าที่นี่เขามีกองทัพสามารถส่งไป งั้นนายก็ต้องรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน บอกที่อยู่เขากับฉัน”
“ทำไมนายมั่นใจคิดว่าฉันจะบอกนายล่ะ?”
บุณพจน์เหยียดหยามท่าทางในตอนนี้ของบุริศร์ รู้สึกอารมณ์เสียอย่างช่วยไม่ได้
บุริศร์พูดขึ้นอย่างราบเรียบ “สภาพของนายในตอนนี้ นายคิดว่านายไม่พูดแล้วฉันจะปล่อยนายไปได้เหรอ?”
“นายคิดจะทำอะไร?”
บุณพจน์ระแวดระวังขึ้นมาทันที
บุริศร์กลับยิ้มชั่วร้ายขณะพูดขึ้น “ร่างกายโทรมๆ ของนายในตอนนี้ ภรรยาฉันก็ปราบนายได้ นายยังคิดว่าตัวเองมีโอกาสชนะเหรอ?”
“อย่ามาขู่ฉัน ฉันก็มีคนของฉันที่นี่เหมือนกัน นายเห็นพรวลัยเป็นคนตายหรือไง?”
บุณพจน์ไม่กังวลหรอกว่าบุริศร์จะลงมือกับตน ถ้าต้องลงมือก็คงลงมือนานแล้ว ถึงจะลงมือ ด้วยทักษะของพรวลัยก็ขัดขวางพวกเขาไม่ได้
บุริศร์มองพรวลัยที่ยังรินน้ำอยู่ด้านนอก ก็พูดอย่างเยาะเย้ย “ยังไงนะ? เป็นผู้หญิงของนายจริงๆ สินะ? ภรรยาเหรอ?”
มือบุณพจน์ชะงักเล็กน้อย สีหน้าก็ชะงักเล็กน้อยเช่นกัน จากนั้นก็มองแผ่นหลังพรวลัย แล้วพูดขึ้นอย่างราบเรียบ “ไม่ใช่ เธอเป็นของขวัญบรรลุนิติภาวะตอนฉันอายุสิบแปด เป็นของขวัญที่พ่อฉันให้”
บุริศร์ตกตะลึงเล็กน้อย
ของขวัญบรรลุนิติภาวะคืออะไรเขารู้
มันคือธรรมเนียมที่สืบทอดกันมาในสมัยโบราณ หมายถึงวันที่ผู้ชายอายุสิบแปดปีเป็นผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่จะมอบผู้หญิงคนหนึ่งให้กับเขา เพื่อให้ผู้ชายเปิดซิงสาวพรหมจรรย์ สอนเรื่องบนเตียงระหว่างชายหญิงให้กับผู้ชาย โดยปกติแล้วผู้หญิงแบบนี้ล้วนเป็นผู้หญิงที่ผู้ใหญ่เลือกมาจากตัวเลือกนับพัน มอบให้ลูก ด้านหนึ่งเพื่อบรรเทาความเศร้า อีกด้านหนึ่งเพื่อติดตามการเคลื่อนไหวของลูกว่าสมเหตุสมผลหรือไม่หลังจากเป็นผู้ใหญ่ ถ้ามีพฤติกรรมผิดปกติก็จะรายงานให้ผู้ใหญ่รู้ได้ทันเวลา ถือเป็นเครื่องเฝ้าสังเกตที่เอาไว้ข้างกายลูก
แค่บุริศร์ไม่คิดว่าสมัยนี้แล้ว พิรุณยังใช้วิธีการนี้มาควบคุมบุณพจน์อีกจริงๆ
“ตอนนายเป็นทหารเธอก็ตามไปด้วยเหรอ?”
“ตามไป มีเงินก็ทำได้ทุกอย่าง นับประสาอะไรกับพาผู้หญิงคนหนึ่งเข้าค่ายทหาร”
บุณพจน์หัวเราะเยาะเย้ยตัวเอง
บุริศร์ถึงได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าทำไมคำพูดเหล่านี้บุณพจน์ถึงไม่พูดต่อหน้าพรวลัย
“ทำไมไม่ฆ่าเธอซะ?”
หลังจากผู้ชายบางคนมีกำลังเป็นของตัวเองแล้ว ผู้หญิงที่ปลอมตัวมาในภารกิจก็จะถูกฆ่าในที่เกิดเหตุ ตั้งแต่นั้นมาก็จะกำจัดสายลับคนนี้ที่ผู้ใหญ่มอบให้ตน
ด้วยความสามารถของบุณพจน์ ต้องการดึงตะปูนี้ออกเป็นเรื่องที่ง่ายมาก
บุณพจน์กลับพูดขึ้นอย่างราบเรียบ “ฆ่าเธอทำไม? ฆ่าเธอไปแล้ว ก็จะมีอีกคนมาในภายหลัง และฉันคนนี้เป็นคนรักความสะอาด ผู้หญิงคนเดียวก็พอแล้ว นายให้ฉันนอนกลับผู้หญิงแปลกหน้าไปเรื่อยๆ ฉันก็รังเกียจความสกปรกนะ”
คำพูดนี้ทำให้นรมนมองบุณพจน์มากขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
บุริศร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วกอดนรมนไว้ในอ้อมแขนแน่น
นรมนรู้สึกค่อนข้างประหลาดใจ จากนั้นก็เข้าใจ ผู้ชายคนนี้หึงเหรอ?
เด็กดี!
เธอก็แค่มองบุณพจน์มากหน่อยเท่านั้นเอง ขนาดนั้นเลยเหรอ?
บุณพจน์ก็รู้สึกตกตะลึงนิดหน่อยอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นก็ยิ้มขณะพูดขึ้น “นายไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไม่ได้สนใจภรรยานาย”
“ถ้านายสนใจเธอ ตอนนี้นายคงตายไปนานแล้ว”
คำพูดนี้ของบุริศร์ทำให้นรมนอายนิดหน่อย
กระอักกระอ่วนเกินไปแล้วโอเคไหม
“ฉันไปดูพรวลัยก่อนนะว่าทำไมไปหาน้ำนานจัง? คงไม่ได้ไปแจ้งเบาะแสกับพิรุณหรอกนะ?”
ขณะที่นรมนพูดก็จะลุกขึ้น ก็ได้ยินบุณพจน์พูดขึ้น “เธอไม่ทำหรอก เธออยู่กับฉันมาตั้งแต่อายุสิบแปด ตอนนี้ก็สามสิบแล้ว เราอยู่ด้วยกันมาสิบสองปี ถ้าเธอต้องการทรยศฉัน ไม่ต้องรอให้ถึงตอนนี้หรอก”
“หืม?”
นรมนค่อนข้างสงสัย
บุริศร์พูดกับนรมน “คุณไปดูหน่อยว่าเธอต้องการความช่วยเหลือไหม”
“โอเค”
นรมนเข้าใจความหมายของบุริศร์ พยักหน้าแล้วเดินออกไป
เมื่อห้องหลักเหลือแค่บุริศร์และบุณพจน์ บุริศร์ก็ควักบุหรี่มวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้
บุณพจน์ก็ไม่ได้ดัดจริต จุดบุหรี่แล้วสูดมันอย่างแรงสองที
บางครั้งวิธีการหยุดความเจ็บปวดนั้นมีมาก แต่สิ่งที่ผู้ชายชอบที่สุดก็ยังเป็นนิโคติน
หมอกควันพุ่งออกจากปากเขา มันปิดใบหน้าเขา ทำให้เห็นการแสดงออกไม่ชัด
บุริศร์พูดขึ้นเสียงทุ้ม “นายอยากปล่อยเธอไปเหรอ?”
“ใช่ เธอสามสิบแล้ว ถ้ายังไม่ไป ชีวิตนี้ก็จบเห่จริงๆ แล้ว ออกไปจากที่นี่ ออกไปจากฉัน เธอถึงจะมีโลกที่กว้างกว่านี้ และมีชีวิตที่สวยงามขึ้น ฉันถ่วงเธอมาสิบสองปีแล้ว จะถ่วงเธอไปตลอดชีวิตไม่ได้”
ขณะที่บุณพจน์พูดก็สูบบุหรี่อีกครั้ง ไม่รู้ว่าเพราะสูบเร็วเกินไปหรือว่าอะไร เขาไอรุนแรงขึ้นมาอย่างคาดไม่ถึง
สุดท้ายบุริศร์ก็ทนไม่ค่อยไหว เข้าไปลูบหลังเขา บุณพจน์จึงฉวยโอกาสนี้นอนลงไปบนตักเขา
“เฮ้อ อย่าทำเกินไปสิ”