บทที่ 1350 งั้นเรามาพนันกันเถอะ

ธีรตาขวัญกระเจิงไปแล้ว

เธอไม่เคยเห็นหงส์เป็นอย่างนี้มาก่อนเลย แต่ก็รู้ว่าชีวิตน้อยๆของตนเองถูกบีบอยู่ในมือของหงส์ ไม่กล้าพูดอะไรมากอยู่แล้ว เพียงแต่เหงื่อที่หน้าผากก็หยดลงมาอย่างไม่ขาดสาย ตัวสั่นเทิ้ม

หงส์มองเธอ จู่ๆก็ยิ้มขึ้นมา

“ธีรตา ฉันจำได้ว่าเธอมีน้องชายคนหนึ่งที่กำลังเรียนอยู่ที่โรงเรียนขุนนางสินะ?”

แค่หงส์พูดออกไป สีหน้าของธีรตาก็ซีดเผือดราวกับกระดาษทันที

“องค์หญิง น้องชายฉันยังเด็ก ไม่เข้าใจเรื่องอะไรทั้งนั้น ฉันรับรองว่าแม้แต่ประโยคเดียวก็จะไม่พูดมั่วซั่ว จริงๆนะคะ ฉันสาบาน”

“ลนลานขนาดนั้นทำไมกัน ฉันก็ไม่ได้มีความหมายอื่น ถึงโรงเรียนขุนนางจะไม่เลว แต่สุดท้ายคุณภาพก็ยังเทียบไม่ได้กับการศึกษาในวังนะ ฉันได้ยินว่าครอบครัวเธอก็ถือว่ามีคุณงามความดีในภายหลังนะ ตอนนี้ให้น้องชายเธอเข้ามาเรียนต่อในวังเถอะ โอกาสนี้ไม่ใช่ว่าคนทั่วไปจะได้รับนี่นา”

คำพูดของหงส์ทำให้ธีรตาล้มลงมานั่งบนพื้น

น้ำตาของเธอร่วงลงมาราวกับลูกปัดที่โดนตัดเชือกขาด ในใจสิ้นหวังเหลือเกิน เธอรู้ว่าถ้าตนเองไม่เชื่อฟังคำพูดของหงส์ เป็นไปได้ว่าคงไม่ได้เจอน้องชายของตนเองแล้วจริงๆ

สำหรับความสิ้นหวังของธีรตา ในใจของหงส์ไม่รู้สึกอะไรเลย

แต่ก่อนเธอก็เคยใจอ่อน แต่ก่อนเธอก็ไม่ใช่คนที่ต้องทำทุกวิถีทางเช่นนี้ แต่ชีวิตสอนอะไรเธอล่ะ? สอนเธอว่าบางครั้งถ้าอยากมีชีวิตอยู่ก็ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมบ้าง เปรียบเทียบความเจ็บปวดและสิ้นหวังของคนอื่นกับตนเองขึ้นมา สุดท้ายแล้วตนเองก็ยังสำคัญที่สุด อีกอย่างบุริศร์ก็อยู่ที่นี่ เธอไม่อนุญาตให้มีช่องโหว่ใดๆเกิดขึ้นเด็ดขาด มิเช่นนั้นจะเป็นอันตรายต่อความปลอดภัยของบุริศร์

“ให้เฉียงไปเถอะ”

หงส์พูดจบก็เข้าห้องไปทันที

ธีรตาน้ำตารินไหล ก็รู้ว่าตนเองไม่มีทางเลือก ต้องไปทำตามคำสั่งของหงส์ จริงๆถ้ามองจากอีกด้านหนึ่ง น้องชายมาเรียนหนังสือที่นี่ก็ดี ถึงยังไงนอกจากคนของราชวงศ์ ก็น้อยคนนักที่จะได้เข้ามาเรียน

เข้าใจในจุดนี้แล้ว ธีรตาจึงลุกขึ้นออกไป

บุริศร์กับนรมนกลับเอาแต่อยู่ในห้องไม่ได้ออกไปไหนเลย พายุหิมะเข้าติดต่อกันถึงสามวัน และในที่สุดอากาศก็สดใสได้สักที

เห็นแสงอาทิตย์ที่อบอุ่น นรมนรู้สึกเบิกบานใจไม่น้อยเลย

“ในที่สุดอากาศก็ดีขึ้นสักทีนะ”

บุริศร์กำลังมองรอยยิ้มบนใบหน้าของนรมน มุมปากจึงยกขึ้นเล็กน้อย

“อื้ม อากาศดีแล้ว พวกเราก็ต้องเข้าวังแล้วนะ”

คำพูดนี้ทำให้นรมนขมวดคิ้วอยู่ชั่วครู่

เธอกลับลืมไปแล้วว่าในวังยังมีหงส์อีกคน

เฮ้อ

นรมนถอนหายใจ รู้ถึงระดับความคลั่งไคล้ที่หงส์มีต่อบุริศร์ คาดว่าคงรีบส่งคนมารับพวกเขาแน่ๆ

“ฉันไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้านะ”

“อื้ม”

บุริศร์ลูบผมของเธอด้วยความหลงใหล

นรมนเข้าไปจัดการตนเองในห้องน้ำสักครู่ ตอนที่ออกมาก็เห็นบุริศร์เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว และเฉียงก็ยืนอยู่ข้างกายเขา จึงเข้าใจแล้วว่าตนเองเดาไม่ผิดเลย

พายุหิมะเพิ่งหยุดลง หงส์ก็รีบมารับอย่างอดใจรอไม่ไหว เห็นได้ชัดเลยว่ารีบร้อนอยากเจอบุริศร์ขนาดไหน

สามีของตนเองโดนผู้หญิงคนอื่นคิดถึงอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้ ในใจของนรมนอึดอัดมาก แต่กลับแสดงออกมาไม่ได้ ทำได้เพียงยิ้มแล้วพูดขึ้น: “เฉียงมาเร็วจังเลยนะ”

“คุณนายบุริศร์พูดเล่นแล้วนะครับ ผมก็แค่ทำตามคำสั่ง อีกอย่างพายุหิมะหยุดแล้ว การค้นหาของพระราชาก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น พวกคุณตามผมกลับวังค่อนข้างปลอดภัยกว่านะครับ หัวหน้าหน่วยจัดการทั้งหมดไว้แล้ว แค่รอพวกคุณเข้าไป”

ช่วงหลายวันนี้ เนื่องจากการหายตัวไปของชัญญา สมชัยส่งคนออกไปตามหาราวกับเสียสติไปแล้ว แต่ด้วยสภาพอากาศที่หิมะตกหนักทำให้คนของเขาเคลื่อนไหวไม่ได้ ทำได้เพียงอดทน ถึงยังไงอากาศอย่างนี้ไม่ต้องพูดถึงที่พวกเขาตามหาคนไม่เจอหรอก ต่อให้เป็นคนที่ช่วยชีวิตก็โจมตีประเทศFไม่ได้แน่นอน นี่เป็นความมั่นใจของสมชัย

ดังนั้นตอนนี้พายุหิมะเพิ่งผ่านไป สมชัยจึงเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

เรื่องนี้นรมนกับบุริศร์เข้าใจดี ท้ายที่สุดชัญญาก็ไม่ปลอดภัยที่จะอยู่ที่นี่

“ไปกันเถอะ”

นรมนเอ่ยปากก่อน

ในเมื่อมาที่นี่แล้ว บางเรื่องก็ทำตามใจตนเองไม่ได้หรอก

นรมนรู้ ต่อให้ตนเองจะไม่อยากเจอหน้าหงส์ยังไง สุดท้ายแล้วพวกเธอยังต้องเจอกัน อีกอย่างยังต้องเจอกันในสถานะที่เป็นพันธมิตรกันด้วย

บุริศร์เห็นสีหน้าความรู้สึกของนรมน ค่อนข้างมองไม่ออกว่านรมนคิดอะไรอยู่ แต่ก็ยื่นมือไปจับมือของนรมนเอาไว้แน่น พูดอย่างอ่อนโยน: “ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะรับมือกับทั้งหมดเอง จำคำผมเอาไว้ อย่าทำให้ตนเองลำบาก”

“รู้แล้ว”

นรมนยิ้มบางๆ แต่ในใจกลับเศร้า

ไม่ลำบากเหรอ?

หลังจากที่รู้ว่าหงส์เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้ หลังจากที่รู้ว่าหงส์คิดยังไงกับเขา นรมนก็รู้ว่าตนเองต้องได้รับความลำบากแน่ๆแล้ว แต่ทว่าเห็นบุริศร์เป็นกังวล เธอจึงทำได้เพียงปลอบใจเขาเท่านั้น

เฉียงเห็นพวกเขาเตรียมตัวเสร็จแล้ว จึงไปหาชัญญา แล้วพวกเขาสามคนก็ออกไปจากโรงแรมด้วยกัน

เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ภายนอก ทั้งสามคนจึงไม่เป็นที่สังเกต ถึงยังไงนักธุรกิจพุงพลุ้ยคนหนึ่งที่มากับผู้หญิงสองคนก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าสนใจอะไร

บุริศร์กับชัญญาพวกเขาขึ้นรถแล้ว เฉียงจึงขับรถพาพวกเขามุ่งหน้าไปที่พระราชวังที่อยู่ใจกลางเมืองทันที

การคุ้มกันที่เข้มงวดตลอดเส้นทาง แม้เฉียงจะเป็นคนในวัง แต่ยังต้องหยุดรถเพื่อตรวจสอบ โชคดีที่หงส์วางแผนทั้งหมดเอาไว้แต่แรกแล้ว ด้านล่างของรถทำชั้นเพิ่มขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง นรมนกับชัญญาโดนจัดการให้อยู่ในนั้น ส่วนบุริศร์หมอบอยู่ใต้ท้องรถเข้าไปในวัง

พระราชวังของหงส์เรียกว่าวังหงส์นภา อยู่ค่อนข้างไกล แน่นอนว่าจึงไม่ค่อยมีใครสนใจ