บทที่ 1299 เรื่องของฉันคุณไม่ต้องยุ่ง

“แกเป็นอะไรกับธนเดช”

นรมนยิงคำถามตรงๆ

พิรุณไม่พูดอะไร แต่จ้องมองนรมนเย็นชา สายตานั้นยากที่จะเข้าใจ

นรมนไม่บีบเขา ยิ้มบางๆ “พิรุณ ฉันทายละกัน แกกลายเป็นหมากตัวหนึ่งที่ถูกทิ้งใช่มั้ย แกถูกพวกเราจับนานขนาดนี้ อีกฝ่ายไม่สนใจแกจะเป็นจะตาย ถึงกับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ แกทุ่มเทกายใจทำงานให้คนอื่น แกเต็มใจหรือ”

พิรุณยังคงปิดปากเงียบ สายตาดูถูกทำให้นรมนรู้ว่าตัวเองเดาผิดแล้ว

หรือว่าพิรุณรู้แต่แรกว่าตัวเองเป็นหมากที่ถูกทิ้ง

ไม่ใช่สิ!

ถ้าเขารู้แต่แรกว่าตัวเองเป็นหมากไร้ค่า ไม่มีทางที่จะไม่วางแผนให้ตัวเอง หรือว่านี่คือแผนซ้อนแผนกันแน่

ตอนนี้นรมนระมัดระวัง เธอไม่รู้ว่าคนรอบตัวคนไหนกันแน่ที่เป็นไส้ศึก และยิ่งไม่รู้ว่าคนพวกนั้นวางกับดักเธอกับ บุริศร์อย่างไร

เมื่อไตร่ตรองดูแล้ว พิรุณถูกจับราบรื่นเกินไป และง่ายเกินไป

คนที่มีแผนการชั่วร้ายเมื่อสามสิบปีก่อน มีประสบการณ์ตกตะกอนมาสามสิบปี จะถูกเธอกับบุริศร์จับตัวเร็วขนาดนี้ได้ยังไง

นรมนยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่ามีปัญหา

เธอหุบยิ้มบนใบหน้า

“พิรุณ ไม่ว่าแกจะมีแผนอะไร คิดอะไร วันนี้แกมาถึงที่นี่แล้ว อย่าได้คิดจะออกไป ฉันคิดว่าแกคิดเผื่อทางหนีทีไล่ดีๆ ละกัน”

“ทางหนีทีไล่หรือ ฉันเสียดายจริงๆ ตอนที่บุริศร์เกิดไม่ได้บีบคอมันตาย ปล่อยให้มันเติบโตมาแข็งแกร่งอย่างนี้ วันนี้ฉันถึงได้พ่ายแพ้ แต่นรมน เธออย่าดีใจไป พวกเธอยังเด็กนัก ฉันแค่ถูกพวกเธอจับเท่านั้น ใครแพ้ชนะยังไม่ตัดสิน”

พิรุณพูดอย่างมั่นใจทีเดียว ราวกับการที่ถูกพวกเธอจับไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร

นรมนสังเกตเขา แต่ก็ไม่อาจมองเห็นอะไรจากท่าทางของเขา ได้แต่พูดเรียบๆ “งั้นเราก็มารอดูกัน แต่ฉันเสียดายแทนป้าโอ รักผู้ชายอย่างคุณ”

นี่คือความในใจของนรมน

ป้าโอแม้ว่าจะทำผิดหลายอย่าง แต่จนกระทั่งตายแล้วเธอคงนึกไม่ถึงคนที่ขายเธอและคนทั้งหมู่บ้านจะเป็นรักแรกของตัวเองอย่างพิรุณ และตอนนี้ก็ยังมองไม่เห็นความรักของพิรุณต่อโอสักนิดเดียว ดูจากทัศนคติของเขาต่อบุณพจน์ก็มองออกแล้ว

เมื่อนึกถึงบุณพจน์ นรมนก็โกรธมาก

พูดกันว่าเสือร้ายไม่กินลูก นึกไม่ถึงพิรุณร้ายยิ่งกว่าสัตว์ป่า

พิรุณเมื่อได้ยินชื่อของโอก็ชะงักนิดหนึ่ง จากนั้นก็แสยะยิ้ม “ผู้หญิงจากหมู่บ้านเล็กๆ จะคู่ควรกับฉันได้อย่างไร ฉันสละเวลาเล่นกับเธอ ก็เป็นเกียรติและโชคดีของเธอแล้ว!”

นรมนอึ้งทันที

ตอนที่พิรุณพูด ความดูถูกที่เขามีต่อโอเข้าถึงกระดูก ราวกับเขาเป็นชนชั้นสูงมาแต่เกิด ความคิดที่ฝังอยู่ในกมลสันดานไม่อาจเปลี่ยนได้

สถานะที่แท้จริงของพิรุณคืออะไรกันแน่

นรมนพลันนึกถึงประเด็นหนึ่ง

ตั้งแต่แรก ทุกคนคิดว่าพิรุณเป็นนักสำรวจธรณีวิทยา คนทั่วไปเห็นอาชีพนี้เกี่ยวข้องกับคนธรรมดา แต่ที่จริงแล้วความคิดนี้ผิดพลาด

ไม่ว่าเธอหรือบุริศร์ ตั้งแต่แรกก็คิดว่าพิรุณเป็นคนธรรมดา แต่เมื่อคิดดีๆ คนธรรมดาจะรู้จักหมู่บ้านดารายนได้อย่างไร และยังเจาะจงไปหมู่บ้านดารายน และถ้าเป็นคนธรรมดาๆ ธนเดชจะร่วมมือกับเขาหรือ

รายละเอียดที่เคยถูกมองข้ามหลั่งไหลเข้ามาในสมองของนรมน

เธอมองพิรุณอย่างนั้น มองพิรุณขนพองสยองเกล้า

“เธอมองฉันทำไม หรือว่าชอบฉันขึ้นมา”

พิรุณพูดจาหยาบคายจริงๆ

นรมนรู้สึกว่าบุณพจน์โตมาได้ทุกวันนี้ไม่ง่ายเลย

“พิรุณ ฉันสงสัยจริงๆ ทำไมบุณพจน์ถึงได้มีพ่ออย่างนี้”

“ไอ้ลูกเนรคุณถูกพวกแกซื้อแล้วใช่มั้ย ไม่อย่างนั้นทำไมถึงได้ต่อต้านฉัน สมแล้วที่เป็นลูกของโอผู้หญิงแพศยานั่น ไม่มีตรงไหนเหมือนฉันสักอย่าง ถ้าไม่ตรวจดีเอ็นเอ ยืนยันว่าเป็นลูกชายฉันละก็ ฉันฆ่ามันไปแล้ว แต่ตอนนี้มันตายในอ่างหนอนพิษ ก็ถือว่าตายตามแม่มันไปปรโลกแล้ว”

ตอนที่พิรุณพูดถึงบุณพจน์ ไม่มีความรักระหว่างพ่อลูก

นรมนขมวดคิ้วพูด “ถึงอย่างไรเขาก็เป็นลูกแท้ๆ แกเย็นชากับความตายของเขาขนาดนี้! พิรุณ แกไม่ใช่คน”

“หึ ก็แค่ลูกทรยศ ตายแล้วฉันก็มีลูกใหม่ได้”

พิรุณพูดจาไม่แยแส นรมนรู้สึกว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าไม่มีทางพูดกันดีๆ ได้ เธอกลัวว่าถือขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปตัวเองจะต้องพลั้งมือฆ่าพิรุณแน่ จึงเลือกเดินออกมาดีกว่า

“เฝ้าเขาให้ดีๆ อย่าให้ผิดพลาดเด็ดขาด”

“ครับ คุณนาย!”

นรมนเดินออกจากถ้ำ เห็นมิลินเดินเข้ามาหา ก็ชะลอฝีเท้า

“เป็นยังไงบ้างคะ พิรุณพูดอะไรบ้าง”

“ไม่ได้พูดอะไร”

นรมนส่ายหน้า

สถานการณ์เช่นนี้ มิลินคาดไว้อยู่แล้ว แต่ก็ยังมีความหวังอยู่บ้าง

เห็นแววตาผิดหวังของมิลิน นรมนพูดเสียงเบา “มิลิน เธอสืบหาเบื้องหลังของพิรุณได้มั้ย”

“เบื้องหลังของพิรุณหรือคะ เขาเป็นแค่นักสำรวจธรณีวิทยาไม่ใช่หรือคะ”