ตอนที่ 1320
บทที่ 1320 ยิ้มจากก้นบึ้งของหัวใจ
October 31, 2026
“ร่างกายของพรวลัยยังไม่หายดีไม่ใช่เหรอ？”
นรมนแปลกใจ
บุณพจน์กลับยิ้ม “ถือเป็นคำขอบคุณที่คุณช่วยแก้ปมเจตนาแก้แค้นของเธอ อีกสักพักผมจะอุ้มเธอไป รับรองว่าไม่ปล่อยให้เธอโดนลม เปรียบเทียบกับผมและพวกคุณ เธออยากรู้ยิ่งกว่าใครว่าผลตรวจดีเอ็นเอจะเป็นอย่างไร”
คำพูดนี้เป็นความจริง
พรวลัยรักบุณพจน์มานานหลายปี ทรมานกับความรักและความแค้นระหว่างตระกูลมาตลอด และยิ่งเพื่อหนี้แค้นเด็กหลายคนจึงถูกกำจัดอย่างต่อเนื่อง เธออยากรู้ผลจริงๆ
บุริศร์เห็นบุณพจน์ตัดสินใจเช่นนี้ จึงพยักหน้ากล่าว “ได้ พวกนายเตรียมตัว ฉันกับนรมนจะออกไปเดินข้างนอก”
“อย่าเดินไปไกลมาก ที่นี่ยังมีอิทธิพลที่เหลือที่ฉันยังไม่ได้เข้ายึด กลัวจะเกิดอะไรขึ้น”
บุณพจน์ไม่ใช่พระเจ้า ถึงจะเป็นลูกชายของฉัตรพล แต่ความจริงแล้วหลายปีที่ผ่านมาฉัตรพลไม่ได้มอบอำนาจแก่เขา วันนี้ฉัตรพลหายตัวไป ถึงแม้บุณพจน์จะใช้วิธีการสายฟ้าฟาดยึดครองอำนาจชั่วคราว แต่ความจงรักภักดีอันแรงกล้าของบรรดาคนเหล่านั้นที่ติดตามฉัตรพลมานานหลายปีเขายังไม่สามารถรับช่วงต่อได้ในเวลาอันสั้น
แน่นอนบุริศร์เข้าใจ
สองพี่น้องพยักหน้าให้กัน บุริศร์พานรมนออกมาจากบ้าน
ด้านนอกมีการทำความสะอาดไปไม่น้อยแล้ว จึงไม่ได้กลิ่นคาวเลือดอะไรอีก แต่สิ่งที่ถูกยับยั้งเอาไว้ภายใต้ความสงบมักจะทะลักขึ้นมาในหัวใจ
นรมนไม่ชอบที่นี่เอามาก แต่ก็ไม่สามารถออกไปได้ชั่วคราว สังเกตอยู่สักพักหนึ่ง พบว่าหลังบ้านมีอ่างเก็บน้ำเล็กๆ จึงอดดึงแขนเสื้อบุริศร์ไม่ได้ “พวกเราไปนั่งตรงนั้นกันเถอะ”
“เอาสิ”
บุริศร์รู้ความคิดของนรมน จึงจูงมือเธอเดินไป
ที่นี่ค่อนข้างเงียบสงบและสวยงาม น้ำในอ่างเก็บน้ำใสมาก จนสามารถมองเห็นปลาที่เลี้ยงอยู่ข้างในว่ายอย่างเบิกบาน
นรมนอดยิ้มกล่าวไม่ได้ “ฉัตรพลคนนี้ยังรู้จักเสพสุข คิดไม่ถึงว่าจะเลี้ยงปลากินเอง”
คิ้วของบุริศร์กลับขมวดขึ้นมาเล็กน้อย
“นี่ไม่ใช่ปลากิน นี่คือปลาไฟฟ้า”
“อะไรคือปลาไฟฟ้า？”
นรมนประหลาดใจ
แววตาของบุริศร์เคร่งขรึม ตอบเสียงเบา “บนตัวของปลาเหล่านี้มีไฟฟ้า ตัวเดียวยังไม่ค่อยเท่าไหร่ ปลาไฟฟ้าจำนวนมากแบบนี้ หากตกลงไปกระแสไฟฟ้าจำนวนมาก ช็อตคนตายได้”
นรมนตกใจทันที
น้ำเป็นสื่อนำไฟฟ้า แถมกระแสไฟฟ้าของตัวปลาเองเข้าไปด้วย ถ้าตกลงไป……
นรมนอดตัวสั่นไม่ได้
“ไปเถอะ”
ไม่ว่าเมื่อสักครู่เพราะอะไรนรมนถึงอยากมา ในตอนนี้บุริศร์รู้สึกได้เพียงความอันตราย
นรมนก็ไม่หยุดอยู่ตรงนั้น ก้าวเดินตามบุริศร์ออกไป แต่หันกลับไปมองปลาไฟฟ้าในอ่างเก็บน้ำด้วยความแปลกใจอีกครั้ง คิ้วขมวดเบาๆ
จู่ๆ มีเงาดำแวบผ่านไป รวดเร็วจนนรมนเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน
“มีคน”
ฝีเท้าของนรมนหยุดลงเบาๆ บุริศร์ดึงเธอมากอดในอ้อมแขน กล่าวเสียงเบา “ไม่ว่าจะเป็นใคร ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้”
อาจเพราะสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของบุริศร์ นรมนในอ้อมแขนของบุริศร์เดินออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว
แต่สุดท้ายพวกเขาก็ช้าไปหนึ่งก้าว
บุริศร์รู้สึกแค่เพียงเงาดำตรงหน้าสั่นไหว ยังไม่ทันมีการตอบสนอง เจอกลิ่นคาวปะทะใบหน้า
“กลั้นหายใจ นรมน”
บุริศร์รีบเตือนนรมนอย่างรวดเร็ว ตนเองกลับสูดผงฝุ่นเข้าไปจำนวนหนึ่ง วิงเวียนในชั่วพริบตา
เพราะการปกป้องของบุริศร์นรมนจึงไม่ได้สูดผงฝุ่นเข้าไป ในตอนนี้เห็นสภาพของบุริศร์ เธอรีบหยิบขวดน้ำในมือแล้วเปิดออก ราดลงบนใบหน้าของบุริศร์โดยตรง
โชคดีที่เมื่อสักครู่เธอถือโอกาสหยิบขวดน้ำมาด้วย คิดจะเอามาดื่ม ตอนนี้ไม่คิดว่าจะได้ใช้
บุริศร์ถูกน้ำเย็นปะทะใส่ได้สติขึ้นมาหลายส่วน
เขารีบพูดกับนรมน “คุณรีบกลับไปหาบุณพจน์ซะ”
“แล้วคุณล่ะ？”
นรมนไม่วางใจบุริศร์
นัยน์ตาของบุริศร์เย็นชาเล็กน้อย มองตรงที่ที่เงาดำหายไปและพูดว่า “ผมจะจับมันออกมา”
“ไม่ได้นะ คุณต้องกลับไปกับฉัน คุณอยู่ตรงนี้อันตรายเกินไป”
นรมนไม่เห็นด้วย มากเสียจนฝืนลากบุริศร์กลับโดยไม่สนใจการต่อต้านของเขา
เดิมทีบุริศร์คิดจะพยายามดิ้น แต่เห็นท่าทางเป็นห่วงของนรมน สุดท้ายเขาจึงใจอ่อน
เขาจูงมือนรมนเดินออกไป แต่ยังคงหันไปมอง
ด้านข้างอ่างเก็บน้ำเต็มไปด้วยหญ้า ระดับความสูงของหญ้าเท่าตัวคน ถ้าจะซ่อนคนจำนวนหนึ่งก็ไม่ใช่ปัญหา
บุริศร์จดจำทุกอย่างเงียบๆ จากนั้นพานรมนกลับมาที่บ้าน
บุณพจน์เห็นพวกเขากลับมา ยิ้มกล่าว “เดินเล่นเสร็จเร็วจัง？”
“ดูเหมือนบุริศร์จะถูกผงฝุ่นอะไรเข้า”
น้ำเสียงของนรมนร้อนรน ทำให้บุณพจน์ตึงเครียดขึ้นมาทันที
“เกิดอะไรขึ้น？”
“อ่างเก็บน้ำด้านหลังมีคนอยู่”
คำพูดของบุริศร์ทำให้รูม่านตาของบุณพจน์หดตัวทันที
“พวกนายไปอ่างเก็บน้ำด้านหลัง？”
“อืม เดิมทีคิดจะไปนั่งสักพัก ตรงนั้นค่อนข้างเงียบสงบ คิดไม่ถึงว่าเกือบจะเกิดเรื่องขึ้น”
บุริศร์ก็ไม่ปิดบัง
บุณพจน์รีบเรียกคุณหมอมา
คุณหมอตรวจให้บุริศร์สักพัก พบว่าเป็นเครื่องเทศที่ทำให้คนหมดสติชั่วคราว ไม่ทำร้ายร่างกายอะไรมากเกินไป แค่ทำให้คนสลบไสล สูญเสียการเคลื่อนไหวแค่นั้น
นรมนนึกถึงสถานการณ์ตอนนั้น ถ้าบุริศร์สลบไสลไป จากนั้นถูกโยนลงไปในอ่างเก็บน้ำ ปลาไฟฟ้าเหล่านั้นจะกินบุริศร์หรือเปล่า？