บทที่ 1349 ตรงไหนที่ฉันดูโง่ขนาดนั้น

เพื่อป้องกันไม่ให้หงส์พูดอะไรที่ทำให้เข้าใจผิดออกมา บุริศร์จึงรีบเอ่ยปากออกมาก่อน: “หงส์ มีข่าวดีอะไรใช่ไหม? พี่สะใภ้เธอก็ฟังอยู่ด้วยพอดี ตอนนี้หิมะตกหนักออกไปไหนไม่ได้ บอกมาแล้วคงประจวบเหมาะที่จะทำให้พวกเรามีเรื่องที่น่ายินดีบ้าง”

คำพูดนี้ทำให้หงส์ชะงักเล็กน้อย

นี่เขากลัวว่าเธอจะพูดอะไรออกไปต่อหน้านรมนใช่ไหม?

ในใจของหงส์คำรามอย่างเย็นชา เธออยากให้นรมนรู้อะไรสิถึงจะถูก แต่เธอก็รู้ว่าขีดจำกัดของบุริศร์อยู่ตรงไหน ในเมื่อพูดอย่างนี้ก็เป็นคำเตือนอยู่ลางๆ เพื่อนรมนเขากำลังเตือนเธออยู่!

จุดนี้ทำให้หงส์เสียใจมาก

แต่เธอกลับพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ: “อืม ถือเป็นข่าวดีก็ได้ ราเชนพี่รองของฉันเพิ่งมาเมื่อกี้ เขาน่าจะหลุดพ้นจากการกักบริเวณแล้ว ก็ไม่รู้ว่าพระราชาหมายความว่ายังไง แต่ตอนนี้ปล่อยพี่รองออกมากลัวว่าจะไม่ใช่เรื่องดีอะไร ฉันรู้ว่าพี่รองกับพี่สะใภ้เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ดังนั้นจึงโทรมาแจ้งพวกเฮียก่อน เพื่อให้พวกเฮียสบายใจหน่อย แล้วก็ เขายังส่งองครักษ์คนหนึ่งมาให้ ชื่อโสธร เป็นคนของเฮียบุริศร์ใช่ไหม?”

ตอนที่นรมนได้ยินชื่อของโสธรก็ร้อนรนอย่างยิ่ง อยากจะพูดอะไรแต่โดนบุริศร์ปิดปากเอาไว้

“เป็นคนของฉัน ดูแลเขาให้ดีนะ เขามีบุญคุณที่ยิ่งใหญ่ต่อฉัน”

บุริศร์กำลังพูดเช่นนี้ มองนรมนที่ถลึงตาใส่เขาแต่กลับส่งเสียงออกมาไม่ได้ จึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

เขารู้ว่าตนเองเปิดเผยออกมาแล้ว

แต่หงส์กลับไม่รู้เรื่องของบุริศร์ที่ด้านนี้ ได้ยินบุริศร์พูดเช่นนี้ จึงค่อนข้างดีใจขึ้นมาทันที

“ฉันรู้อยู่แล้วที่เขาโดนหักแขนหักขาตอนแรกเป็นแผนการเฮียบุริศร์ ในเมื่อคนๆนี้โหดร้ายกับตนเองเพื่อแผนการของเฮียบุริศร์ ฉันก็จะช่วยเขาให้ได้ วางใจเถอะ”

“อื้ม งั้นก็ขอบคุณมากนะ”

พูดจบบุริศร์ก็ตัดสายไปทันที แล้วก็ปล่อยนรมนออกในเวลาเดียวกัน

นรมนไม่ได้โง่ เรื่องนี้บุริศร์รู้มาโดยตลอด เพียงแต่เธอทำให้ตนเองสบายใจถึงได้แสดงความใสซื่อและไร้เดียงสาออกมา แต่ตอนที่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริงๆ เธอยังคงสังเกตเห็นและรู้สึกได้อย่างรวดเร็ว

กำลังมองท่าทีเอาอกเอาใจที่หมดหนทางของบุริศร์ ใจที่หวาดระแวงเล็กน้อยของนรมนค่อยๆปล่อยวางลงได้

“พูดมาสิ เกิดอะไรขึ้น?”

นรมนนั่งลงไป ทั้งยังหาถั่วจำนวนหนึ่งคิดจะกินถั่วระหว่างฟังนิทานไปด้วย

ท่าทางนี้ของเธอไม่เหมือนท่าทางของผู้หญิงที่มีลางสังหรณ์ว่าสามีมีชู้เลย

บุริศร์ส่ายหัวอย่างเอาใจ หยิบเครื่องแกะเปลือกอัตโนมัติไปให้นรมนแกะเปลือกถั่ว

แต่นรมนกลับมองทั้งหมด แล้วพูดขึ้น: “อย่างที่พูดๆกันว่าผู้ชายที่แอบมีข่าวคาวๆอยู่ข้างนอกจะกลับมาเอาใจใส่ภรรยาเป็นพิเศษ สงสัยว่าคำพูดนี่จะจริงนะ”

มือของบุริศร์หยุดเล็กน้อย

“นรมน ผมไม่ได้เจอหงส์ตั้งหลายปีแล้วนะ ครั้งนี้มาที่นี่ก็อยู่กับคุณตลอด สภาพอากาศด้านนอกหิมะก็ยังตกหนัก คุณคิดว่าผมจะไปมีอะไรกับเธอได้ยังไง?”

“ถ้าออกนอกลู่นอกทางด้วยความรู้สึกก็ไม่ถือว่าเป็นการนอกใจงั้นเหรอ? ระหว่างคุณกับหงส์ต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ”

นรมนพูดอย่างมั่นใจ ดวงตาโตๆคู่สวยคู่นั้นกำลังจดจ้องบุริศร์อยู่

บุริศร์ปวดใจขึ้นมาทันที

เขาไม่อยากเห็นนรมนเสียใจที่สุด

“ผมกับเธอไม่มีอะไรจริงๆ ถ้าจะให้บอกว่ามีเรื่องอะไรจริงๆ ก็คงเป็นข่าวลือที่แพร่ออกมาว่าผมจะแต่งงานกับเธอ”

แม้จะเป็นนรมนที่รู้สึกตัวได้รวดเร็วแต่จากเมื่อครู่ที่บุริศร์ปิดปากตนเองเอาไว้ไม่ยอมให้เธอบอกว่าโสธรเป็นคนของเธอ นรมนก็พบว่าบุริศร์กำลังปกป้องเธอ ปกป้องโสธร ส่วนน้ำเสียงของหงส์ที่พูดกับบุริศร์มาพร้อมกับการเอาความดีความชอบมาเป็นของตนเองและเบิกบานใจเล็กน้อย

การเอาความดีความชอบมาเป็นของตนเองอย่างนี้ไม่ใช่ท่าทีที่ลูกน้องมีต่อหัวหน้า เธอเป็นผู้หญิง แน่นอนว่าฟังออกถึงความรักความศรัทธาของหงส์อยู่แล้ว แต่ตอนที่ได้ยินบุริศร์บอกว่าเขาเคยมีข่าวลือจะแต่งงานกับเธอ จึงอดไม่ได้ที่เจ็บปวดเล็กน้อย สีหน้าแย่ลงไปบ้าง

บุริศร์รีบพูด: “เรื่องราวไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดนะ นรมน คุณฟังผมค่อยๆเล่าได้ไหม?”

“ได้”

นรมนดีกับบุริศร์ แล้วก็ใจกว้างเสมอ แค่เขายอมพูด นรมนก็จะไม่รีบร้อนเลย เพียงแต่หัวใจที่สับสนกลับค่อนข้างเสียใจ

เธอรู้มาโดยตลอดว่าผู้ชายของตนเองประสบความสำเร็จและโดดเด่นมาก จึงมีผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าที่อยากได้เขา แต่ก่อนมีนลิน มีตุลยา แล้วก็มีผู้หญิงอื่นๆอีก ภายหลังยิ่งไม่น้อยเลย นึกถึงตรงนี้ นรมนกลับจิตใจสงบลงได้บ้างแล้ว

เห็นนรมนจิตใจสงบแล้ว บุริศร์จึงเล่าเรื่องระหว่างตนเองกับหงส์ให้ฟัง

ในคำพูดของเขาไม่มีการเข้าข้างและปวดใจใดๆเลย เพียงแค่พูดเรื่องๆหนึ่งออกมาตรงๆโดยไม่ได้แต่งเติม กลับทำให้นรมนรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว

“เพื่อช่วยคุณเธอจึงได้รับบาดเจ็บที่มดลูก? เป็นแม่คนไม่ได้อีกแล้ว?”

“ใช่”

“เรื่องนี้พระราชารู้ไหม?”

บุริศร์ชะงักเล็กน้อย แล้วส่ายหัวทันที

“หลายปีมานี้ ผมฝากให้จิ้งจอกเงินหาวิธีการรักษาเธออยู่ตลอด แน่นอนว่าก็ไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกไป แต่ก่อนสหายที่ติดตามผมล้วนแต่เป็นคนสนิท ดังนั้นจึงไม่มีใครฝ่าฝืนความต้องการของผม ปัจจุบันเรื่องนี้นอกจากคุณ ผม วินเซนต์ จิ้งจอกเงินและหงส์ ก็ไม่มีใครรู้อีกแล้ว”

คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนจมลงไปในห้วงความคิด

ช่างเป็นบุญคุณอันยิ่งใหญ่จริงๆ

ความรู้สึกอย่างนี้แย่มาก แต่นรมนกลับทำได้เพียงเผชิญหน้า เธอเชื่อว่าวิธีการมีมากกว่าความทุกข์เสมอ อีกอย่างต่อให้บุริศร์จะปกปิดเอาไว้จนถึงที่สุด แต่เธอก็มองออกว่าบุริศร์ใส่ใจหงส์