ตอนที่ 1293
บทที่1293 ฉันอยากจะให้เธอมาทำงานด้วย
October 31, 2026
“เอาล่ะ อย่าเสียใจไป เบื้องบนให้โอกาสแล้ว ก็รอดูบุณพจน์ละกันจะเลือกอย่างไร นายก็ไม่ต้องเสียใจมากไป เรื่องนี้จบลงแล้ว นายอยากเกษียณก็ทำได้ หรือเผลอๆ อาจจะถึงกับได้เกษียณอายุก่อนและได้เงินเดือนก็ได้”
บุริศร์รู้ว่าเกษียณอายุก่อนและได้เงินเดือนหมายความว่าอย่างไร นั่นก็คือปลดประจำการ
คนทั่วไปเกษียณอายุหกสิบปี ทหารพิเศษเกษียณอายุสามสิบห้า แต่ตำแหน่งทหารของเขาอยู่ตรงนั้น แม้ว่าจะเกษียณแล้วยังมีตำแหน่ง ถึงกับมีเงินเดือน เพียงแต่ไม่ร่วมปฏิบัติการทหารเท่านั้น
นี่คือชีวิตที่บุริศร์ต้องการ
เขาพยักหน้า สูบบุหรี่มวนหนึ่งกับคริชณะ หลังจากนั้นก็พูดเบาๆ “ผมจะไปดูนรมนหน่อย จริงสิ ค่ายกลข้างนอกเป็นมายังไงกันแน่ คือกลแปดทิศหยินหยางโบราณจริงๆ หรือครับ”
“พูดถึงเรื่องนี้ ผู้หญิงคนนั้นที่มากับพวกนายไม่ใช่คนธรรมดา ถึงได้ฝ่าค่ายกลได้ ไม่ธรรมดานะ”
คริชณะสนใจพรวลัย
บุริศร์ได้ฟังแล้วก็รู้ว่าพรวลัยพูดถูกต้อง อดไม่ได้ที่จะสงสัยสถานะของเธอ
“พรวลัยเป็นคนของพิรุณ”
บุริศร์พูดเช่นนั้นทำให้คริชณะอึ้งไป
“พรวลัยงั้นหรือ นามสกุลอะไร”
“ไม่รู้ครับ ผมรู้แค่เธอชื่อพรวลัย เป็นของขวัญบรรลุนิติภาวะที่พิรุณให้บุณพจน์ แต่ดูเหมือนบุณพจน์จะแคร์เธอมาก”
บุริศร์เล่าเรื่องเท่าที่รู้ให้คริชณะฟัง
คริชณะพูดเสียงเบา “ผู้หญิงคนนี้น่าจะเป็นทายาทของค่ายกล สายแร่นี้เก่าแก่มาก ฉันบอกแล้วหมู่บ้านดารายนมีประวัติมาหลายร้อยปี ถ้าหากภูเขาลูกนี้ไม่มีค่ายกลปกป้อง บางทีอาจมีคนค้นพบสายแร่นี้ไปตั้งนานแล้ว ไม่มีทางซ่อนได้ดีขนาดนี้ นายไม่รู้ เพื่อทำลายค่ายกลนี้ พวกเราต้องเรียกยอดฝีมือมาเท่าไหร่ ทั้งวาดแผนที่ทั้งหาข้อมูลตั้งหลายเดือน นึกไม่ถึงพรวลัยนั่นจะแก้ได้ง่ายๆ เธอเป็นคนมีฝีมือ ฉันอยากจะให้เธอมาทำงานด้วย”
“เรื่องนี้ผมไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ พรวลัยผู้หญิงคนนี้มีความคิดเป็นของตัวเอง และยังฟังแต่บุณพจน์ ถ้าพี่อยากได้ตัวพรวลัย ก็ต้องให้เกียรติบุณพจน์”
ได้ยินบุริศร์พูดอย่างนี้ คริชณะก็รู้สึกลำบากใจ
“บุริศร์ นายกำลังทำให้ฉันลำบากใจ”
“ผมแค่พูดความจริง พรวลัยรักบุณพจน์ และในท้องยังมีลูกของบุณพจน์ ผมไม่สนใจพี่ต้องการคนเก่งอย่างไร อย่างน้อยจะบังคับพรวลัยไม่ได้ และจะให้เธอเหนื่อยเกินไปไม่ได้ ผมรับปากบุณพจน์ไว้แล้ว จะดูแลแม่ลูกให้ปลอดภัย”
นี่คือคำสัญญาของบุริศร์ต่อบุณพจน์
คริชณะขมวดคิ้วนิดหนึ่ง แต่ก็พยักหน้า
เห็นว่าคุยกันพอสมควรแล้ว บุริศร์ก็ถามว่านรมนอยู่ที่ไหน แล้วก็เดินจากไป
นรมนสงสัยตลอด อีกฝ่ายจัดหาอาหารดีมากมาให้ แต่ไม่ยอมให้พวกเธอออกจากเต็นท์
พรวลัยกลับนิ่งสงบ แต่ความนิ่งนี้กลับทำให้รู้สึกอึดอัด
นรมนรินน้ำให้เธอ พูดขึ้น “ดื่มน้ำหน่อยเถอะ บนเขาอากาศเย็น ดื่มน้ำอุ่นอบอุ่นร่างกาย”
“ขอบคุณค่ะ”
พรวลัยรับแก้วน้ำไปแต่เพียงแค่อุ่นมือ ไม่ได้ดื่ม สายตาฉายแววกังวล
“คุณชายบุณพจน์เมื่อไหร่จะมาสมทบกับพวกเราคะ”
นรมนไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
“คงเร็วๆ นี้แหละ”
ตอนที่บุริศร์เดินเข้ามา นรมนก็ประหลาดใจทีเดียว
“บุริศร์?”
“กลัวมั้ย”
บุริศร์ลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน ยิ้มพลางพูด “ไม่ใช่คนของพิรุณ แต่เป็นพี่คริชณะ”
“คริชณะหรือคะ พวกเราจับพลัดจับผลูเจอพี่คริชณะหรือคะ”
นรมนเซอไพรส์มาก
บุริศร์พยักหน้า
ช่วงนี้ภรรยาติดตามเขาไปที่ต่างๆ เหนื่อยมากจริงๆ
เมื่อได้ยินว่าเป็นทหารของคริชณะก็ขมวดคิ้วนิดหนึ่ง พูดเรียบๆ “ฉันอยากกลับไปหาคุณชายบุณพจน์ค่ะ”
บุริศร์มอง พูดเสียงเบา “ผมรับปากบุณพจน์ไว้แล้ว ให้คุณกลับไปไม่ได้ เขาคงมีแผนของเขา คุณกลับไปจะมีแต่ทำลายแผนของเขา อีกอย่างสภาพร่างกายคุณตอนนี้ก็ไม่เหมาะด้วย”
พรวลัยดวงตามีประกายนิดหนึ่ง มืออดลูบท้องตัวเองไม่ได้ สายตาอบอุ่นขึ้น