ตอนที่ 1296
บทที่ 1296 เหลือเชื่อพวกคุณสองคนร่วมมือกัน
October 31, 2026
“บุริศร์ คุณเป็นยังไงบ้าง”
นรมนเห็นบุริศร์ทรุดลงคุกเข่าฉับพลัน ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
บุริศร์รู้สึกปวดแสบปวดร้อน เหมือนจะมีอะไรบางอย่างออกมาจากอก และเหมือนจะหนีมันไปไม่ได้ ความรู้สึกเหมือนถูกฉีกทึ้งทำให้เขาเกร็งไปทั้งตัว
“บุริศร์!”
เพราะความเจ็บปวด สีหน้าของบุริศร์แย่มาก เกือบจะอุ้มบุณพจน์ไม่ได้
พรวลัยรีบเข้าประคอง ขณะที่นรมนก็กอดแขนบุริศร์
“ไม่เป็นไรนะคะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”
สีหน้าบุริศร์ซีดเผือดมาก เหงื่อเม็ดโตไหลย้อย ความรู้สึกเจ็บปวดในร่างกายเหมือนว่าจะเกี่ยวข้องอะไรบางอย่างกับบุณพจน์
หรือว่า...
ในใจเขารู้สึกสงสัย
แทบจะทำไปโดยจิตใต้สำนึก บุริศร์หยิบมีดสั้นออกมากรีดข้อมือตัวเอง หยดเลือดสดหยดลงปากของบุณพจน์
กลิ่นคาวเลือดกระตุ้นบุณพจน์ ทำให้เขาอ้าปากโดยไม่รู้ตัว ดื่มเลือดของบุริศร์ เหมือนคนหิวน้ำมานาน
ภาพนี้ดูแล้วคาวเลือด และประหลาดหน่อย แต่ไม่มีใครพูดอะไร นรมนเพียงแต่มองบุริศร์สงสาร มองเห็นเลือดของเขาไหลลงในปากของบุณพจน์ ใบหน้าซีดเผือดราวกับจะยิ่งซีดขึ้น
บุณพจน์ดื่มไปครู่หนึ่ง บุริศร์ก็ฝืนไม่ไหวแล้ว นรมนรีบกดจุดที่คอของบุณพจน์ ทำให้เขาสลบไป สีหน้าของเขาดีขึ้นมาก แต่บุริศร์แทบยืนไม่อยู่
พรวลัยรีบอุ้มบุณพจน์มาจากในอ้อมกอดของบุริศร์ ขณะที่นรมนก็ประคองบุริศร์
“เป็นยังไงบ้างคะ ไหวมั้ย”
“ยังไหว พวกเรารีบไปกันเถอะ”
บุริศร์พยักหน้า
เขามองบุณพจน์แวบหนึ่ง เห็นว่าสีหน้าของบุณพจน์มีเลือดฝาดแล้ว ก็พูดขึ้นเสียงแผ่วเบา “ถ้าผมเดาไม่พิษ ในร่างกายเขาน่าจะมีพิษทองคำ พิษทองคำสองแผ่นปะทะกัน ก็เหมือนเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ ก็จะเกิดปฏิกิริยา ผมใช้เลือดตัวเองยับยั้งพิษของเขา บรรเทาอาการให้เขาชั่วคราว แต่ถ้าจะบรรเทาได้จริงก็ต้องไปหากิจจา ไม่รู้ข้างนอกจะมีคนมาเมื่อไหร่ เรารีบกลับกันเถอะ”
“โอเค”
นรมนพยักหน้า
พรวลัยมองบุริศร์แวบหนึ่ง แล้วมองบุณพจน์ จากนั้นก็ประคองบุณพจน์เดินออกไปโดยไม่ได้พูดอะไร
ตลอดทางทั้งสี่คนไม่มีใครพูดอะไร หลังออกจากทางลับ ก็กลับไปที่แคมป์ของคริชณะ ขณะที่กิจจากับกมลถูกรับมาที่นี่แล้ว
คนที่ตามพวกเขามาด้วยยังมีปีวรา
“เร็วเข้า รีบตรวจบุณพจน์หน่อย”
บุริศร์กระวนกระวายใจ
ส่วนนรมนเป็นห่วงร่างกายของบุริศร์ และให้หมอคนอื่นจ่ายยาบำรุงเลือดให้บุริศร์
กิจจารีบเข้ามาดู
เขาเห็นสภาพของบุณพจน์ ก็พูดขึ้นน้ำเสียงเคร่งเครียด “น่าจะเป็นพิษทองคำ ผมไม่ค่อยรู้เรื่องพิษทองคำมากนัก ต้องให้อาจารย์มาดูครับ”
สายตาบุริศร์เคร่งขรึมนิดหนึ่ง
เขาคิดถึงแผนการเดิมของตัวเอง
“มิลินยังอยู่ที่หมู่บ้านดารายนหรือ สถานการณ์ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง”
“พิรุณขังมิลินในหมู่บ้านดารายน แต่ก็โจมตีไม่ได้ สองฝ่ายยันกันอยู่ ตอนนี้กำลังสู้กันถึงขั้นดุเดือด”
คริชณะไม่รู้เข้ามาตอนไหน ได้ยินคำถามของบุริศร์จึงตอบคำถาม
บุริศร์ขมวดคิ้วนิดหนึ่ง
เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ได้ให้กำลังเสริมมิลิน เธอยันไว้ได้สองสามวัน นับว่าทำให้มิลินลำบากทีเดียว
“พาบอดี้การ์ดของพวกเราไปด้วย แล้วโทรไปหามิลิน ให้พวกเธอประสานงานกับคนของเราจับพิรุณให้ได้”
ถึงจุดวิกฤติแล้ว บุริศร์รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องปล่อยพิรุณไป
คริชณะรีบพูด “คนของพี่ไปร่วมได้”
เรื่องจับพิรุณ คริชณะก็ต้องการทำให้ได้เช่นกัน
บุริศร์พยักหน้า ตัดสินใจยืนขึ้นร่วมปฏิบัติการกับพวกเขา แต่ถูกนรมนดึงไว้
“ตอนนี้ร่างกายคุณไหวหรือคะ ให้ฉันไปดีกว่ามั้ย”
“คุณอยู่ที่นี่ดูแลพวกเขาดีกว่า ผมไม่เป็นอะไร”
บุริศร์มองนรมนอ่อนโยน กระซิบกับเธอ
ผ่านอะไรมามากมายเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกว่าคนตรงหน้ามีคุณค่า ไม่ว่าอย่างไร เขาจะดูแลตัวเองให้ดีเพื่อนรมน
นรมนเห็นว่าห้ามบุริศร์ไม่ได้ ก็ให้คนเอายาบำรุงเลือดเข้ามา
“ดื่มแล้วค่อยไปค่ะ”
“ครับ”
บุริศร์ลูบหัวนรมน หยิบชามยาในมือของเธอไปดื่มจนหมด ก็รู้สึกว่ามีจูบอุ่นประทับที่ริมฝีปาก
นรมนจูบบุริศร์ต่อหน้าทุกคน นี่นับเป็นครั้งแรก และทำให้บุริศร์อึ้งไป แต่รู้สึกว่าชาไปทั้งตัว ถึงกับอยากจะไม่สนใจอะไรทั้งนั้นอุ้มเธอเข้าไปในห้อง
เลือดของบุริศร์ลุกโชนและเดือดพล่าน แขนที่แข็งแกร่งกอดนรมนแน่น อยากจะขยี้เธอเข้าไปในเลือดเนื้อ
ลมหายใจนรมนถี่ ผลักบุริศร์ออกไป ใบหน้าแดงเรื่อเหมือนลูกท้อ
ที่นี่มีแต่ผู้ชาย แต่ละคนมองอย่างคึกคัก
คริชณะกระแอมสองที พูดกับบุริศร์ “เอาล่ะ พอได้แล้วมั้ง อย่าทรมานคนโสด”
บุริศร์ยิ้มเหมือนเด็กๆ รอยยิ้มที่มีความสุข ทำให้ทุกคนรู้สึกอิจฉาและปรารถนาจะเป็นเช่นนี้จากใจลึกๆ
“รอผมอยู่ที่นี่นะ”
“ค่ะ ระวังตัวนะคะ”
นรมนพยักหน้าเขินอาย