ตอนที่ 1325
บทที่ 1325 นอกจากเขายังมีใครอีก
October 31, 2026
“ใคร?”
บุริศร์ซ่อนนรมนไว้ด้านหลัง ดวงตาเรียวแหลมดูดีคู่หนึ่งมีแสงดุเดือดพุ่งออกมา
นรมนจับ AK47ในกระเป๋าแน่น ทั้งร่างทำท่าป้องกัน
“ฉันเอง”
เมื่อบุณพจน์เดินออกมาก็ทำให้นรมนและบุริศร์ตกตะลึงเล็กน้อย รู้สึกค่อนข้างกระอักกระอ่วนทันที
“พี่ นายมาได้ไง?”
บุริศร์ตอบสนองก่อน และนรมนก็รีบวางอาวุธในมือลง
บุณพจน์เห็นลมหายใจไม่มั่นคงของทั้งสองคน คิดว่าตอนนี้ตัวเองและพรวลัยไม่สามารถทำอะไรบางอย่างได้ ก็พูดขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ “พวกคุณสองคนดูอารมณ์ดีมาก ไม่คิดว่าจะตั้งใจทำนอกสถานที่?”
หน้านรมนแดงไปถึงโคนคอทันที
“เปล่านะ ไม่ใช่แบบนั้น”
เธอหยิกบุริศร์ด้านหลังด้วยความหดหู่ ทำให้บุริศร์เจ็บมาก แต่ไม่กล้าพูดอะไร
“พี่ นายมาที่นี่มีอะไรเหรอ?”
บุริศร์ทำได้แค่เบี่ยงเบนหัวข้อ
บุณพจน์ก็ไม่แซวพวกเขาแล้ว มองรอบๆ แล้วพูดขึ้น “ฉันออกมาดูภูมิประเทศแถวๆ นี้ ร่างกายพรวลัยไม่สะดวก ฉันเป็นดวงตาให้เธอ ถ้ารู้ว่าจะมารบกวนพวกนาย ฉันควรโทรมาหาพวกนายก่อน”
“พอได้แล้ว ภรรยาฉันหน้าบาง”
บุริศร์ได้ยินบุณพจน์ย้อนหัวข้อกลับมาอีกครั้ง ก็เอ่ยปากอย่างช่วยไม่ได้
เขารู้ว่าถ้าตัวเองไม่พูดตรงไปตรงมา คิดว่าบุณพจน์ก็คงดึงหัวข้อกลับมาอีก
นรมนอยากหารูมุดหนีไปเลยจริงๆ กระอักกระอ่วนมากอ่า
บุณพจน์กลับยิ้มขณะพูดขึ้น “อืม หน้าบาง”
คำพูดนี้ทำให้นรมนยิ่งละอายใจเป็นอย่างยิ่ง
“พี่ เราวาดภาพธรรมชาติกันอยู่ มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด คุณดูภาพที่ฉันวาดนี่”
นรมนรีบอธิบาย จากนั้นก็ส่งรูปภาพไปให้บุณพจน์
บุณพจน์เห็นนรมนวาดภาพเป็นครั้งแรก แต่ต้องบอกเลยว่า นรมนวาดความหล่อและนิสัยเฉพาะตัวของบุริศร์ออกมาได้อย่างสมบูรณ์
“ดีจริงๆ วันหลังมีเวลาช่วยวาดฉันกับพรวลัยสักรูปสิ”
คำพูดบุณพจน์ทำให้นรมนชะงักไปเล็กน้อย
“ทำไมพวกคุณสองคนไม่ถ่ายรูปล่ะ?”
“ตอนนี้ไม่สะดวก”
คำพูดบุณพจน์ทำให้นรมนเข้าใจทันที แต่ก็เข้าใจความใจร้อนของบุณพจน์
“งั้นคืนนี้ฉันจะวาดให้พวกคุณ”
นรมนรู้ว่าพรุ่งนี้จะต้องเริ่มปฏิบัติการแล้ว และไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้าง ถ้าสามารถวาดออกมาล่วงหน้าได้ก็จะดี
บุริศร์มองนรมนอย่างค่อนข้างกังวลแล้วพูดขึ้น “ร่างกายคุณโอเคไหม?”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรากลับไปวาดให้พี่ใหญ่และพรวลัยเสร็จแล้ว ก็มีเวลาชั่วโมงสองชั่วโมง คงไม่เป็นอะไรหรอก”
สิ่งที่ควรเตรียมคริชณะก็เตรียมเรียบร้อยแล้ว สิ่งสำคัญที่พวกเขาต้องทำคือผ่อนคลายจิตใจ
“โอเค ฉันกลับไปให้พรวลัยเตรียมตัวสักหน่อย”
บุณพจน์เดินจากไปอย่างคึกคัก
บุริศร์รับรูปภาพใบนั้นมาจากมือบุณพจน์ ไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือตัวเอง
“ฉันหล่อขนาดนี้เลยเหรอ?”
“หน้าไม่อาย”
นรมนยิ้มด่าเขา จากนั้นก็หันตัววิ่งไป
มุมปากบุริศร์ยกขึ้นเล็กน้อย
หน้าไม่อายเหรอ?
สังคมสมัยนี้ ถ้าหน้าบางจะหาภรรยาได้ไหม?
ขณะที่คิดเขาก็ยกเท้าเดินไป
ได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง มุมปากนรมนก็ยกขึ้นเล็กน้อย แค่มีเขาอยู่ด้วย ฝ่าฟันอันตรายอะไรเธอก็เต็มใจพร้อมแบกรับ
เมื่อทั้งสองเดินไปที่เต็นท์พรวลัย พรวลัยก็เก็บของเรียบร้อยแล้ว ถึงขนาดสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ดูแล้วบริสุทธิ์มากๆ
และบุณพจน์ในชุดสูท ขับให้รูปร่างแข็งแกร่งนั้นน่าประทับใจยิ่งขึ้น