บทที่1292 ฉันถึงต้องการความช่วยเหลือของนาย

“นี่คือ”

“เหมืองทอง”

คริชณะมองสายแร่ที่อยู่ตรงหน้า พูดเสียงเคร่งขรึม “ตอนนั้นพิรุณเป็นนักธรณีวิทยา เขาค้นพบที่นี่มีสายแร่ทองคำ ถึงได้สนใจหมู่บ้านดารายนมากขนาดนั้น และทำให้เกิดการสังหารหมู่ที่หมู่บ้านดารายนในเวลาต่อมา”

“สายแร่หรือครับ เขาทั้งลูกนี้คือสายแร่ทองคำหรือครับ”

บุริศร์มีเหมืองเพชรที่แอฟริกา ย่อมเข้าใจที่คริชณะพูดทันที

คริชณะพยักหน้า “ใช่แล้ว ต้นกำเนิดสายแร่อยู่ที่หมู่บ้านดารายน ผู้ใหญ่บ้านดารายนทุกรุ่นต่างรู้เรื่องนี้ หน้าที่ของพวกเขาคือปกป้องสายแร่ ที่จริงแล้วสำหรับพวกเขา แร่ทองคำไม่ใช่ความมั่งคั่ง แต่เป็นจิตวิญญาณ คือจิตวิญญาณที่ปกป้องดูแลหมู่บ้าน แมลงพิษบนเทือกเขาที่นี่พิเศษมาก คุณภาพแมลงพิษที่สกัดออกมายิ่งดี นายก็รู้ หมู่บ้านดารายนนับแต่อดีตก็สกัดแมลงพิษสืบต่อกันมา สายแร่นี้ไม่ต้องสงสัยคือพื้นฐานในการลงหลักปักฐานของหมู่บ้านดารายน เมื่อสายแร่ถูกทำลาย คุณภาพของแมลงพิษก็จะลดลง ได้ยินว่าหลายร้อยปีถึงจะสกัดพิษทองคำได้หนึ่งแผ่น แต่หมู่บ้านดารายนใช้เวลาแค่ร้อยปีก็สกัดพิษทองคำได้สามแผ่น และคุณภาพยังดีมาก หมู่บ้านดารายนจึงไม่ยอมให้คนนอกแตะต้องสายแร่นี้เด็ดขาด และเพื่อปกป้องความลับนี้ คนของหมู่บ้านดารายนจึงไม่แต่งงานกับคนภายนอก ต้องการเก็บความลับนี้ไว้ตลอดไป”

เมื่อได้ยินเรื่องเล่าเช่นนี้ บุริศร์ก็อึ้งไป

พิษทองคำมีถึงสามแผ่นหรือ

ในตัวเขามีอยู่หนึ่ง แล้วอีกสองล่ะ

“คุณอาบุญทิวาตอนนั้นก็มาที่นี่เพราะสายแร่นี้หรือครับ”

“ไม่ใช่ คุณอาบุญทิวามาที่นี่เพราะพิษทองคำ”

คริชณะถอนหายใจ ส่ายหน้า “คุณอาบุญทิวาของนายเป็นคนคลั่งรัก ตอนนั้นเขารักนงลักษณ์แต่คิดว่าตัวเองรักผู้หญิงคนเดียวกับพี่ชาย ถูกนงลักษณ์หลอกไปต่างประเทศแล้วรอดพ้นอันตรายมาได้ ต่อมาในที่สุดเขาก็รู้ความลับของนงลักษณ์กับคิม แต่ตอนนั้นนงลักษณ์เป็นผู้หญิงของพระราชา เขาท้อแท้หมดหวัง แต่เขาบังเอิญรู้ว่าในตัวนงลักษณ์มีพิษ ถ้าหากต้องการถอนพิษ จะต้องใช้พิษทองคำที่เป็นสุดยอดพิษของหมู่บ้านดารายนถึงจะแก้พิษได้ เพื่อช่วยนงลักษณ์ คุณอาบุญทิวาถึงได้มาที่หมู่บ้านดารายน”

บุริศร์คาดไม่ถึงคุณอาบุญทิวาจะมาที่นี่ด้วยเหตุผลนี้

เขาขมวดคิ้วนิดหนึ่ง นึกอะไรบางอย่างได้ จึงถามขึ้น “คุณอาบุญทิวามาที่นี่ คุณน้าชัญญาก็มาที่นี่ ทำให้ธนเดชที่จับตาสถานการณ์สายแร่ที่นี่มาตลอดสนใจขึ้นมาใช่มั้ย เขาคิดว่าคุณอาบุญทิวากับคุณน้าชัญญารู้ความลับของสายแร่ที่นี่ ถึงได้ฆ่าพวกเขาปิดปากถูกมั้ย”

“น่าจะเป็นอย่างนี้ แต่ฉันรู้มาว่าคุณอาบุญทิวาเจอพิษทองคำแผ่นหนึ่งจริงๆ และส่งให้นงลักษณ์แก้พิษ แต่ถูกเปิดเผยร่องรอย หลังจากนั้นเขาก็หายตัวไปไม่มีใครพบเห็นอีก นงลักษณ์หลายปีนี้ก็ตามหาตัวคุณอาบุญทิวา แต่คุณอาบุญทิวาหายตัวไปไร้ร่องรอย ไม่มีเบาะแสอะไร ขณะที่คุณน้าชัญญา ก็หายตัวไปเหมือนกันหลังจากที่คุณอาบุญทิวาหายตัวไป”

คริชณะขมวดคิ้วแน่น นี่เป็นปริศนาที่ยังไม่คลี่คลาย ทำให้เขาสงสัยมาก

บุริศร์คิดถึงคำพูดของบุณพจน์ พูดเสียงเบา “บุณพจน์เคยบอกว่าคุณอาบุญทิวาอยู่ในหุบเขานี้”

“หุบเขานี้หรือ”

คริชณะประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

“เขาบอกอย่างนั้น”

ใจของบุริศร์ไม่ค่อยสงบ

“พี่คริชณะ พี่บอกว่าตอนนั้นพิรุณเข้าหมู่บ้านดารายนเพราะสายแร่ใช่มั้ย แต่คนของหมู่บ้านดารายนห้ามคนนอกเข้าไม่ใช่หรือครับ ทำไมตอนนั้นถึงให้พิรุณเข้าหมู่บ้านล่ะครับ และยังให้เขาอยู่ในหมู่บ้านตั้งนาน อีกอย่างป้าโอคือผู้ใหญ่บ้านนายน้อยเธอจะไม่รู้เรื่องสายแร่นี้ได้อย่างไร

เมื่อได้ยินบุริศร์ถามอย่างนี้ คริชณะพูดเสียงเบา “ป้าโอเป็นแค่ผู้ใหญ่บ้านนายน้อย ตามกฎของหมู่บ้านดารายน มีแต่ผู้ใหญ่บ้านคนปัจจุบันตอนใกล้ตายถึงจะบอกความลับให้ผู้ใหญ่บ้านคนต่อไป แต่ตอนนั้นการสังหารหมู่ที่บ้านหมู่บ้านดารายนเกิดขึ้นกะทะหัน อดีตผู้ใหญ่บ้านไม่ทันบอกอะไรกับป้าโอ ป้าโอจึงไม่รู้เรื่องนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเราเริ่มสำรวจธรณีวิทยา บางทีพวกเราก็คงไม่มีทางรู้ความลับนี้”

“การสำรวจธรณีวิทยาหรือ”

“ใช่แล้ว พิรุณเป็นนักสำรวจธรณีวิทยา แม้ว่าเป็นแค่สถานะ แต่พวกเราแปลกใจมาตลอด นักสำรวจธรณีวิทยาทำไมสนใจหมู่บ้านดารายนมากขนาดนั้น และได้ยินมาว่าสมัยนั้นพิรุณเข้าหมู่บ้านดารายนได้เพราะเขาเป็นนักสำรวจธรณีวิทยา”

ได้ยินคริชณะพูดอย่างนี้ บุริศร์ก็สงสัย

“ผมไม่เข้าใจ ถ้าสายแร่คือความลับของหมู่บ้านดารายน และพิรุณก็เป็นนักสำรวจธรณีวิทยา พวกเขาไม่ควรจะอนุญาต ห้ามเขาเข้าไปถึงจะถูกสิ”

คริชณะพยักหน้า

“ตามเหตุผลควรจะเป็นอย่างนั้น แต่เท่าที่เราตรวจสอบแฟ้มข้อมูล ตอนนั้นพิรุณเข้าไปในหมู่บ้านดารายนโดยไม่มีอุปสรรค เพราะภูเขาด้านหลังหมู่บ้านดารายนเกิดดินโคลนถล่ม สายแร่ที่ซ่อนในเขาลึกจึงปรากฏเบาะแส คนของหมู่บ้านดารายนตื่นตระหนกมาก จึงส่งคนขึ้นเขาไปกลบฝังสายแร่นี้ แต่ภูเขาดินถล่ม มีคนตายไปสิบกว่าคน ตอนนั้นอดีตผู้ใหญ่บ้านไม่ตัดใจ ส่งคนไปกลบฝังอีกรอบ แต่เกิดเหตุการณ์ประหลาด ตอนนั้นคนที่เข้าร่วมภารกิจตายอย่างไม่ทราบสาเหตุในบ้านหมด เรื่องนี้ทำให้ในหมู่บ้านตื่นตระหนก พอดีกับที่ตอนนั้นพิรุณสำรวจธรณีวิทยาอยู่แถวนั้น อดีตผู้ใหญ่บ้านเข้าใจว่าเขาศึกษาด้านนี้ ถึงได้ให้เขาเข้ามาในหมู่บ้านเป็นกรณีพิเศษ เดิมทีอดีตผู้ใหญ่บ้านคิดว่า พิรุณช่วยฝังสายแร่แล้วจะฆ่าเขาปิดปาก แต่เขาไม่มีโอกาสนั้น กลับกลายเป็นหมู่บ้านดารายนถูกสังหารหมู่แทน”

ได้ยินคริชณะพูดอย่างนี้ บุริศร์ก็รู้สึกค่อนข้างเศร้าใจ

“พิรุณตั้งใจวางแผน หรือบางทีเหตุการณ์ดินถล่มและเหตุการณ์ประหลาดอาจเป็นเขาเองที่ตั้งจำสร้างเรื่องปริศนาขึ้น ในเมื่อเป้าหมายของเขาคือทางเข้าสายแร่ในหมู่บ้านดารายนอยู่แล้ว”

บุริศร์ไม่ใช่คนโง่ ในโลกนี้ไม่มีเรื่องบังเอิญมากมายขนาดนั้น เรื่องบังเอิญเกิดขึ้นมากแล้ว นั่นคือตั้งใจวางแผนทำขึ้นต่างหาก

คริชณะพยักหน้า “น่าจะเป็นอย่างนั้น”

“เรื่องพวกนี้พวกพี่สืบได้จากที่ไหนครับ”

บุริศร์ประหลาดใจทีเดียว

ตอนนั้นหมู่บ้านดารายนเหลือคนไม่มาก ตอนนี้ยังมีคนที่อยู่กับเขาหรือทำงานให้ คริชณะไปรู้เรื่องในอดีตมาจากไหนกัน

คริชณะหยิบหนังสือเก่าที่เก็บในเสื้อส่งให้บุริศร์

บุริศร์รู้สึกคุ้นตามาก หลังพลิกดูก็รู้สึกกลุ้มใจ

“นี่คือหนังสือเก่าเล่มนั้นของหมู่บ้านดารายนใช่มั้ย ทำไมมาอยู่กับพี่ได้”