บทที่ 1295 ฉันแค่อยากให้เขาอยู่อย่างมีความสุข

ไม่มีใครเห็น ขอบตาของบุณพจน์มีน้ำตาไหลออกมา

นี่คือพ่อของเขา

ฮ่าๆๆ!

บุณพจน์เจ็บไปทั่วสรรพางค์กาย ถึงกับรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตาย น่าเสียดายความเจ็บปวดนี้ทรมานไม่หยุด ทำให้เขาพูดไม่ได้ มือขยับไม่ได้ นอนแห้งเหมือนศพ

ตอนที่กินพิษทองคำเข้าไปหวังว่าจะโชคดี คิดว่าตัวเองจะทำพิษทองคำได้ ชำระล้างพิษในร่างกายเหมือนเกิดใหม่ หลังจากนี้ไม่ต้องถูกพิรุณเป็นหุ่นเชิดและควบคุม แต่เขาก็รู้ พิษทองคำรุนแรงมาก ถ้าเขาทนไม่ไหว ก็จะต้องตายอยู่ที่นี่จริงๆ

หลายวันนี้พวกบุริศร์ไปแล้ว เขาตัดสินใจวางเดิมพันอย่างนี้ ไม่ได้เผื่อทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง ตอนนี้ระหว่างความเป็นความตาย เขาได้ยินพิรุณพูดจาเย็นชาไร้ความรู้สึกกับหูตัวเอง

ไม่ว่าอย่างไร เขาเลี้ยงตัวเองมาสามสิบปี แม้ว่าสามสิบปีนี้จะไม่เคยมีความรักอบอุ่น แต่สัมพันธ์ทางสายเลือด เขายังคงเป็นพ่อของตัวเอง

ตอนนี้เยื่อใยอาวรณ์สุดท้ายถูกพิรุณตัดขาดกับมือ

เขาคือลูกชายของพ่อ!

สามสิบปีมานี้ ต่อให้เลี้ยงหมาตัวหนึ่งก็น่าจะมีความรู้สึกไม่ใช่หรือ

แต่เขาเหมือนแค่ผ้าขี้ริ้ว จะโยนทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ ถึงกับไม่ให้โลงศพเขา แต่กลับจะให้คนโยนเขาลงในอ่างหนอนพิษเป็นเพื่อนกับแม่ที่ตายไปแล้ว

นี่คือพ่อของเขาจริงๆ หรือ

สำหรับพ่อแล้ว ตัวเขาเป็นอะไรกันแน่

ใจบุณพจน์เหมือนถูกมีดกรีด แต่ก็รู้สึกหลุดพ้น

ตอนนี้ไม่มีอะไรที่อาลัยอาวรณ์แล้ว

ความรู้สึกระหว่างเขากับพิรุณจบแล้ว

บุญคุณที่ให้กำเนิดเขา ถือว่าวันนี้ชดใช้แล้ว

บุณพจน์หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ

ที่นี่ไม่มีคนนอก ไม่มีทางที่ใครจะเห็นเขาอ่อนแอและเสียใจ เขาไม่จำเป็นต้องใส่หน้ากาก ในที่สุดก็ได้ร้องไห้จริงๆ

รู้สึกเจ็บปวดและหนาวเหน็บไปทั่วตัว หนาวจนเหมือนอยู่ในอ่างน้ำแข็ง

ถ้าหากฝืนต่อไปไม่ไหว เขาอาจจะตายอยู่ที่นี่จริงๆ ไม่รู้ตอนนี้พรวลัยเป็นอย่างไร จะอาละวาดกลับมาหาเขาหรือเปล่า

คิดถึงเรื่องราวในอดีตระหว่างตัวเองกับพรวลัย บุณพจน์รู้สึกเสียใจจริงๆ

ตลอดหลายปีมานี้ เขาไม่เคยเป็นเพื่อนพรวลัยใช้เวลาด้วยกัน

เขารู้ว่าพรวลัยชอบไปเดินเล่น แต่เขาก็ไม่เคยมีเวลาพาเธอไป หลายปีนี้ใช่ว่าไม่มีผู้หญิงคนอื่นอยากจะอยู่เคียงข้างเขา แต่เขาไม่อาจทนเห็นพรวลัยเสียใจได้

เขายังจำได้ครั้งนั้นที่ตัวเองบาดเจ็บหนักที่สุด พรวลัยร้องไห้ฟูมฟายดึงเขาจากกองคนตาย แล้วแบกเขาไปโรงพยาบาลอย่างยากลำบาก

หมอคนนั้นอยากจะได้ตัวพรวลัยเป็นค่าตอบแทนถึงจะยอมรักษาเขา นั่นคือครั้งแรกที่พรวลัยฆ่าคน ฆ่าคนเพื่อเขา

เขายังจำได้พรวลัยตอนนั้นเสียใจและอับจนหนทาง จำเสียงหมอคนนั้นฉีกเสื้อผ้าพรวลัยได้ ถึงกับจำเสียงร้องไห้ของพรวลัยจนเป็นสายเลือด

แต่เขาทำอะไรไม่ได้ ได้แต่มองเท่านั้น

พรวลัยหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมาฆ่าหมอคนนั้นต่อหน้าเขา

ตอนที่เลือดแดงฉานพุ่งใส่หน้าเขา เขามองเห็นพรวลัยตัวสั่นเทาและลนลานไม่รู้จะทำอย่างไรดี แต่แม้จะเป็นอย่างนี้ เธอยังคงหาเบตาดีนและยาจากห้องทำงานหมอได้ ค่อยๆ ช่วยเขารักษาบาดแผล

เขาไม่รู้ว่าตัวเองรอดชีวิตมาได้อย่างไร ช่วงเวลานั้นการต่อสู้ข้างนอกดุเดือด ผู้ก่อการร้ายกระจัดกระจายทุกที่ พรวลัยกับเขาซ่อนอยู่ในสำนักงานนั้นอาทิตย์กว่า

เขาเป็นไข้สูงไม่ลด พรวลัยคอยกอดเขาพูดคุยกับเขา เธอทำทุกอย่างเพื่อเขา

บุณพจน์นับแต่ครั้งนั้นเป็นต้นมา รับพรวลัยเป็นผู้หญิงของตัวเองอย่างแท้จริง

หลายปีมานี้ ทั้งสองคนฟันฝ่าห่ากระสุนมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ไม่มีลูกของตัวเอง เขาติดค้างพรวลัยมากเหลือเกิน และไม่รู้จะมีโอกาสเป็นที่พักพิงให้เธออีกหรือไม่ แต่มีบุริศร์อยู่ด้วย พรวลัยน่าจะได้รับการดูแลอย่างดี

บุณพจน์รู้สึกว่าตัวเองใกล้ตายอย่างมีความสุข ยามที่เฝ้าข้างนอกก็ไปแล้ว ทั้งศาลบรรพบุรุษเงียบสงัด เงียบจนเขาแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองน่าสมเพช

แม้แต่จะตายแล้วก็ยังไม่มีใครรู้ ถึงกับไม่มีใครรู้ศพของเขาอยู่ที่ไหน บางทีวันหนึ่งมีคนมาเจอเข้า เขาคงเหลือแต่โครงกระดูกในอ่างแล้ว

เมื่อนึกถึงจุดจบของตัวเองเช่นนี้ บุณพจน์ไม่รู้ว่าตัวเองควรร้องไห้หรือหัวเราะดี

ขณะที่พิรุณโมโหออกไปจากศาลบรรพบุรุษแล้ว ลูกน้องก็มาส่งข่าวอีกครั้ง รายงานว่า มิลินเข้าไปในศาลบรรพบุรุษของหมู่บ้านดารายน ตั้งนานแล้วยังไม่ออกมา ไม่รู้ว่าเข้าไปทำอะไร

พิรุณร้อนใจทีเดียว

“พาคนตามฉันไป”

ครั้งนี้ พิรุณตัดสินใจออกโรงเอง

ขอแค่จับมิลินได้ แย่งหนังสือโบราณนั้นมาได้ ไม่แน่อาจจะหาทางเข้าสายแร่เจอ

คนของพิรุณตามไปครึ่งหนึ่ง ที่เหลือทำงานอื่นๆ ไม่มีใครสนใจความเป็นความตายของบุณพจน์