ตอนที่ 1339
บทที่ 1339 เป็นความสะเพร่าของผมเอง
October 31, 2026
“ถึงแล้วหรือ”
นรมนผลักบุริศร์ออก มองไปข้างนอกตื่นเต้นมาก
ประเทศFทันสมัยมาก มองไปทางไหนก็เห็นอาคารสไตล์ยุโรปตะวันออก นรมนมองจนตาลาย
“สมชัยคนนี้ย้ายอาคารประเทศยุโรปตะวันออกมาที่นี่หรือไง มิน่าล่ะไม่เปิดประเทศ ถ้าถูกประเทศอื่นรู้ว่าอาคารสัญลักษณ์ของตัวเองมาอยู่ที่นี่ จะไม่ฟ้องเขาละเมิดสิทธิ์หรือ”
นรมนพูดพึมพำ ทำให้บุริศร์รู้สึกตลก
การสังเกตของเธอไม่เหมือนใครจริงๆ
“ไปกันเถอะ ลงเครื่องบินก่อน เครื่องบินลำนี้ไม่ได้จดทะเบียนที่นี่ รีบบินกลับไปก่อนที่พวกมันจะรู้”
บุริศร์พูดขึ้น
นรมนอดตะลึงไม่ได้
“บินกลับไปหรือคะ งั้นพวกเราทำยังไง พวกเราแค่สองคนอยู่ที่นี่ ไม่ใช่มั้ง บุริศร์ คุณพูดจริงหรือคะ”
นรมนเดิมทีก็กังวลอยู่แล้ว ตอนนี้ได้ยินเครื่องบินจะบินกลับ ก็รู้สึกกังวลยิ่งขึ้น
บุริศร์ลูบหัวเธอ ยิ้มพลางพูด “ไม่เป็นไร เรามีพรรคพวกที่นี่”
“เอ๊ะ”
“ลืมแล้วหรือไง หงส์อยู่ที่นี่”
ได้ยินบุริศร์พูดอย่างนี้ นรมนก็นึกขึ้นมาได้
“จริงสิ หงส์อยู่ที่นี่ หงส์เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง สวยหรือหล่อกันแน่”
ตอนนี้นรมนเหมือนเด็กเล็กๆ อยากรู้อยากเห็น ตั้งคำถามมากมาย
บุริศร์รู้ว่าเป็นเพราะเธอตื่นเต้นเกินไป ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่จูงมือนรมนลงจากเครื่องบิน
นักบินทำมืออำลาพวกเขาแล้วก็บินจากไป
นรมนจู่ๆ ก็รู้สึกโดดเดี่ยว
“พวกเขาไปง่ายๆ อย่างนี้หรือคะ”
มองเห็นสายตาอาลัยของนรมน บุริศร์รู้สึกเซ็ง
“คุณอาลัยเขา งั้นผมให้เขาพาคุณกลับไปด้วยดีมั้ย”
“อย่าๆๆ ฉันก็แค่พูดไปงั้นๆ”
นรมนฟังออกความอิจฉาในคำพูดของบุริศร์ ก็รีบแก้ตัว
บุริศร์เหลือบมองเธอ จากนั้นก็จูงมือเธอเดินไปข้างหน้า
โชคดีที่ผิวพรรณของคนประเทศFเหมือนกับพวกเขา เมื่อนรมนเดินตามท้องถนนจึงไม่โดดเด่นนัก
พวกเขามาลงที่เนินเขาเล็กๆ แห่งหนึ่ง หลังจากลงเขาแล้ว บุริศร์เปิดด้านหลังมือถือ แล้วโยนซิมการ์ดเดิมทิ้งจากนั้นก็ใส่ซิมการ์ดใหม่”
นรมนถามแปลกใจ “ทำไมต้องโยนทิ้งคะ”
“กลัวว่าคนอื่นจะใช้ซิมของผมติดตามร่องรอยได้ ของคุณก็โยนทิ้งเหมือนกัน ผมใช้บัตรของคนอื่นซื้อซิมใหม่แล้ว ต่อไปอยู่ที่นี่ก็ใช้ซิมเบอร์ใหม่”
บุริศร์พูดพลางหยิบมือถือนรมนมา เปลี่ยนซิมใหม่
นรมนรู้สึกเสียดาย “ซิมนั่นฉันใช้ตั้งนานแล้ว เสียดายถ้าจะโยนทิ้ง”
“กลับไปค่อยขอซิมใหม่ก็ได้ ลืมแล้วหรือไง”
คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนเซ็ง
ก็ได้ เธอลืมเรื่องนี้ไปจริงๆ
หลังจากเปลี่ยนซิมเรียบร้อย บุริศร์ก็เปิดมือถือโทรไปหาเบอร์หนึ่งทันที
“หงส์ ผมมาถึงประเทศFแล้ว เดี๋ยวส่งที่อยู่ให้คุณ ส่งคนมารับผมด้วย แล้วก็หาที่พักให้ผมด้วย”
“ค่ะ”
เสียงผู้หญิงดังกังวานมาจากปลายสาย
เสียงใสกังวานนั้น เหมือนหยกตกลงในจานกระเบื้อง เสียงไพเราะเสนาะหูมาก
นรมนแค่ฟังเสียงก็ชอบหงส์คนนี้แล้ว
“ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรกับคุณคะ”
บุริศร์มองหน้าอยากรู้ของภรรยา ก็ยิ้มออกมา “คุณโง่หรือไง เธอคือหงส์ในสหภาพQT คุณคิดว่าเป็นอะไรกับผมล่ะ นรมน ทำไมผมสังเกตเห็น ตั้งแต่คุณมาประเทศFคุณลืมสมองไว้ที่บ้านหรือไง ให้ผมกลับไปหามั้ย”
“รำคาญ”
นรมนจ้องมองบุริศร์ ในใจแอบด่าตัวเองโง่
“งั้นเรารอที่นี่ใช่มั้ยคะ”
“อึม หนาวมั้ย”
อากาศประเทศFค่อนข้างหนาว นรมนกับบุริศร์สวมค่อนข้างบาง ตอนนี้ลมเย็นพัดมา นรมนอดตัวสั่นไม่ได้
บุริศร์คิดจะเปิดกระเป๋าเดินทางหยิบเสื้อคลุมออกมาคลุมให้นรมน ถึงได้พบว่าในกระเป๋าของพวกเขาไม่มีเสื้อคลุมหนาๆ เลย
หมู่บ้านดารายนอากาศอบอุ่นทั้งปี ไม่คิดว่าจะมาที่นี่กะทันหัน จึงไม่ได้เตรียมเสื้อกันหนาว ตอนนี้เห็นอย่างนี้ บุริศร์ถอดเสื้อคลุมตัวเองออกโดยไม่ลังเล คลุมให้นรมน
“ฉันไม่เอาค่ะ คุณไม่ใช่มนุษย์เหล็ก คุณก็หนาวเหมือนกัน”
นรมนปฏิเสธ
บุริศร์พูดขึ้น “ร่างกายผมแข็งแรงกว่าคุณ อย่าเป็นหวัดเด็ดขาด ถ้าเป็นหวัดละก็ กลัวว่าจะเป็นไข้ เราไม่คุ้นเคยที่นี่ ป่วยจะลำบาก เด็กดี”
เขาพูดอย่างนี้แล้ว นรมนก็เกรงใจที่จะปฏิเสธอีก
เธอมองเสื้อผ้าบางของบุริศร์ จู่ๆ ก็พูดขึ้น “ไม่อย่างนั้นพวกเราสองคนคลุมเสื้อตัวนี้ละกัน คุณคลุมเสื้อกอดฉัน พวกเราจะได้อบอุ่น”
พูดพลางนรมนส่งเสื้อคลุมคืนให้บุริศร์ จากนั้นก็ยืนหน้าบุริศร์ หันหลังให้เขา ตัวเองซบในอ้อมกอดของบุริศร์ จากนั้นก็ยื่นมือไปดึงแขนบุริศร์ โอบกอดตัวเอง
กลิ่นหอมอ่อนๆ ในอ้อมแขนทำให้บุริศร์รู้สึกมีความสุข ก็ได้ยินนรมนถาม “อุ่นมากไหมคะ”
“อึม”