บทที่ 1313 ภารกิจนี้ฉันไม่อาจทำสำเร็จได้

“ไม่！ไม่นะ！นายท่าน ฉันขอร้องล่ะ อย่าทำแบบนี้กับราเชน ฉันขายชีวิตนี้ให้ท่านแล้ว ท่านจะให้ฉันอยู่หรือตายก็ได้ ฉันไม่คร่ำครวญอะไร แต่ไม่ใช่กับราเชน เขาคือเจ้าเหนือหัวที่ไม่มีความผิดอะไร เขาไม่มีความผิดอะไร！”

นงลักษณ์ตื่นตระหนกทันที

เธอคลานไปที่เท้าของผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง ดึงชายกางเกงของเขาอ้อนวอนอย่างต้อยต่ำ

นรมนไม่เคยเห็นท่าทางต้อยต่ำของนงลักษณ์แบบนี้มาก่อน

นงลักษณ์ในเวลานี้คือคนแปลกหน้า เหมือนเป็นคนไร้เกียรติ แต่เห็นได้ชัดเจนว่าเธอไม่ได้ให้ความรู้สึกแบบนี้กับทุกคน

นรมนรู้สึกแย่อย่างพูดไม่ถูก อึดอัดใจอย่างทุกข์ทน

ฝ่ายชายกลับงัดคางนงลักษณ์ขึ้นมา บังคับให้เธอมองมาทางเขา

“ไม่มีความผิดอะไร？ เลือดของคนตระกูลพรโสภณที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขาไม่มีความผิดอะไรเหรอ！”

“แล้วทำไมท่านไม่ฆ่าฉันทิ้งตั้งแต่แรก？ถ้าท่านฆ่าฉัน เขาก็จะไม่ได้เกิดมา ร่างกายของเขาก็จะไม่มีเลือดของคนตระกูลพรโสภณอยู่！”

อยู่ดีๆ นงลักษณ์ก็โมโหขึ้นมา

ในเวลานี้เธอเป็นเพียงแม่คนหนึ่ง

หรืออาจเพราะคำว่าคนตระกูลพรโสภณสะเทือนเส้นประสาทของเธอ ทำให้เธอไม่สามารถอดกลั้นต่อไปได้อีก

เธอเหมือนกับลูกสิงโตที่ถูกยั่วโมโห อยากจะกัดผู้ชายตรงหน้าตอนนี้ แม้ฉีกผิวหนังออกมาสักชิ้นก็ดี

ฝ่ายชายกลับตื่นเต้นกับการกระทำแบบนี้ของนงลักษณ์

“โกรธเหรอ？ผ่านมาหลายปีแล้ว รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่ปล่อยเธอไป？ นั่นเพราะสีหน้าแบบนี้ของเธอทำให้ฉันตื่นเต้นสุดๆ ”

พูดจบฝ่ายชายก็ผลักนงลักษณ์ล้มลงไปบนพื้น ฉีกเสื้อผ้าของนงลักษณ์ขาดในชั่วพริบตา ไม่สนใจเสียงร้องไห้โฮและการต่อต้านของนงลักษณ์ ยึดครองนงลักษณ์โดยไร้การเล้าโลมใดๆ

“ปล่อยฉันนะ！ปล่อย！”

นงลักษณ์ร้องไห้เสียงแหบแห้ง ท่าทางอับจนหนทาง สีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวสะเทือนลึกไปทุกเส้นประสาทของนรมน

นี่คือป้าของเธอ！

ไม่ว่านงลักษณ์จะทำอะไร ในตอนนี้เธอรู้เพียงหล่อนคือคนตระกูลพรโสภณ เป็นลูกสาวคนเดียวที่เหลืออยู่ของคุณตา

นรมนคิดจะพุ่งเข้าไปอย่างไม่สนใจ กลับถูกคนล็อกตัวเอาไว้อย่างแน่วแน่

เธอหันกลับไปทันที ก็เห็นบุริศร์มายืนอยู่ด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กอดเธอไว้แน่น

แววตาของเขามีความไม่สบายใจ ส่ายหน้าให้นรมน

นรมนรู้ บุริศร์คิดถูก

ตอนนี้อีกฝ่ายมีเพียงผู้ชายคนเดียว แต่ใครจะรู้ว่ารอบๆ จะมีคนอื่นดักซุ่มอยู่ไหม？

นงลักษณ์เข้มแข็งแบบนี้ แต่อยู่ต่อหน้าเขากลับเปราะบางเช่นนี้ ถ้าเธอออกไปอย่างสะเพร่า ก็แค่เป็นการส่งตัวเองเข้าไปอย่างโง่ๆ

แต่สิ่งหนึ่งที่รู้คือ เห็นนงลักษณ์ถูกไอ้สารเลวคนนั้นรังแกอยู่เต็มสองตา นรมนแทบอยากจะหยิบมีดมาเชือดตนเอง

ถ้าวันนี้ไม่ได้ตามนงลักษณ์ออกมาด้วย เธอจะไม่มีทางรู้แน่นอนว่าหลายปีที่ผ่านมานงลักษณ์ต้องทรมานเช่นนี้

ตอนนี้เธอเห็นกับตา กลับเหมือนมีกริชแหลมคมค่อยๆ เชือดเฉือนเธอ ทำให้หยดน้ำตาของเธอไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่ได้

บุริศร์กอดนรมนไว้ในอ้อมแขนแน่น

เขารู้ว่านรมนไม่อาจรับได้ แม้จะเป็นเขาเองก็รับไม่ได้ แต่เขาไม่สามารถปล่อยให้นรมนเปิดเผยการสะกดรอยตาม

อย่างแรก เปิดเผยแล้วไม่ใช่ว่าพวกเขาจะกลับไปได้โดยยังอยู่ในสภาพดี อย่างที่สอง ในเมื่อนงลักษณ์คือผู้ใหญ่ในตระกูลของนรมน ถูกหลานเห็นฉากที่ตนเองจนตรอกอย่างอ่อนแอ กลัวว่านงลักษณ์จะเป็นบ้าไป

ผู้หญิงที่ไม่แยแสและเย่อหยิ่งต่อหน้าทุกคน ไม่ว่าอย่างไรก็รับสิ่งเหล่านี้ไม่ไหว

นรมนกำแขนเสื้อของบุริศร์แน่น เธอสะกดความเจ็บปวดรวดร้าว กลับกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว

บุริศร์รู้สึกเพียงบริเวณหน้าอกเต็มไปด้วยเหลวอุ่นๆ ในไม่ช้าก็เจิ่งนอง

เขาสงสาร แต่ก็จนปัญญา ทำได้เพียงหลับตาลงไม่มอง แต่เสียงหอบของผู้ชาย และเสียงร้องไห้โฮของผู้หญิงผสมผสานเข้าด้วยกันไม่หยุด ทำให้พวกเขาจะหลบซ่อนก็ไม่ได้ หลีกเลี่ยงก็ไม่ได้

การข่มเหงรังแกนี้กินเวลาไปประมาณชั่วโมงกว่า

นงลักษณ์ก็ร้องไห้โฮตั้งแต่ต้นจนร้องไห้อย่างเงียบๆ ในตอนท้าย

แววตาของเธอชินชา ร่างกายก็รู้สึกชา มีเพียงหัวใจที่เจ็บปวดจนอยากจะตายๆ ไปสักที

หลังจากฝ่ายชายได้รับความพึงพอใจแล้วก็ลุกขึ้นจากร่างกายของนงลักษณ์ มองดูเธอนอนอยู่ตรงนั้นเหมือนปลาตาย นัยน์ตามีความขุ่นเคืองขึ้นมาแวบหนึ่ง

“ลุกขึ้น！”

เขาเตะร่างของนงลักษณ์ อารมณ์ฉุนเฉียว

นงลักษณ์ถลึงตาใส่เขาอย่างเกลียดชัง แต่ทำได้เพียงถลึงตา

ราเชนถูกพวกเขาจับตามองอยู่ นงลักษณ์สามารถพังพินาศไปกับพวกเขาได้โดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แต่เธอไม่อาจชดใช้ชีวิตของราเชนได้

ถึงแม้ตนเองจะไม่ได้อยากให้เด็กคนนี้เกิดมา แต่อุ้มท้องมาสิบเดือน เธอก็คือแม่คนหนึ่ง

เธอไม่อาจลืมเลือดเนื้อเชื้อไขนั้น ชีวิตนี้ติดค้างราเชนมากพอแล้ว เธอไม่อาจเอาชีวิตของราเชนไปได้

ดังนั้นนงลักษณ์ทำได้เพียงอดทน

เสื้อผ้าถูกฝ่ายชายฉีกขาดจนไม่สามารถใส่ได้อีก

ฝ่ายชายตบมือ มีผู้หญิงอีกสองคนเดินออกมา พยุงนงลักษณ์ขึ้น

หญิงสาวพยุงนงลักษณ์ไปล้างตัวที่บ่อน้ำด้านข้าง จากนั้นเปลี่ยนชุดใหม่ให้เธอ

นรมนถึงจะรู้สึกโชคดีมากที่บุริศร์มาทัน ถ้าบุริศร์ไม่ได้ดึงเธอเอาไว้ เกรงว่าตอนนี้เธอคงถูกจับตัวไปแล้ว

นงลักษณ์ตัวแข็งทื่อปล่อยให้คนจัดการทุกอย่าง สุดท้ายฝ่ายชายโยนยามาให้เธอเม็ดหนึ่ง พูดอย่างเย็นชา “กินซะ”