บทที่ 1291 พวกเราแค่หลงเข้ามา

ระหว่างที่พรวลัยตกลงไปก็จับนรมนแน่น และตอนที่กำลังจะตกถึงพื้นก็คิดจะรองรับ แต่นรมนเข้าใจดี ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดทันที

“คุณ...”

พรวลัยประหลาดใจมาก

นรมนกระซิบ “เธอคือผู้หญิงของบุณพจน์ พวกเรารับปากเขาแล้วจะดูแลเธออย่างดี ตอนนี้เธอท้องลูกของเขา ถ้าหากตกลงไปคงจะอันตรายแน่”

พูดจบนรมนก็ผลักพรวลัยขึ้นด้านบน ส่วนตัวเธอเป็นเบาะรองเอง

ความเจ็บปวดรุนแรงประกอบกับความเร็วของที่ตกลงมา เกือบทำให้นรมนรู้สึกว่ากระดูกซี่โครงตัวเองจะหัก

สายตาของพรวลัยฉายแววซาบซึ้ง

นับแต่เป็นผู้หญิงของบุณพจน์ เธอถูกบอกว่าไม่ว่าในสถานการณ์ใดเธอจะต้องดูแลความปลอดภัยของบุณพจน์ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตของตัวเองก็ตาม จะปล่อยให้บุณพจน์เป็นอันตรายไม่ได้

แต่นรมนกับบุริศร์คือคนที่บุณพจน์แคร์มากที่สุด ตามเหตุผลแล้วเธอรู้สึกว่าตัวเองควรจะปกป้องพวกเขา ไม่อย่างนั้นบุณพจน์จะเสียใจ แต่นึกไม่ถึงในสายตาของนรมน เธอกลับมีความสำคัญ

สิบกว่าปีแล้ว เธอเป็นเงามาตลอด มีหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดในมุมมืด เป็นหมากที่จะถูกโยนทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เวลานี้เธอถึงรู้สึกว่าตัวเองคือคน และมีคนใส่ใจและให้ความสำคัญ

ความรู้สึกนี้นอกจากบุณพจน์มอบให้เธอแล้ว นรมนนับเป็นคนที่สองที่ทำให้เธอรู้สึกเช่นนี้

เธอรู้สึกคัดจมูกอยากจะร้องไห้ พูดเสียงอู้อี้ “ขอบคุณค่ะ นรมน”

“ไม่ต้องเกรงใจ แต่เธอควรจะดึงฉันขึ้นไปนะ ฉันเจ็บมาก”

นรมนรู้สึกว่าตัวเองจะหักเป็นแปดส่วนแล้ว เจ็บสุดๆ

พรวลัยรีบประคองเธอลุกขึ้น สองคนเพิ่งลุกขึ้นมาได้ ก็มีปากกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อที่หลังหัว

“อย่าขยับ! หันไป!”

เสียงที่เย็นเยือกไร้อารมณ์ทำให้รมนกับพรวลัยตะลึง ใจเต้นรัว เกรงว่าเรื่องที่พวกเขากลัวจะเป็นจริงแล้ว

ที่นี่เป็นสถานที่ของคนของพิรุณจริงๆ หรือ

นรมนก้มหน้า เห็นว่าอีกฝ่ายสวมรองเท้าบูตทหาร ขาก็สวมกางเกงของทหารรับจ้าง ใจก็อดรู้สึกหนักอึ้งไม่ได้

ขณะที่เธอแอบคิดว่าจะหยิบปืนพกติดตัวออกมาจากในอกเสื้อ แต่ถูกอีกฝ่ายดูออกก่อน

“บอกแล้วไง อย่าขยับ! ไม่งั้นแกโดนระเบิดหัวแน่”

คำพูดนี้แน่นอนว่าเต็มไปด้วยการข่มขู่

ต่อให้นรมนอยากจะสู้ตาย แต่ตอนนี้เธออยู่กับพรวลัย ทำให้เธอไม่กล้าประมาท

อีกฝ่ายแย่งปืนของพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว

บุริศร์ไม่รู้ตกลงไปตรงไหนแล้ว ตอนนี้นรมนร้อนใจมาก

“พวกแกเป็นใคร พวกเราแค่หลงเข้ามา”

“หุบปาก! ตามพวกเรามา!”

อีกฝ่ายไม่อยากฟังคำอธิบายของนรมน

พรวลัยดึงแขนเสื้อนรมน กระซิบ “ตามพวกมันไปก่อนเถอะค่ะ ตอนนี้พวกเราไม่มีทางเลือกอื่น”

“แต่บุริศร์เขา...”

“เขาน่าจะอยู่แถวนี้ นั่นเป็นค่ายกลแปดทิศหยินหยาง อาจจะเป็นเพราะเลือดของฉันกระตุ้นค่ายกล ทำให้พวกเราตกลงมา แต่บุริศร์ไม่น่าจะอยู่ไกลจากพวกเรามากนักค่ะ”

เมื่อได้ฟังพรวลัยพูดเช่นนี้ นรมนก็ค่อยวางใจลงหน่อย

ขอแค่บุริศร์อยู่ห่างจากพวกเขาไม่ไกลมาก นรมนก็มีวิธีหาเขาเจอ

พวกเธอสองคนตามทหารรับจ้างสองคนเดินเข้าไปเต็นท์ข้างหนึ่ง

นรมนมองรอบๆ ที่นี่มีเต็นท์ราวสิบกว่าหลัง สร้างกลางแจ้งทั้งหมด หรือว่าที่นี่สร้างขึ้นเพื่อดักตอรอกระต่ายจับพวกเธอ

พวกเธอเดินมาแล้วสามวัน แต่ยังหนีไม่พ้นอีกหรือ

หรือว่าถูกพิรุณจับได้แล้ว

เมื่อนึกถึงพิรุณ นรมนก็รู้สึกโกรธ ดูเหมือนตัวเองเดินวนไปเวียนมานานขนาดนี้ สุดท้ายก็ยังเหมือนตัวตลกตกอยู่ในมือเขา ความรู้สึกนี้แย่สุดๆ

“เข้าไปรอ! อย่าเล่นลูกไม้!”

ผู้ชายคนหนึ่งเร่งพวกนรมนเข้าไปในเต็นท์หนึ่ง

ในเต็นท์นี้ไม่มีคน มีแค่นรมนกับพรวลัยสองคน เต็นท์ค่อนข้างกว้าง ผู้ชายคนนั้นไม่ได้ตามเข้ามา เพียงแต่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก

นรมนเห็นที่นี่มีอาหารและน้ำดื่ม คิดถึงสุขภาพของพรวลัย เธอพูดเสียงเบา “ไม่ว่าต่อไปพวกเราจะเจออะไร กินอะไรก่อนเถอะ ดีกว่าไม่มีแรง”

“ค่ะ”

สีหน้าของพรวลัยซีดเซียวมาก ถึงกับมีเหงื่อเย็นผุดที่หน้าผาก

สภาพจิตใจของเธอย่ำแย่มาก

นรมนกลัวว่าเป็นอย่างนี้ต่อไปพรวลัยจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน ถึงกับรักษาเด็กในท้องไว้ไม่ได้ รีบให้เธอเอนพิงถุงนอนพักผ่อน

เธอยกอาหารมาวางตรงหน้าพรวลัย แล้วกินอาหารกับเธอ

พรวลัยดูเหนื่อยมาก เธอกินอิ่มแล้วก็ผล็อยหลับไป ขณะที่นรมนไม่กล้าหลับ นั่งอยู่ข้างๆ ตลอด มองทหารรับจ้างที่อยู่ข้างนอก ได้ยินเสียงเปลี่ยนกะด้านนอก ในใจว่างเปล่าไม่รู้จะทำอย่างไร

บุริศร์ตกลงมาใกล้ๆ กับพวกเธอแล้วก็ถูกทหารรับจ้างจับตัวเช่นกัน ถูกพามายังเต็นท์ที่อยู่ด้านนอกสุด

“พวกแกอย่าทำอะไรเมียฉัน ไม่อย่างนั้นฉันสาบานจะทำให้พวกแกเสียใจแน่ๆ”