บทที่ 1303 แอบอ้างสถานะของผู้อื่น

นรมนอยู่ข้างนอกไปอีกพักหนึ่ง พอข้างในไม่มีเสียงลอยมาแล้วเธอถึงจากไป

เธอไม่รู้ว่าพอบุณพจน์รู้ว่าพรวลัยกินยาพิษเข้าไปแล้วจะมีสภาพจิตใจยังไง ถ้าหากเป็นบุริศร์ละก็ คาดว่าน่าจะทุกข์ใจมากละมั้ง

แต่ว่าเรื่องความรู้สึกนั้น เธอช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ

หลังจากที่นรมนจากมาแล้วก็กลับมาถึงหมู่บ้านดารายน

ด้านนงลักษณ์ยังคงยุ่งมาอยู่ อาจจะกำลังตรวจสอบปัญหาเรื่องตัวตนของพิรุณอยู่ แต่พอมิลินเห็นนรมนนั้น ก็รีบพาตัวเธอมาอีกข้างหนึ่ง แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “ผู้ใหญ่บ้านติดต่อฉันแล้วค่ะ”

“อะไรนะ?”

นรมนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

ทำไมบุริศร์ถึงไม่ติดต่อกับเธอ? แต่กลับติดต่อไปหามิลินล่ะ?

เหมือนกับว่าจะรู้ว่านรมนกำลังคิดอะไรอยู่ มิลินก็รีบพูดขึ้นว่า “สัญญาณของทางผู้ใหญ่บ้านโดนดักฟัง ไม่มีวิธีที่จะโทรศัพท์ได้ เพราะฉะนั้นเขาก็เลยใช้วิธีติดต่อที่มีแต่หมู่บ้านดารายนเราเท่านั้นติดต่อฉันมา”

“หนอนพิษเหรอ?”

วิธีติดต่อที่นรมนสามารถนึกออกได้ก็มีแต่วิธีนี้เท่านั้น

มิลินพยักหน้าเล็กน้อย

“ผู้ใหญ่บ้านนั้นมีพรสวรรค์มากเลย ถึงกับใช้หนอนพิษติดต่อฉันเป็นด้วย เขาบอกว่าพวกเขาไม่เป็นอะไร ให้พวกเราไม่ต้องเป็นห่วง ปกป้องทางเข้าหมู่บ้านราดายนไว้ให้ดี แล้วรอข่าวจากเขา”

มิลินดูไปแล้วตื่นเต้นมาก ในเมื่อมีข่าวของบุริศร์แล้ว ขอเพียงผู้ใหญ่บ้านยังอยู่ เธอก็จะมีที่พึ่ง แต่ว่านรมนกลับไม่ได้มองโลกในแง่ดีแบบนั้นเหมือนกับเธอ

“บุริศร์ใช้หนอนพิษไม่เป็น”

หลังจากที่พูดประโยคนี้จบ นรมนก็ยกเท้าแล้วเดินจากไปเลย เหลือมิลินให้ยืนเหม่ออยู่ที่เดิมคนเดียว

ใช้หนอนพิษไม่เป็นงั้นเหรอ?

จะเป็นไปได้ยังไง?

“คุณนายคะ ฉันไม่ได้โกหกนะ ผู้ใหญ่บ้านติดต่อฉันมาจริง ๆ นะ หนอนพิษตัวนั้นฉันยังเก็บไว้อยู่ เป็นหนอนที่ใช้ส่งข่าวสารโดยเฉพาะเลยนะคะ”

มิลินรีบร้อนอธิบาย แต่ในสมองของนรมนกลับปรากฏภาพของคนคนหนึ่งออกมา

ปีวรา!

แม่ของเธอเป็นลูกหลานของหมู่บ้านดารายน ถ้าจะรู้เรื่องหนอนพิษก็เป็นเรื่องปกติ ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านน้ำใสบอกว่าตั้งแต่เด็กๆ ปีวราก็ไม่เคยได้สัมผัสกับเรื่องพวกนี้มาก่อนเลย นรมนไม่เชื่อหรอก

ถ้าหากว่าปีวราเป็นคนใช้สถานะของบุริศร์มาส่งข่าวพวกนี้จริง นรมนไม่ได้รู้สึกถูกปลอบขวัญเลย แต่กลับอดไม่ได้ที่จะเป็นกังวลขึ้นมา

สถานะของปีวราในตอนนี้จะเป็นมิตรหรือเป็นศัตรูก็ไม่ชัดเจน ถึงแม้ว่าเธอจะหลอกใช้กมลจนตามหาคริชณะเจอ ก็ไม่สามารถพูดได้ชัดว่าปีวราจะเป็นคนของพิรุณ

และอย่างเช่นพรวลัย

เธอเองก็ปล่อยตัวพิรุณไปไม่ใช่เหรอ?

แต่ว่าปฏิกิริยาที่เธอมีต่อพิรุณกลับทำให้คนต้องครุ่นคิดอย่างหนัก

หัวสมองของนรมนรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาเล็กน้อย มีเรื่องราวที่คิดไม่ตกมากมายล้อมรอบตัวเธออยู่ ความรู้สึกเหนื่อยล้าระลอกแล้วระลอกเล่าทำให้ร่างกายเธอรู้สึกไม่ค่อยไหว

ไม่รู้ว่ากิจจาปรากฏตัวมาตั้งแต่เมื่อไหร่ และถือซุปพุทราจีนไว้ถ้วยหนึ่ง แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “หม่ามี้ หม่ามี้กินอะไรหน่อยนะครับ ผมให้ในครัวทำมาให้ครับ”

“ขอบใจจ้ะกิจจา”

นรมนจ้องมองดูลูกชายที่รู้เรื่องมากขนาดนี้ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงกานต์ขึ้นมา

ถ้าหากว่าเวลานี้มีกานต์อยู่ด้วยละก็ ก็ไม่รู้ว่าจะมีสถานการณ์เป็นแบบไหนไปจริง ๆ

กิจจาเห็นนรมนดื่มซุปพุทราจีนจนหมดแล้ว ก็ถือถ้วยไว้แล้วก็เดินออกไปเลย

นรมนคิดถึงกานต์ขึ้นมาเลย

เธอเอาโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรวิดีโอคอลหากานต์สายหนึ่ง

ในตอนที่สายวิดีโอคอลโทรติดนั้น กานต์กำลังกินยาอยู่ ใบหน้าที่ย่นแบบนั้นนรมนเห็นแล้วมุมปากก็ค่อย ๆ คลี่ขึ้นมา

“หม่ามี้ไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าลูกชายตัวเองจะกินยาได้อย่างยากลำบากขนาดนี้?”

กานต์รีบโยนเข้าไปในปาก แล้วก็ดื่มน้ำตามลงไปคำหนึ่ง แต่ก็ยังคงข่มรสชาติขมนั่นไม่อยู่ จึงรีบกินส้มลูกหนึ่งขึ้นมา แล้วถึงพูดเสียงต่ำขึ้นมาว่า “หม่ามี้ หม่ามี้ไม่รู้หรอก วันหนึ่งต้องกินสามมื้อติดต่อกัน จะกินจนเกิดโรคขึ้นมาแล้วจริง ๆ”

“นั่นก็เป็นเพราะคำนึงถึงร่างกายของหนู เป็นยังไงบ้าง? รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง?”

พอนรมนได้เห็นหน้าลูกชายอารมณ์ก็ดีขึ้นมากแล้ว

กานต์ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ดีขึ้นเยอะแล้วครับ หม่ามี้ ทางหม่ามี้เป็นยังไงบ้างคะ? มีอะไรคืบหน้าบ้างหรือเปล่าครับ?”

นรมนส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “ไม่มีอะไรคืบหน้าเลย แต่ก็ไม่มีอันตรายอะไร หนูอย่าเป็นห่วงพวกเราเลย รักษาตัวเองให้ดี ๆ รีบ ๆ หายแล้วมาอยู่ข้างกายหม่ามี้เร็ว ๆ นะ หม่ามี้คิดถึงหนูแล้ว”

“หนูก็คิดถึงหม่ามี้ครับ”

กานต์พูดจบแล้วใบหน้าก็แดงขึ้นมาเล็กน้อย ดูแล้วน่ารักมากเลย

นรมนรักท่าทางเล็ก ๆ แบบนี้ของกานต์จะตายอยู่แล้ว จนแทบอยากหยิกผ่านหน้าจอไปทีหนึ่งเลย

“ลูกชายของหม่ามี้หล่อจังเลย มาจุ๊บทีหนึ่งซิ”

สำหรับการจุ๊บผ่านหน้าจอของนรมน กานต์กลับยิ่งหน้าแดงมากขึ้น และหูก็แดงขึ้นด้วย

“หม่ามี้ หม่ามี้มีเรื่องอะไรจะให้ผมไปทำใช่หรือเปล่าครับ?”

กานต์รู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างที่จะรับหม่ามี้ที่ลุ่มร้อนอย่างนี้ไม่ไหวแล้ว

แต่นรมนกลับส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “ไม่มีจ้ะ หม่ามี้หวังว่าหนูจะสามารถรักษาตัวเองให้ดี ๆ ก็พอแล้ว”

ในเวลานี้ นรมนรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่กานต์ไม่ได้ตามมาด้วย ไม่งั้นละก็ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาบ้าง และตอนนี้กมลจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ทุกอย่างได้แต่รอต่อไปเท่านั้น

สองแม่ลูกพูดคุยกันไปอีกพักหนึ่ง แล้วกานต์ก็เสนอให้เล่นเกมกันสักรอบ แต่กลับโดนนรมนปฏิเสธไป

“หม่ามี้ เป็นเพราะว่าคุณบุริศร์ไม่อนุญาตเหรอครับ? อ๋อใช่แล้ว คุณบุริศร์ล่ะ? ทำไมถึงไม่เห็นคุณบุริศร์เลยละครับ?”

กานต์ถึงเพิ่งจะพบว่าบุริศร์ไม่อยู่ข้างกาย

ปกติแล้วในเวลาแบบนี้บุริศร์ไม่ควรจะต้องเฝ้าอยู่ข้างกายนรมนหรอกเหรอ?

นรมนยิ้มแล้วพูดขึ้นอย่างสงบนิ่งว่า “แด๊ดดี้ของหนูมาที่นี่มีเรื่องมากมายต้องทำ จะมามีเวลาอยู่กับหม่ามี้ที่ไหน? อ๋อใช่แล้ว ตามหาลุงคริชณะของหนูเจอแล้วนะ ตอนนี้คิดว่าทั้งสองคนคงจะพูดคุยกันอยู่ข้างนอกละมั้ง”