ตอนที่ 1348
บทที่ 1348 ฉันไม่ใช่คนใจแคบอย่างนั้นนะ
October 31, 2026
ราเชนไม่คิดว่าญาณินจะถามอย่างนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะนิ่งไป
ตำหนิเหรอ?
จะตำหนิเธอได้ยังไงล่ะ?
ตอนนี้โสธรก็ห้อยอยู่บนลมหายใจเฮือกสุดท้ายแล้ว แค่ไม่ยอมตายไปอย่างนี้เท่านั้น เขาเองก็เห็นแก่นรมนจึงพยายามช่วยชีวิตโสธรเอาไว้ สุดท้ายแล้วตนเองจะทนได้หรือไม่ได้ ในใจของราเชนไม่แน่ใจจริงๆ
“น้องห้าพูดเล่นแล้ว ตอนนี้พวกเราทำดีที่สุดแล้วอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด”
“งั้นก็ดีค่ะ พี่รองตามฉันเข้ามา”
ญาณินพาราเชนกับโสธรไปที่ห้องรับแขก
หลังจากวางโสธรไว้เรียบร้อยแล้ว ญาณินจึงพูดขึ้น: “พี่รองก็ออกไปจากที่ของฉันเถอะ พี่มานานเกินไป จะทำให้คนอื่นๆสงสัยได้”
“อื้ม”
ราเชนเห็นญาณินรับโสธรไว้แล้ว ถึงได้พยักหน้าออกไป ก่อนจะไปก็ทิ้งท้ายไว้ว่า: “ที่พี่ไม่มีหมอที่เหมาะสม ถ้าน้องห้า......”
“เรื่องนี้ฉันหาทางจัดการเอง พี่รองไปเถอะค่ะ”
ญาณินกลับแบกรับไว้เอง
หลังจากราเชนไปแล้ว ญาณินจึงเรียกธีรตาเข้ามา ให้ไปตามหมอส่วนตัวของตนเอง
“ดูอาการของเขา พยายามช่วยชีวิตเขาให้ได้”
“ครับ องค์หญิง”
หลังจากหมอเข้ามาแล้ว ญาณินจึงถอยออกไป เธอไม่สนใจผู้ชายที่โดนตีจนเห็นใบหน้าได้ไม่ชัดเจนหรอก
หลังจากออกมา ญาณินจึงส่งสัญญาณมือไปที่มุมลับ ร่างหนึ่งจึงออกไปจากพระราชวังอย่างรวดเร็ว
“หัวหน้าหน่วย คุณเรียกหาผมเหรอครับ?”
“สืบหาคนข้างกายของกล้าณรงค์ช่วงนี้องครักษ์ที่ล่วงเกินเขาชื่ออะไร เป็นใคร?”
เฉียงชะงักเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นทันที: “เรื่องนี้ผมรู้ครับ องครักษ์คนนั้นชื่อโสธร เหมือนกล้าณรงค์จะพากลับมาจากต่างประเทศ ตามที่ว่ากันเดิมทีเป็นคนของบริษัทเฮียบุริศร์ ภายหลังเนื่องจากล่วงเกินนรมนซึ่งเป็นคุณนายบุริศร์จึงโดยเฮียบุริศร์ลงโทษไล่ออก ต่อมาได้เจอกับกล้าณรงค์ ว่ากันว่าพี่สาวแท้ๆของคนๆนี้ตายเพราะนรมน ดังนั้นเขาสบโอกาสครั้งหนึ่งโดยบังเอิญจึงจะลอบฆ่านรมนแต่ไม่สำเร็จ โดนเฮียบุริศร์กำจัดแขนขา แล้วโยนไปข้างนอกโดยที่ไม่สนใจว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง จากนั้นจึงโดนกล้าณรงค์พากลับมา กลายเป็นคนสนิท แต่ทว่าช่วงก่อนหน้านี้เหมือนกล้าณรงค์จะมีเรื่องสำคัญหลุดออกไป โสธรโดนสงสัยเข้าแล้ว ดังนั้นจึงเกือบตายนี่แหละครับ”
ญาณินตะลึงเล็กน้อย
คนของบุริศร์?
ถึงขั้นมีความแค้นกับนรมน?
สำหรับเธอคนอย่างนี้ช่างเป็นเบี้ยกับดาบที่ดีที่สุดจริงๆ
แต่ทว่าดูจากกลอุบายแล้วคนๆนี้น่าจะเป็นคนของบุริศร์แน่ๆ บางทีก่อนจะหักแขนหักขาคงแค่ทำท่าทำทางให้คนอื่นดูเท่านั้นเอง
ความคิดของเธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
“ข้อมูลที่เปิดโปงออกมาเกี่ยวกับเรื่องของบุริศร์ที่ด้านนั้นใช่ไหม?”
“ใช่ครับ”
ได้ยินคำตอบของเฉียงแล้ว ญาณินก็แน่ใจ
เพียงแต่คนของเฮียบุริศร์มาอยู่กับราเชนได้ยังไง?
นึกถึงบทบาทของนรมนที่อยู่ระหว่างพวกเขา ญาณินจึงเข้าใจขึ้นมาทันที
เรื่องของพี่เขยเฮียบุริศร์ต้องเอาใจใส่อยู่แล้ว
ญาณินคำรามออกมาอย่างเย็นชา พูดขึ้น: “ข่าวที่โสธรมาอยู่ที่ฉันนี่คงจะแพร่ออกไปแล้ว แจ้งคนของพวกเรา ใครมีการเคลื่อนไหวใดๆให้รายงานฉันทันที”
“ครับ”
เฉียงออกไปแล้ว
ญาณินไม่คิดว่าโสธรจะเป็นคนของนรมนอยู่แล้ว เพราะบุริศร์รับภาระทั้งหมดเอาไว้เองตั้งแต่แรก ดังนั้นโลกภายนอกจึงไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างนรมนกับโสธร ยิ่งไม่รู้เลยว่านรมนเข้าควบคุมองค์กรมืดแห่งใหม่อย่างลับๆแล้ว
สถานการณ์ของญาณินที่ด้านนี้มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่นรมนกลับนอนหลับใหลจนฟ้ามืดสนิทอยู่ในโรงแรม
บุริศร์วางเรื่องของหงส์ลง หลังจากกลับเข้าไปในห้องก็เห็นนรมนยังหลับอย่างสงบ ในใจจึงอบอุ่นขึ้นมาโดยปริยาย
เขากำจัดความเย็นบนร่างกายของตนเอง แล้วจึงขึ้นเตียงมุดเข้าไปในผ้าห่ม กอดนรมนแล้วก็หลับไป
สภาพอากาศข้างนอกจะเป็นยังไงสำหรับเขาแล้วไม่ได้มีผลอะไรเลย เขาต้องการแค่ครอบครัวที่มีความสุขก็พอแล้ว
หลังจากที่นรมนตื่นขึ้นมา เห็นบุริศร์ยังนอนอยู่ จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มๆ แล้วยื่นนิ้วมือออกมาคิดจะก่อกวน แต่กลับโดนบุริศร์จับฝ่ามือเอาไว้ทันที
“ตื่นแล้วก็เจ้าเล่ห์นักนะ ทำไม? คุณยังไม่เหนื่อยใช่ไหม?”
คำพูดนี้ถามซะนรมนหน้าแดงขึ้นมาทันที
“อันธพาล!”
แต่บุริศร์กลับยิ้มยั่วยวน
“ถ้าผมไม่อันธพาลคุณจะพอใจได้ยังไง? ห๊ะ?”
“ออกไปเลย”
นรมนรู้สึกว่าบุริศร์ยิ่งนานวันยิ่งไม่มียางอายขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ ไม่รู้จักอับอายบ้างเลย
เธอลุกขึ้นเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ ตอนที่ออกมาบุริศร์ก็เตรียมเสื้อผ้าไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว
นรมนสวมชุดไหมพรม มองพายุหิมะที่ด้านนอก พูดขึ้น: “อากาศอย่างนี้ทำอะไรไม่ได้เลย”
“ก็ยังได้อยู่นะ อย่างเช่นออกกำลังกายบนเตียง”
“บุริศร์! ในหัวคุณนี่คิดเรื่องอื่นบ้างได้ไหม?”
นรมนพูดไม่ออกแล้วจริงๆ
แต่บุริศร์กลับยิ้มพูดขึ้น: “อากาศอย่างนี้อยากจะทำอะไรก็เปล่าประโยชน์ มีแค่กิจกรรมนี้แหละที่เหมาะสมที่สุด”