ตอนที่ 1340
บทที่ 1340 พวกเราโชคดีทีเดียว
October 31, 2026
“เป็นอะไร นรมน คุณอยู่ตรงไหน”
บุริศร์รีบถาม เร่งฝีเท้าขึ้น แต่ตรงนั้นพงหญ้าสูง ทำให้เขามองไม่เห็นทิศทางของนรมน
นรมนได้ยินเสียงเรียกร้อนใจของบุริศร์ ก็รีบพูดขึ้น “ฉันอยู่ตรงนี้ คุณไม่ต้องห่วง เดินไปทางสิบนาฬิกา”
เมื่อมีเธอบอกทาง บุริศร์ก็หานรมนเจออย่างรวดเร็ว
“คุณทำอะไร เจออะไรหรือเปล่า”
บุริศร์ในหัวนึกถึงแต่ที่หงส์บอกว่าที่นี่มีสัตว์ป่า กลัวว่านรมนเจอสัตว์ป่าจะต้องแย่แน่
นรมนส่ายหน้า พูดขึ้น “คุณดูตรงนั้น ใช่บ้านหรือเปล่าคะ”
มองตามทางที่นรมนชี้ บุริศร์ก็รู้สึกได้ว่าจะมีบ้านอยู่ลิบๆ แต่เพราะรอบข้างพงหญ้าสูงมาก ทำให้เขามองเห็นไม่ชัด
นรมนรู้สึกกลัวสภาพแวดล้อมรกชัฏ เธอดึงชายเสื้อบุริศร์ พูดขึ้น “พวกเราไปดูหน่อยมั้ยคะ ถ้าใช่บ้านจริงๆ พวกเราจะได้ไปเข้าห้องน้ำ”
“ต่อให้มีบ้าน คุณดูรอบข้างหญ้าสูงขนาดนี้ ไม่แน่อาจจะรกร้างนานแล้ว เข้าไปก็อาจจะไม่มีห้องน้ำ”
บุริศร์รู้ว่าให้นรมนปัสสาวะในป่าทำให้เธอลำบากใจ แต่ในเวลาแบบนี้ เขาไม่อยากให้นรมนเกิดเรื่องอะไรขึ้น
นรมนเบะปากรู้สึกเซ็ง
มองเธอท่าทางเหมือนเด็ก บุริศร์ก็ใจอ่อน
“ไปกันเถอะ ผมไปเป็นเพื่อน ต่อให้ทิ้งร้าง อย่างน้อยข้างในก็ปลอดภัยกว่าข้างนอก”
ได้ยินบุริศร์พูดอย่างนี้ นรมนก็ยิ้มออกมา
“ฉันรู้อยู่แล้วสามีฉันน่ารักที่สุด”
“อึม ตอนนี้รู้จักปากหวานเชียว”
บุริศร์ก็อารมณ์ดีเช่นกัน
สองคนจูงมือกัน เดินไปทางบ้านหลังนั้น
เห็นๆ ว่าใกล้มาก แต่เดินไปแล้วไกลมาก นรมนถ้าไม่อาศัยความมุ่งมั่นควบคุมความรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำ ตอนนี้คงปัสสาวะราดไปแล้ว
เดินประมาณครึ่งชั่วโมง ในที่สุดทั้งสองคนก็เดินมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง
ที่นี่รอบข้างมีแต่หญ้ารกทึบ ถึงกับมีต้นตีนตุ๊กแกขึ้นปกคลุมบ้านทั้งหลัง หากไม่ดูให้ดี ก็ดูไม่ออกว่ามีบ้านตั้งอยู่ที่นี่
บุริศร์อดไม่ได้ที่จะนับถือนรมน สภาพอย่างนี้เธอยังดูออกที่นี่คือบ้าน เก่งทีเดียว
นรมนตื่นเต้นไม่น้อย
“เห็นมั้ย ฉันบอกแล้วที่นี่มีบ้าน”
เหมือนเด็กทายปริศนาถูก ยิ้มร่าเริงวิ่งมาตรงหน้าบุริศร์ขอรางวัล
บุริศร์ยิ้มบีบจมูกเธอ พูดเสียงอ่อนโยน “ครับ ภรรยาผมเก่งที่สุด คุณรอตรงนี้ก่อน ผมจะจัดการหญ้ารก ไม่อย่างนั้นคงเปิดประตูไม่ได้”
พูดพลางบุริศร์ก็เดินเข้าไป หยิบมีดสั้นที่ทหารใช้ออกมาจากรองเท้าบูต จัดการหญ้ารกที่หน้าประตู
ถ้าหากพูดว่าตอนที่อยู่ในเมือง มาดประธานของบุริศร์ทำให้เธอเคลิ้ม อย่างนั้นตอนนี้ในป่า ความเป็นผู้ชายเข้มแข็งของบุริศร์ยิ่งทำให้นรมนละสายตาไม่ได้
บุริศร์จัดการหญ้ารกเรียบร้อยแล้วก็เห็นนรมนมองตัวเองตาเป็นประกาย ก็รู้สึกอารมณ์ดีมาก
“ผมเปิดประตู ข้างในจะต้องไม่มีคนอยู่มานานแน่ จะต้องมีฝุ่นสกปรก เดี๋ยวจะสำลัก คุณรอที่นี่ก่อน”
“ค่ะ”
ตอนนี้บุริศร์พูดอะไรนรมนก็เชื่อฟัง เธอรู้สึกว่าความหล่อของบุริศร์ไม่อาจพรรณนาเป็นคำพูดได้
บุริศร์ก็ไม่คิดตัวเองอายุขนาดนี้แล้ว ภรรยาจะยังหลงใหลตัวเอง จิตใจถูกอารมณ์ต่างๆ เติมเต็มจนเปี่ยมล้น ผ่อนคลายมาก อบอุ่นมาก ทันใดนั้นรู้สึกเต็มอิ่ม
“รอผมอยู่ที่นี่ เข้าใจมั้ย”
“ค่ะ”
นรมนเหมือนเด็กดีเชื่อฟังยืนอยู่ข้างหนึ่ง บุริศร์เตะประตูเปิดออก
ฝุ่นละอองข้างในลอยออกมา บุริศร์ที่เตรียมตัวอยู่แล้วก็อุดจมูก นรมนก็รีบหลบไปข้างๆ แต่ก็ยังรู้สึกคันคอ
บ้านนี้น่าจะเคยมีคนอยู่ มีข้าวของครบ เฟอร์นิเจอร์พร้อมพรั่ง และดูจากเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งแล้วน่าจะใช้เงินไม่น้อย
บุริศร์เดินรอบหนึ่ง ไม่พบอะไรน่าสงสัย ก็เรียกนรมน “เข้ามาเลย มีห้องน้ำ”
นรมนแทบรอไม่ไหวเข้าไปเข้าห้องน้ำ
ตอนที่เธอออกมา ก็เห็นบุริศร์กำลังต้มน้ำ
นรมนรู้สึกอบอุ่นขึ้นแล้ว
ข้างนอกท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว ไม่รู้ว่าฝนและหิมะจะมาเมื่อไหร่ นรมนชอบอากาศแบบนี้ไม่ลง ก็เหมือนกับคนแบบสมชัยที่น่ารังเกียจ
“บุริศร์ คุณบอกที่นี่เป็นเขตปลอดคน ทำไมถึงได้มีบ้านที่นี่คะ”
คำถามของนรมน บุริศร์ก็ตอบไม่ได้
ที่นี่มีทุกอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แม้แต่จานชามก็มี
นรมนเห็นตู้เย็น ก็เดินเข้าไป พอเปิดออกดู ก็เห็นข้างในมีอาหารและบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
“โอ้โห พวกเราโชคดีทีเดียว ที่นี่มีของกินด้วย”
ขณะที่พูด นรมนหยิบอาหารออกมา น่าจะซื้อจากซูเปอร์มาร์เก็ตที่ไหนสักแห่ง ด้านบนมีป้ายราคาด้วย
นรมนมองวันที่ด้านบน เหลือเชื่อคือเมื่อวานนี้!
เธอใจเต้นตึกตักทันที
“บุริศร์ มานี่เร็ว!”
นรมนร้องเรียก บุริศร์รีบเดินเข้าไปดู
“มีอะไรครับ”
“คุณดูวันที่สิคะ ฉันดูผิดหรือเปล่า”