บทที่ 1301 ใครสั่งเธอมา?

“พรวลัย!”

นรมนเดินไปข้างหน้าอย่างรีบร้อน แล้วคว้าแขนของพรวลัยมาจับไว้ทันที แล้วถามขึ้นอย่างโกรธจัดว่า “คุณเป็นคนปล่อยตัวพิรุณไปเหรอ?”

“ใช่”

สำหรับจุดนี้พรวลัยยอมรับขึ้นอย่างไม่โต้แย้ง

ต่อหน้าคนตั้งมากมายขนาดนี้ แล้วเธอยังยอมรับออกมาได้ง่ายดายแบบนั้น ชั่วขณะหนึ่งจึงทำให้นรมนอึ้งไปเลย

“คุณรู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่? รู้ไหมว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่? พรวลัย คุณเป็นผู้หญิงของบุณพจน์นะ ที่คุณทำแบบนี้มันหมายความว่าไงกันแน่? หรือใครสั่งให้คุณทำ? บุณพจน์ยังสลบอยู่เลย คุณอย่ามาสาดน้ำสกปรกใส่ตัวเขาเลย”

ไม่ว่ายังไงนรมนก็คิดไม่ตกว่าทำไมพรวลัยถึงได้ทำแบบนี้ได้

ถ้าหากว่าเธอเป็นคนของพิรุณ ตั้งหลายปีมานี้ก็ไม่ควรดีกับบุณพจน์ขนาดนี้แล้ว และอีกอย่างคราวที่แล้วตอนที่บุริศร์และนรมน อยู่ที่ห้องโถงบูชาบรรพบุรุษ โอกาสที่ดีแบบนั้น ทำไมพรวลัยถึงไม่บอกกับพิรุณล่ะ?

ขอแค่เธอรายงานกับพิรุณว่าพวกเขาอยู่ในห้องโถงบูชาบรรพบุรุษ ถึงจะเป็นบุริศร์ก็ดี นรมนเองก็ดีล้วนแล้วแต่เป็นลูกไก่ในกำมือทั้งนั้น และไม่มีทางมีโอกาสให้พวกเขาหนีได้แน่

ที่พรวลัยในตอนนั้นไม่ทำแบบนั้น หรือว่าเพื่อจะล่อเสือออกจากถ้ำ หลอกใช้พวกเขาให้ไปตามหาคริชณะเหรอ?

ใจของนรมนหล่นตุ๊บลงทีหนึ่ง

ถ้าหากว่าเป็นแบบนี้จริง ๆ งั้นพรวลัยก็แอบซ่อนได้ลึกมากจริง ๆ งั้นบุณพจน์ล่ะ? ตกลงเขาจะรู้หรือเปล่าว่าพรวลัยเป็นคนแบบนี้?

ปัญหามากมายกะพริบผ่านไปอยู่ในหัวสมองนรมน แต่กลับไม่มีคำตอบที่ชัดเจนสักอัน

พรวลัยยังคงสงบนิ่ง เย็นชา หนำซ้ำยังไม่มีความรู้สึกอะไรด้วย แล้วก็พูดเสียงเรียบขึ้นว่า “จับฉันกลับไปเถอะ”

ในเวลาแบบนี้นรมนยังจะพูดอะไรได้อีก

“พรวลัย ถ้าหากคุณอะไรที่พูดออกมาได้ยาก สามารถบอกกับฉันได้ทุกอย่างเลยนะ”

“ไม่มีค่ะ”

พรวลัยตอบได้อย่างสงบนิ่ง แต่ว่าเธอยิ่งเป็นแบบนี้ นรมนก็ยิ่งไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

นี่เป็นคนที่อยู่ในใจบุณพจน์ เป็นผู้หญิงที่บุณพจน์ฝากฝังไว้ให้บุริศร์ช่วยดูแลให้ดี แต่ว่ามาดูตอนนี้ซิมันกลายเป็นยังไงไปแล้ว

นรมนเจ็บปวดโศกเศร้าจนถึงที่สุด แต่กลับทำอะไรไม่ได้ ได้แต่พูดกับคนข้างกายขึ้นว่า “พาตัวเธอกลับไป แต่อย่าแตะต้องโดนตัวเขานะ ระวังหน่อย”

“คุณพรวลัย เชิญครับ”

สายตาที่บอดี้การ์ดมองพรวลัยดูมีความเปลี่ยนแปลงไปเสี้ยวหนึ่ง

พรวลัยยังคงเหมือนกับมองไม่เห็นยังไงอย่างงั้น แล้วก็เดินผ่านตัวนรมนไปเลย

“คุณส่งตัวพิรุณไปถึงไหนแล้ว?”

นรมนยังอยากจะพยายามอีกสักหน่อย จึงอดไม่ได้แล้วถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

แต่พรวลัยกลับพูดขึ้นเรียบ ๆ ว่า “ฉันไม่รู้ ฉันรับผิดชอบแค่ส่งเขาออกไปจากหมู่บ้านดารายนเท่านั้น ส่วนเรื่องอย่างอื่นนั้นไม่เกี่ยวกับฉัน”

นรมนจ้องมองพรวลัยที่สงบนิ่ง แล้วก็ถอนหายใจอย่างหดหู่ขึ้นมาทีหนึ่ง แล้วก็สะบัดมือเล็กน้อยให้คนมาพาตัวพรวลัยกลับไป

เธอไม่ได้โดนขังอยู่ในถ้ำ แต่กลับโดนกักตัวไว้ในห้องของบุณพจน์

และเพื่อป้องกันไม่ให้พรวลัยทำเรื่องบ้าคลั่งขึ้นมา นรมนจึงเก็บของมีคมทุกอย่างในนี้ออกไปจนหมด แม้แต่หมอนใบเดียวก็ยังไม่เหลือทิ้งไว้ให้

ในห้องกลับสู่ความเงียบเหงาขึ้นมาทันที

บุณพจน์ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ ไม่รู้ว่าจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ สีหน้าของเขามีสีแดงระเรื่อขึ้นมาบ้างแล้ว มองไปแล้วดูหล่อเหลาขึ้นมาเยอะ

พรวลัยเดินไปถึงข้างกายเขาแล้วก็นั่งลง ในดวงตามีแววซับซ้อนเป็นอย่างมาก

เธอยื่นมือไปลูบใบหน้าบุณพจน์เบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “คุณเองก็คงจะโทษฉันใช่ไหมล่ะ? คุณเองก็คงจะรู้สึกว่าฉันเป็นคนของพิรุณใช่ไหมคะ? บุณพจน์ ตกลงคุณจะตื่นขึ้นมาได้เมื่อไหร่? ฉันอยากจะให้คุณตื่นขึ้นมา แต่ก็กลัวคุณตื่นขึ้นมาด้วย หรือบางทีฉันอาจจะไม่ควรตกหลุมรักคุณเลย การตกหลุมรักคุณมันเป็นกรรมของฉัน ฉันเองก็เคยคิดที่จะไปจากคุณ แต่ถ้าฉันไปจากคุณแล้ว คุณคงจะยิ่งเสียใจมากขึ้นละมั้ง ในเมื่อฉันเป็นคนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของคุณ”

พูดแล้วดวงตาของพรวลัยก็แดงขึ้นมาเล็กน้อย